"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ω Ελλάς ηρώων χώρα, τι καμήλες βγάζεις τώρα…

Δεν σας κρύβω ότι έχω περάσει, προ πολλού, στο φάσμα ενός απροσδιόριστου φόβου. Νομίζω ρε παιδί μου, ότι κάτι δεν πάει καλά γύρω μου. Μου μπαίνουν ιδέες ότι παίζω στο «Τruman show». Να δεις, λέω, που κάποιοι, κάπου, με παρακολουθούν, ενώ οι υπόλοιποι στο περιβάλλον μου, τα ξέρουν όλα και δεν μου το λένε…

 
Ένας φίλος ψυχίατρος μου είπε να μην ανησυχώ. Και αυτομάτως, τον κατέταξα- μαζί με τον Μαυρίδη- στη λίστα των υπόπτων που είναι στο κόλπο και δεν τους έχω πάρει χαμπάρι.

 
Θα σας αναφέρω μερικά δείγματα:  


Το ένα έχει να κάνει με την διαχρονική και επαναλαμβανόμενη αίσθηση του γελοίου στη χώρα που ζω. Και το άλλο, με την θαρραλέα ευχέρεια του Αλέξη Τσίπρα, να χρησιμοποιεί στη σημειολογία του, μία γλώσσα ακατάληπτη, χιουμοριστική και  σχεδόν σουρεαλιστική.

 
Έφερα λοιπόν, στο μυαλό μου την χθεσινή φράση του, κατά την τελευταία ημέρα της παρουσίας του στην Ουάσινγκτον, στο Ινστιτούτο Brookings: «We have already eaten the camel, we now have the queue!» (μτφρ. Έχουμε ήδη, φάει την καμήλα, μας έμεινε μόνο η ουρά…). Και αμέσως μετά, το ποίημα του Γεωργίου Σουρή που γράφτηκε το 1902… με τίτλο «Ω Ελλάς ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάζει τώρα»! Προφανώς ο συνειρμός επήλθε στην αναζήτηση της λέξης «γάιδαρος» που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας την αντικατέστησε με  τη λέξη «καμήλα»...

 
Μετά σκέφτηκα ότι πρόκειται για φράσεις σάτιρας, οι οποίες αντί, να μου προκαλούν φόβο, θα έπρεπε να με κάνουν να διασκεδάζω. Και καλά όμως από τον Σουρή αλλά δεν είναι λίγο περίεργο να  ψυχαγωγούμαι με τον πρωθυπουργό μου; Και φτάνοντας έτσι, σε αδιέξοδο δικαιολόγησης και ενσυναίσθησης των δεινών μου, κατέληξα στις παραπάνω σκέψεις περί «Truman show» και άλλων φοβικών συνδρόμων…

 
Ο πανικός όμως με κατέβαλε  όταν άκουσα την άδολη και αθώα φωνή του διπλανού μου: «με τι κάθεσαι κι ασχολείσαι τώρα; Σιγά πια, τι καμήλα τι γάιδαρος; Μια κουβέντα είπε ο άνθρωπος…».  


Εκεί πια δεν είχα τι άλλο να βάλω με το μυαλό μου, εκτός από την οργανωμένη συνωμοσία εναντίον μου. Γιατί τι άλλο μπορεί να συμβαίνει, όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αδιαφορεί για την ρητορική, την συμπεριφορά, την συνέπεια, την ευγένεια, την πρακτική και την πολιτική του ηγέτη του;

 
Από την άλλη, είναι πολύ πιθανόν τα λόγια του Αλέξη να κρύβουν μια μεγάλη σοφία που δεν γίνεται αντιληπτή σε όσους καιροφυλακτούν να του προσάψουν κωμικό ταλέντο. 


Ίσως ο έλληνας ηγέτης χρησιμοποίησε επίτηδες την καμήλα στο γνωμικό του. Γιατί...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: O μεγάλος καμηλιέρης



Είπε λοιπόν ο Αλέξης στο Ινστιτούτο Brookings ότι φάγαμε την καμήλα και ότι μας μένει η ουρά, αλλά είπε την ουρά όχι «tail», σαν αυτή δηλαδή του γαϊδάρου που στην ομιλία του έγινε καμήλα, αλλα «queue» σαν την ουρά που περιμένουμε στην εφορία ή στην τράπεζα και γελάσαμε πάλι με τα αγγλικά του. 


Γελάσαμε, ή μελαγχολήσαμε με τις γνώσεις του Πρωθυπουργού της χώρας, οι οποίες μάλιστα εκτέθηκαν σε διεθνές ακροατήριο. Αλλά δεν σταθήκαμε στο γεγονός ότι από το 2013 την ίδια παροιμία ακούμε, την έλεγε συχνά -στα ελληνικά με μενού τον γάιδαρο- ο Αντώνης Σαμαράς. Και τέσσερα χρόνια έπειτα, εξακολουθούμε να τρώμε την ίδια ουρά.


Είναι και αυτό μια τέχνη του Αλέξη Τσίπρα. Τόνοι φαιάς ουσίας ξοδεύτηκαν -και συνεχίζουν να ξοδεύονται- για να χλευάσουμε τα ανεπαρκή αγγλικά του, στερώντας μας την κατανόηση ότι τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά είμαστε στην ίδια κατάσταση, με ευθύνη και δική του, αν όχι αποκλειστικά δική του. Με έναν παράδοξο τρόπο η επικοινωνία παίζει και πάλι τον καταπραϋντικό ρόλο της.


Αλλωστε δεν είναι μόνο η καμήλα. Οποιος παρακολούθησε την ομιλία του στο φημισμένο Ινστιτούτο της Ουάσιγκτον είδε έναν άνθρωπο χυμένο σε μια πολυθρόνα, να κρεμάει τα χέρια του στην πλάτη της, να μιλάει και να αστειεύεται σαν να βρίσκεται στο καφενείο του Αθαμανιού στην Αρτα – που λογικά θα πρέπει να έχει πολυθρόνες αν αναλογιστείς πόσο κουράζονται χορεύοντας καγκελάρη.


Και δεν είναι μόνο η γλώσσα του σώματος που συχνά-πυκνά επανέρχεται, είτε κάθεται αμήχανος δίπλα στον Ομπάμα και στον Ολάντ, είτε συζητώντας στο Brookings Institution. Είναι και το τι λέει. Ολα ένα αστείο, ένα χορατό, ένα γέλιο, μια αμελετησιά στα όρια του γελοίου.


Οταν, λέει, ο πρόεδρος των ΗΠΑ τον ρώτησε για τις σχέσεις της Ελλάδας με το Ιράν, ο δικός μας τού απάντησε ότι «είχαμε ένα προβληματάκι πριν από 3.000 χρόνια αλλά από τότε τίποτα». Αν υπήρχε λίγο περισσότερο κέφι θα του φώναζε και ένα «this is Spartaaaa!», αλλά μάλλον επιστράτευσε τη γνωστή του αυτοσυγκράτηση.


Ο Τραμπ μπορεί να εκτίμησε το χαβαλέ του συνομιλητή του. Αλλά για να μην τρελαθούμε, το να σε εκτιμά ο Τραμπ δεν είναι κάτι θετικό, τουναντίον. Κι όμως οι «κυβερνητικές πηγές» θριαμβολογούσαν πόσο «καλή χημεία» είχαν μεταξύ τους οι δύο άνδρες και πόση κατανόηση υπήρχε ανάμεσά τους!


Μιλάμε για έναν πρόεδρο των ΗΠΑ που μέσα σε εννέα μήνες: έχει επιχειρήσει να καταργήσει την όποια δημόσια κοινωνική ασφάλιση υπήρχε στη χώρα του υπέρ των αδυνάμων, έχει προωθήσει ό,τι ρατσιστικό και αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο μπορεί να περάσει από το τελευταίο ανθρωπιστικό ανάχωμα της αμερικανικής Δικαιοσύνης, έχει ταυτίσει τους ακροδεξιούς νεοναζί με τους αντιρατσιστές, έχει γελοιοποιήσει διεθνείς οργανισμούς, χαϊδεύει τα πυρηνικά του όπλα απειλώντας με ένα ολοκαύτωμα, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είναι αποδεδειγμένα μισογύνης και σεξιστής.


Με αυτόν τον τύπο -που ναι, είχε δίκιο τον Μάιο του 2016, όντως είναι «διαβολικός»- ο κ. Τσίπρας είχε λέει «εξαιρετική χημεία». Και οι κυβερνητικές πηγές μετέδιδαν ενθουσιασμένες πως «η αλήθεια είναι ότι στις ΗΠΑ, όσο και αν έχουμε ασκήσει κριτική περί ιμπεριαλισμού κλπ, υπάρχει ένα επίπεδο ελευθερίας που δεν υπάρχει αλλού στον κόσμο, και για αυτό ακριβώς ο Πρωθυπουργός μίλησε για κοινές αξίες». Πού ακριβώς τις βρήκε τις κοινές αξίες με την Αμερική του Τραμπ ο κ. Τσίπρας;


Εκτός και αν...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Επιστροφή στην θαλπωρή της ΕΡΤ και την ασφάλεια της Κουμουνδούρου

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Το ταξίδι του Τσίπρα στην Αμερική δεν πρόκειται να είναι το τέλος της αριστεράς. Άλλωστε το να τελειώσει η αριστερά είναι τόσο ανόητο όσο η σαχλαμάρα που έλεγε το ΠΑΣΟΚ ότι θα βάλει την δεξιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η πολιτική είναι ένα εκκρεμές.  Όταν φτάσει σε ακραία θέση  διορθώνει προς την άλλη. Στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια οικονομικά και κοινωνικά το εκκρεμές είχε πολύ στα αριστερά. Η ανωμαλία στην Ελλάδα ήταν η μεγάλη οικονομική κρίση.

 
Μέχρι τον Ιανουάριο του 2015  η ελληνική αριστερά ζούσε στην σιγουριά ότι μπορεί να λέει ότι θέλει χωρίς αυτό να παίζει ρόλο αφού δεν πρόκειται ποτέ να αναλάβει την εξουσία. Ο Καζάκος μπορούσε να καταδικάζει τον Κλίντον, Σακοράφα να τα βάζει με το Ισραήλ και όλοι μαζί να ζητάνε  να φύγουμε από το ΝΑΤΟ και να διώξουμε «τις βάσεις του θανάτου» με την βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να γίνει ζημιά. Ότι και την επόμενη μέρα τα μαγαζιά θα πουλάνε Levis και τα σουπερμάρκετ Gouda. Η αριστερά ήταν βολεμένη σε ένα ασφαλές 10-15% αρκετά μεγάλο για να φαίνεται επαναστατική και αρκετά μικρό για να μην ανησυχεί ότι μια μέρα θα χρειαστεί να κάνει αυτά που λέει.  


Μέχρι τις εκλογές του ’15 στον πανικό της κρίσης ο κόσμος πήρε στα σοβαρά τα λόγια του αέρα και η Ρόζα και  η Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα, που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα μπορούσαν να κουμαντάρουν τετράκωπο με πηδαλιούχο έπρεπε να κυβερνήσουν την χώρα.

 
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διαιρείται σε δύο περιόδους


Η πρώτη από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι το δημοψήφισμα. Θα μπορούσε να έχει τίτλο «Ρε μπας και αυτά που λέγαμε γίνονται;». Η περίοδος των μαθητευόμενων μάγων που η εκπαίδευση τους στοίχισε ένα 100άρι δισεκατομμύρια. Όταν ο Βαρουφάκης είδε ποιο είναι το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων με  διαπραγματευτική ασάφεια, ο Καμμένος ψαχνόταν στον Πούτιν για λεφτά, ο Λαφαζάνης μάθαινε ότι η Ρωσία δεν είναι πλέον κομουνιστική και το «πάει η Λίτσα για μασάζ, ο Γιακουμής για πατινάζ και όπου καθείς τη βρίσκει» έγινε πολιτική του κράτους. Είναι η περίοδος του «Ρε μπας…» όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε το χαρτί της Ευρώπης που πάει στα αριστερά και αυτός θα είναι ο μπροστάρης και κατάλαβε την διαφορά ανάμεσα στην εκτίμηση και την επιθυμία.

 
Η περίοδος του «ρε μπας…» τελείωσε ανώμαλα με το δημοψήφισμα. Την διαδέχθηκε η περίοδος «Η Λίτσα και η Πίτσα στην νέα τους γωνίτσα. Ανοίξαμε και δεχόμαστε». Στην αρχή σεμνά. Αργότερα «σιγά που θα ντραπούμε». Μέχρι να έρθει η πρώτη συνάντηση με κάφρο. Όταν ο Ντόναλτ Τραμπ υποδέχθηκε στον Λευκό Οίκο τον Αλέξη Τσίπρα.


Ο Τσίπρας και το επιτελείο του δεν υπολόγισαν ένα πράγμα: 


ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Βρήκε μ... πελάτη και τον τύλιξε

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


Δεν χρειάζονται ακροβασίες με υποθέσεις και επικίνδυνους χαρακτηρισμούς. Μια λεπτομέρεια φτάνει για να αντιληφθούμε πόσο σημαντική ένιωθε ο Τσίπρας την προχθεσινή συνάντησή του με τον πρόεδρο Τραμπ στον Λευκό Οίκο: είχε βάλει τα καλά του! Σε ορισμένες φωτογραφίες, όπου οι δύο ηγέτες εικονίζονται να βαδίζουν, φωτογραφημένοι από χαμηλά, διακρίνονται οι γυαλιστερές, δερμάτινες σόλες των παπουτσιών του Ελληνα πρωθυπουργού. Είχε φορέσει για την περίσταση τα καινούργια του. Ισως να τα αγόρασε από εκεί – αυτό δεν κάνει κάθε Ελληνας που σέβεται τις παραδόσεις μόλις πατήσει το πόδι του στις ΗΠΑ; Για τα ψώνια, η αγορά των ΗΠΑ είναι ο παράδεισος – κι ας το εκλάβει ο καθένας όπως θέλει. Πάντως, καλά έκανε, αφού αυτό τον έκανε να νιώθει καλύτερα. Η προχθεσινή ήταν η δεύτερη τεράστια, ιστορική κωλοτούμπα (ο όρος είναι πια διεθνής) του Τσίπρα και, αυτή τη φορά, ήταν προετοιμασμένος για να το ευχαριστηθεί.


Τη δυσαρέσκεια της αντιπολίτευσης και του Τύπου ομολογώ ότι δεν τη συμμερίζομαι – εκτός αν προέρχεται από τον «Ριζοσπάστη», που έχει κάθε λόγο να φρίττει. Ναι, προφανώς, δεν πήραμε τίποτα· δώσαμε, μάλλον, δουλειές στους εργάτες της αμυντικής βιομηχανίας των ΗΠΑ.  


Αλλά πότε υπήρχε περίπτωση να πάρουμε κάτι, όπως τουλάχιστον το φανταζόμαστε; 


Παρόμοιες προσδοκίες ήσαν πάντα ανεδαφικές και οφείλονται στο ότι πρώτοι εμείς (και μόνον εμείς) έχουμε χάψει τις υπερβολές για την ισχύ και τη θέση της χώρας μας, αυτές που προσπαθούμε να πουλήσουμε στους έξω. 


Ναι, ανανεώσαμε το άγος των εξοπλισμών με την παραγγελία των 2,4 δισ. δολ. και εξασφαλίσαμε την παράταση του φαύλου κύκλου των ελληνικών χρεοκοπιών. Να τα δεχθώ όλα αυτά.


Ομως, από την άλλη πλευρά, ποιος υποστηρικτής της γραμμής «ανήκωμεν εις την Δύσιν» διαφωνεί με την αναβάθμιση της αμερικανικής βάσης της Σούδας και μάλιστα σε περίοδο τόσο έκρυθμη και αβέβαιη για τη Δύση; 


 Και τι απόλαυση, τι χαρά, να εξαγγέλλει την αναβάθμιση ένας ριζοσπάστης της Αριστεράς, ένας θαυμαστής της σοφίας του Μάο, που θρήνησε αυτοπροσώπως τον Κάστρο· και μάλιστα να την εξαγγέλλει, επειδή, όπως είπε στην πασοκική την οποία μαθαίνει ολοταχώς, η αναβάθμιση «μπορεί και πρέπει να γίνει»!  


Προσπαθήστε να φαντασθείτε τι θα άκουγε ένας δεξιός πρωθυπουργός, εάν έκανε και έλεγε τα ίδια με τον Τσίπρα, και καταλαβαίνετε τι σπάνια απόλαυση μας προσέφερε προχθές ο πρωθυπουργός.


Ξέρω. Μας τσάκισαν στους φόρους, χάσαμε χρόνια ολόκληρα από την ανάκαμψη και φορτωθήκαμε με νέα δάνεια. Αλλά πόσο υπέροχο να ακούς τον Τσίπρα να θυμάται τους κοινούς αγώνες Ελλάδος και ΗΠΑ για τις κοινές δημοκρατικές αξίες τους! (Περιλαμβάνεται, υποθέτω, και η περίοδος 1946-1949...) Να τον ακούς, επίσης, να υμνεί τις ΗΠΑ ως την αγαθή υπερδύναμη με τις μεγάλες δυνατότητες να υπηρετήσει το καλό και να διαπιστώνει ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις βρίσκονται στο καλύτερο σημείο που υπήρξαν ποτέ!  


Τι μπορεί να επισκιάσει τη χαρά να τον ακούς να βρίσκει τον Τραμπ καλό, παρότι στην αρχή έδειχνε δαιμονικός;

Σωστά έγραψε κάποιος στο Facebook ότι η επόμενη πορεία της 17ης Νοεμβρίου θα ξεκινήσει με κατάθεση στεφάνων στην αμερικανική πρεσβεία και πορεία διαμαρτυρίας προς το Πολυτεχνείο...


Ως προς το καλλιτεχνικό μέρος της υπόθεσης, ο Τσίπρας ήταν εμφανώς προετοιμασμένος, με όλες τις κωμικές συνέπειες που συνεπάγεται η καλή προετοιμασία εκ μέρους του. Είχε προβάρει, π.χ., τη δήλωση που έκανε στα αγγλικά μέσα από το Οβάλ Γραφείο, προσπαθώντας να μιμηθεί την προφορά, με αποτέλεσμα, αφενός, να μιλάει σαν να μασούσε βότσαλα (όπως ο Γκιωνάκης στις ταινίες που κάνει τον Αμερικανό) και, αφετέρου, να του κολλήσει μετά το «r» όταν μιλούσε ελληνικά. Ηταν πολύ σφιγμένος στο πρόσωπο και η γλώσσα του σώματος έδειχνε νευρικότητα. Λογικά –αν και η λογική δεν είναι πάντα καλός σύμβουλος για να ερμηνεύσεις τον Τσίπρα– πρέπει να υπήρξαν στιγμές όπου υπέφερε. Ισως ήταν οι στιγμές που περνούσαν από τον νου του απρόσκλητες εικόνες, π.χ., η γυναίκα του, η κηδεία του Κάστρο κ.λπ.


Η ομιλία του στη συνέντευξη Τύπου ήταν μεγαλύτερη σε διάρκεια από όσο είθισται και κουραστική – ένδειξη της αγωνίας του να δείξει ότι κάτι έκανε. Το περιεχόμενο, ωστόσο, διέψευσε τις προθέσεις του, διότι τα όσα είπε ήταν μια επανάληψη όσων είχε πει κατ’ ιδίαν στον Τραμπ και εκείνος τα έγραψε: πόσο χρήσιμοι είμαστε, πόσο σπουδαία θέση έχουμε κ.λπ. Αν είχε κάτι απτό να δείξει ως κέρδος, εκεί θα το έδειχνε, δεν θα είχε λόγο να επαναλάβει το διαφημιστικό φυλλάδιο για την Ελλάδα που είχε αποστηθίσει.


Για τον Τραμπ, αντιθέτως, η υπόθεση ήταν μια ξεπέτα. Τα διάφορα κολακευτικά για την Ελλάδα τα διάβαζε σε ρυθμό τροχάδην και όλη η έμφαση της ομιλίας του ήταν στις δουλειές που εξασφάλισε για την αμερικανική βιομηχανία. Εδινε την εντύπωση ότι βρήκε κορόιδο και το τύλιξε. Αλλωστε, έχει σημασία ότι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Φονιάδες» των μυαλών… αμερικανάκια!



Η επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στον Λευκό Οίκο είχε εδώ και καιρό διανθιστεί με τις απαραίτητες προπαγανδιστικές τυμπανοκρουσίες από το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου.  


Ο Τραμπ επειδή είναι και μπρουτάλ μπίζνεσμαν θα έριχνε μια σφαλιάρα στη Λαγκάρντ για μη ζητήσει πρόσθετα μέτρα, θα απειλούσε τη Μέρκελ με βαρύτατες συνέπειες για να προχωρήσει η ελάφρυνση του χρέους, θα έπιανε από το σακάκι τους γιάπηδες των funds για να επενδύσουν στη χώρα μας.


ΚΑΠΩΣ έτσι είχαν στο μυαλό τους το «αμερικανικό όνειρο» οι φωστήρες του ΣΥΡΙΖΑ. Τελικά, όμως, όπως αποδείχθηκε, πιάστηκαν… αμερικανάκια. Στο μόνο που έπεσε μέσα το Μαξίμου ήταν στο ότι ο Τραμπ είναι ένας μπρουτάλ μπίζνεσμαν. Δεν κώλωσε σε τίποτα να εκθέσει δημοσίως τον Αλέξη Τσίπρα, αποκαλύπτοντας τους πραγματικούς λόγους της πρόσκλησης στον Λευκό Οίκο: η επισημοποίηση κερδοφόρων στρατιωτικών και ενεργειακών συμφωνιών για τις ΗΠΑ. Ετσι ανακοίνωσε το deal των 2,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τα F16, την αναβάθμιση του ρόλου της αμερικανικής βάσης στη Σούδα και τη μετατροπή της Αλεξανδρούπολης σε κόμβο μεταφοράς σχιστολιθικού αερίου των ΗΠΑ.


ΠΡΟΦΑΝΩΣ και οι τρεις παραπάνω συμφωνίες αναβαθμίζουν τον ρόλο της χώρας μας στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, αλλά στην ουσία αποτελούν «παραχωρήσεις» της κυβέρνησης. Και, μάλιστα, παραχωρήσεις χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Γιατί τα ευχολόγια στήριξης του Τραμπ θυμίζουν τα καλά λόγια κάθε πλασιέ που μόλις έχει πουλήσει το εμπόρευμά του. Για να μην αναλογιστεί κανείς τι θα συνέβαινε αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στην αντιπολίτευση και έκλειναν αυτές οι συμφωνίες. Ο Αλέξης Τσίπρας και οι σύντροφοί του θα έκαναν ανθρώπινη αλυσίδα γύρω από τη Σούδα και την πρεσβεία φωνάζοντας «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».


ΑΛΛΑ ας δούμε την πραγματικότητα κατάματα.  


Η συμφωνία για τα F16 δεν ήρθε… ουρανοκατέβατη προχθές στον Λευκό Οίκο. Αξίζει να θυμηθούμε πως αρκετούς μήνες πριν ο Νίκος Φίλης και άλλοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ απέσυραν την τελευταία στιγμή ερώτηση προς τον Πάνο Καμμένο για το κόστος επικείμενης αναβάθμισης των F16. Αρα, γίνεται απολύτως κατανοητό πως η συμφωνία προετοιμαζόταν υπό την έγκριση του πρωθυπουργού εδώ και πολύ καιρό. Και το θράσος δεν έχει όρια, γιατί ως «πρωταγωνιστής» διαφημιστικού σποτ πέταξε και ο ίδιος με το προϊόν (F16) λίγες ημέρες πριν από τη συνάντησή του με τον Τραμπ.


ΤΗΝ ίδια ώρα διάφορα κυβερνητικά στελέχη προσπαθούν να διαψεύσουν το ύψος της συμφωνίας και επιχειρούν να ρίξουν το τίμημα κατά 1 δισεκατομμύριο.  


Εντάξει, όχι άλλο δούλεμα. Ο Τραμπ μπορεί να είναι διαβολικός, ακροδεξιός και οτιδήποτε άλλο, τουλάχιστον όμως ως δισεκατομμυριούχος μπίζνεσμαν όταν μιλάει για αριθμούς ξέρει τι λέει. Το deal έκλεισε στα 2,4 δισεκατομμύρια.


ΚΑΙ τα 2,4 δισεκατομμύρια των εξοπλιστικών δημιουργούν ένα άλλο μεγαλύτερο πρόβλημα: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Από τον Λευκό Οίκο στις λευκές σελίδες του ΣΥΡΙΖΑ



Από τη «σκοτεινή εποχή» (πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Αυγή» λίγο πριν από την εκλογή Τραμπ) μέχρι τους χαρακτηρισμούς για «αυτοκρατορία του καλού» στο Λευκό Οίκο μεσολάβησαν μόλις λίγοι μήνες. 


Η στροφή όμως του πρωθυπουργού προς τις ΗΠΑ μένει να σφυγμομετρηθεί, ως προς τις επιπτώσεις που έχει στον κορμό του ΣΥΡΙΖΑ– αν και από το Μαξίμου υποστηρίζεται ότι οι όποιοι κραδασμοί θα απορροφηθούν από την πολιτική ρεαλισμού που ακολουθεί ο Έλληνας πρωθυπουργός.


Για να επιτευχθεί όμως η realpolitik του κ. Τσίπρα χρειάστηκε να έρθουν τα πάνω κάτω τόσο σε όσα έλεγε ο ίδιος τον Μάρτιο του 2016 –όταν ευχόταν «να μην μας βρει και αυτό το κακό» με την εκλογή του υποψήφιου τότε Ντόναλντ Τραμπ– αλλά και στις παλιότερες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα της αντιπολίτευσης. Ακόμα και στο θέμα του Obamacare, του προγράμματος υγείας που θέσπισε ο προκάτοχος του κ. Τραμπ στον Λευκό Οίκο, ο πρωθυπουργός γνώρισε μια ακόμη ανατροπή των «πιστεύω» του. Μόλις τον περασμένο Οκτώβριο κατά την επίσκεψη του κ. Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα, ο κ. Τσίπρας εκθείαζε το Obamacare, λέγοντας πως «ο Ομπάμα άλλαξε την εικόνα του κόσμου» και ότι «ενέταξε εκατομμύρια Αμερικανούς στο σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης». Για να ακούει αμίλητος, την περασμένη Τρίτη τον κ. Τραμπ να διακηρύττει επανειλημμένα ότι το «Obamcare είναι νεκρό»…


Εντός των τειχών, αυτά που πρέπει να ξεχαστούν είναι πολύ περισσότερα-και τραυματικά… 


Ιδού μια ανακοίνωση της Νομαρχιακής Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ για το επίμαχο θέμα της βάσης της Σούδας: «Το σύνθημα της μεταπολίτευσης «Έξω οι βάσεις του θανάτου» ξαναέρχεται στην επικαιρότητα όσο ποτέ άλλοτε. Δηλώσεις έχουμε ακούσει αρκετές αλλά δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί, στοιχεία υπάρχουν αλλά παραμένουν κρυφά για λόγους “Εθνικής Ασφάλειας”. Ο θάνατος από την μόλυνση και η περιστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων δεν επηρεάζει επιλεκτικά τους πολίτες ενός τόπου αλλά συλλογικά. Συλλογική λοιπόν πρέπει να είναι και η απάντηση.” Βέβαια πρόκειται για ανακοίνωση που εκδόθηκε στις 15 Απριλίου του 2008 και όχι σημερινή, καθώς ήδη η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τις ΗΠΑ πενταετή συμφωνία  της «βάσης του θανάτου» στη Σούδα…


Όσο πλησίαζε η εποχή που οι δημοσκοπήσεις έδειχναν νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, οι αντιαμερικανικές και αντιΝΑΤΟΙΚΕΣ κορώνες ανέβαιναν, συνοδεύοντας τις διαβεβαιώσεις περί σκισίματος των μνημονίων.  «Μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα παλέψει για το οριστικό κλείσιμο των Νατοϊκών βάσεων και την απομάκρυνση –απεμπλοκή της χώρας μας από το ΝΑΤΟ» υπογραμμιζόταν σε ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ στις 4 Σεπτεμβρίου 2014, με αφορμή τη σύρραξη στη ΣΥΡΙΖΑ.


Την ίδια μέρα στη Βουλή ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης έλεγε: «Δεν έχω καταλάβει ποια είναι η θέση η δική σας, γιατί αύριο λέτε ότι μπορεί να γίνετε και κυβέρνηση. Εσείς λέτε να μείνουμε στην Ατλαντική Συμμαχία ή να φύγουμε; Θα ήθελα μια όμως καθαρή, γενναία και ρητή απάντηση. Να μείνουμε ή να φύγουμε; Εάν πείτε να φύγουμε, προφανώς…». 


 «Να φύγουμε», απάντησε ο κ. Θόδωρος Δρίτσας. «Το λέει το συνέδριό μας με επίσημη απόφαση».


Υπάρχει βεβαίως και η ερώτηση του κ Νίκου Φίλη που ήταν έτοιμη να κατατεθεί στη Βουλή, με ερώτημα για τη δαπάνη για τα F-16, αλλά δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας, με άνωθεν εντολή…


Μένει να φανεί τα προσεχή 24ωρα κατά πόσο...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ρεαλισμός ή τυχοδιωκτισμός;



Ποιος νουνεχής άνθρωπος θέλει οι κυβερνήτες μας να πετάνε στα σύννεφα; Ποιος δεν θέλει να διαθέτουν το χάρισμα της προσαρμογής, που σημαίνει πάνω απ’ όλα ρεαλισμό;


Οσοι άκουγαν το «go back, κυρία Μέρκελ» ή ότι «θα καταργήσουμε το Μνημόνιο με ένα νόμο κι ένα άρθρο» ή ότι «ο ΕΝΦΙΑ δεν διορθώνεται, καταργείται» και τα άλλα παλαβά είχαν την κρυφή ελπίδα-οι νουνεχείς, όχι οι παλαβοί και οι ιδιοτελείς, που σήμερα έχουν γίνει κοψοχέρηδες- ότι, μόλις αναλάβουν τη διακυβέρνηση, θα προσγειωθούν στην πραγματικότητα.


Γι’ αυτό και έβγαλαν ένα μεγάλο «ουουουφ», όταν ο Αλέξης Τσίπρας πήρε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και το μετέτρεψε σε αυτό που σήμερα γνωρίζει όλη η Ευρώπη ως κωλοτούμπα


 Η οργή για τον εμπαιγμό και την εξαπάτηση έδωσε τη θέση της στη ανακούφιση, διότι οι νουνεχείς άνθρωποι ήξεραν ότι, αν επέμενε στις προεκλογικές παλαβομάρες, θα τραγουδούσαμε όλοι μαζί το «έχετε γεια βρυσούλες».


Εκτοτε, όμως, βλέπουμε την πιο κυνική εκδοχή του «ρεαλισμού», με μοναδικό στόχο τη διατήρηση της εξουσίας:


– Είναι «ρεαλισμός» να έχεις οδηγήσει(για την ακρίβεια να έχεις χειροτερέψει αυτό που παρέλαβες) πάνω από το μισό του πληθυσμού στο όριο της φτώχειας (εδώ) και να πανηγυρίζεις για την καχεκτική «ανάπτυξη» του 0,5%, που ούτε κι αυτή ήρθε;


– Είναι «ρεαλισμός» να λες ότι θα αυξηθούν οι συντάξεις την ίδια ώρα που νομοθετείς τη μείωσή τους, όπως έκανε ο ανεκδιήγητος Κατρούγκαλος;


– Είναι «ρεαλισμός» να λες ότι μειώνεται η ανεργία ενώ ξέρεις ότι οι νέοι «εργαζόμενοι» αμείβονται με 300, 200 ή και 100 ευρώ σε συνθήκες γαλέρας;


– Είναι «ρεαλισμός» να κομπορρημονείς ότι κυβερνάς μια χώρα που έχει αποκτήσει γεωπολιτική αξία και το μόνο χειροπιαστό αποτέλεσμα από τη συνάντηση της Ουάσιγκτον να είναι η αναβάθμιση των F-16, για αυξηθούν οι θέσεις εργασίας στην Αμερική, όπως κυνικά ανακοίνωσε ο Τράμπ;  


- Είναι, δηλαδή, «ρεαλισμός» να έχεις μια περιζήτητη βάση(Σούδα) και να μην ακούς από το στόμα του πλανητάρχη ούτε λέξη για τη γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας, που αποτελεί «πυλώνα σταθερότητας» για τα αμερικανικά συμφέροντα(όπως είπε-μόνο- ο Τσίπρας) κι ενώ η Τουρκία βγάζει γλώσσα στους Αμερικανούς;


– Είναι «ρεαλισμός» ένα παχύδερμο της εξουσίας, ακόμα κι αν λέγεται Πολάκης, να εκφράζεται έτσι;



Τελικά, όλα αυτά είναι «ρεαλισμός»;  


Η παχυδερμία είναι «ρεαλισμός»; ‘Η μήπως έχουμε να κάνουμε με την ανώτατη μορφή του τυχοδιωκτισμού; 


Λένε το άλφα» και κάνουν το «ωμέγα». Η κατάκτηση της εξουσίας προϋπέθετε το πρώτο, η διατήρησή της προϋποθέτει το δεύτερο. Κι επειδή η διατήρηση είναι πιο δύσκολη από την κατάκτηση, ο αναγκαίος ρεαλισμός μετατρέπεται σε τυχοδιωκτισμό


Επειδή...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Σιροπιασμένος κυνισμός



Αν σκεφτόταν κανείς με τον τρόπο της κυβέρνησης Τσίπρα, σήμερα θα ρωτούσε:  


Πόσα παιδάκια μπορούν να βρουν θέση σε παιδικούς σταθμούς με 2,4 δισεκατομμύρια δολάρια; 


Πόσοι νοσηλευτές θα μπορούσαν να προσληφθούν – έστω και με 1,1 δισεκατομμύριο σε δέκα ετήσιες δόσεις;


Οι ερωτήσεις αυτές είναι τώρα πιο πιθανό να ακουστούν από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ – από την πτέρυγα εκείνη που είχε επιχειρήσει να βραχυκυκλώσει, ήδη από τα προπαρασκευαστικά του στάδια, τον εκσυγχρονισμό των F-16, χρωματίζοντάς τον ως πολιτική παραχώρηση στον ελάσσονα κυβερνητικό εταίρο.


Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν θα βιαστεί, λένε, να τηγανίσει το ντιλ στην εσωτερική πολιτική κουζίνα. Θα περιμένει πρώτα να μάθει ποιοι διάβολοι κρύβονται στις λεπτομέρειες. Θα περιμένει, με επίγνωση όχι μόνο των διπλωματικών διακλαδώσεων του θέματος, αλλά και του γεγονότος ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι χρόνια στην κορυφή των προτεραιοτήτων των Ενόπλων Δυνάμεων.


Η –φιλοσοφικού τύπου– απορία που διατυπωνόταν χθες από ανθρώπους που χειρίστηκαν στο παρελθόν το αντικείμενο, ήταν αν η προμήθεια αυτή εντάσσεται σε ένα επικαιροποιημένο αμυντικό δόγμα, στο πλαίσιο του οποίου έχει ιεραρχηθεί ως επείγουσα ανάγκη.


Oποια κι αν είναι η απάντηση, ο αντίκτυπος της συμφωνίας απορροφά τα πολιτικά οφέλη που η κυβέρνηση προσδοκούσε να δρέψει από την επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον. Η στιγμή που ο Τραμπ ευχαριστεί την Ελλάδα για την επένδυσή της, που «θα δημιουργήσει πολλές αμερικανικές θέσεις εργασίας» θα ήταν η πιο αλλόκοτη της επίσκεψης. Θα ήταν, αν δεν υπήρχε το εγκώμιο του Τσίπρα για τον Τραμπ – γι’ αυτόν τον διάβολο του αγαθού.


Γίνεται ήδη προσπάθεια να παρουσιαστεί αυτή η στάση του πρωθυπουργού ως αποτέλεσμα μιας οδυνηρά κερδισμένης «ωριμότητας». Ο ζήλος του νεοφώτιστου ατλαντιστή δικαιώνεται έτσι περίπου ως σύνεση. Ως κυνισμός αναγκαίος σε ένα παιχνίδι ισχύος, που ήταν πάντα ωμό «δούναι και λαβείν».


Δεν ήταν όμως πάντα αυτή η Αμερική. Δεν ήταν πάντα αυτή η Ελλάδα – η χώρα που είναι σήμερα δανειακώς εξαρτημένη και πολιτικώς ενσωματωμένη σε άλλο πεδίο ισχύος. Δεν ήταν πάντα τόσο πενιχρές οι δυνατότητες του «δούναι» της. Ούτε τόσο χαμηλές οι προσδοκίες του «λαβείν» της από μια αμερικανική ηγεσία που παράγει ποταμηδόν κάτι σαν ληγμένο σιρόπι επιθέτων στον υπερθετικό βαθμό.


Μπορεί κάποιος με σχετική ασφάλεια να πει τι πήρε ο Τσίπρας: 


"Διεθνούς ηλιθιότητας κωμωδία"


"Διεθνής ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητη κωμωδία" (2)


"Διεθνής ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητη κωμωδία"


Σαν σήμερα (20/10/ΧΧΧΧ)

1921: Ο γάλλος πρεσβευτής Φρανκλέν Μπουγιόν υπογράφει με τον Κεμάλ τη Συμφωνία της Άγκυρας, την ίδια ώρα που τα ελληνικά στρατεύματα μάχονται στη Μικρά Ασία. Προβλέπει, μεταξύ άλλων, την αναγνώριση του Κεμαλικού καθεστώτος, την αποχώρηση των γαλλικών στρατευμάτων από τις κατεχόμενες περιοχές και τη χορήγηση όπλων.

1947: Η Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών, γνωστότερη ως «Επιτροπή ΜακΚάρθι», αρχίζει το έργο της, με αντικείμενο την κομουνιστική διείσδυση στο Χόλιγουντ.

1968: Ο έλληνας «κροίσος» Αριστοτέλης Ωνάσης παντρεύεται στο Σκορπιό την Τζάκι Κένεντι.

1973: Οι Rolling Stones ανεβαίνουν για έβδομη φορά στο Νο1 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών με το τραγούδι τους «Angie», κομμάτι που οι φήμες θέλουν να το έχει γράψει ο Τζάγκερ για τη γυναίκα του Μπάουι.
 
 
 
 
 

2014:  Φεύγει από τη ζωή, σε ηλικία 86 ετών, ο σπουδαίος ερμηνευτής, στιχουργός και συνθέτης Σπύρος Ζαγοραίος.

20/10/2015: Πεθαίνει σε ηλικία 65 ετών ο Μακης Δενδρινός κάνοντας φτωχότερο το ελληνικό μπάσκετ

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γράφουμε Ιστορία χωρίς να μαθαίνουμε



Από μια σύμπτωση της Ιστορίας, όπως επισημαίνουν γνωστοί έλληνες ιστορικοί, η Ελλάδα βρέθηκε να είναι το εργαστήρι αλλαγών που στη συνέχεια διαχύθηκαν σε όλον τον κόσμο. Να θυμίσουμε απλώς ότι η γέννηση του ελληνικού κράτους οφείλεται και στην πρώτη συντονισμένη διεθνή επέμβαση με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου. Η πρώτη επίσης μαζική ανταλλαγή πληθυσμών, ένα είδος εθνοκάθαρσης, έγινε μετά την τραγωδία του 1922. Ο Ψυχρός Πόλεμος έκανε επίσης τα πρώτα βήματά του στη χώρα μας, στη διάρκεια του Εμφυλίου. Ακόμα, η Ελλάδα αποτέλεσε το '74 το πρώτο παράδειγμα εκδημοκρατισμού, ιδιαίτερα στη Νότια Ευρώπη, με την κατάρρευση των δικτατοριών.





Για να φτάσουμε στο σήμερα, όπου και πάλι βρεθήκαμε στην πρωτοπορία του λαϊκίστικου ρεύματος που διαπερνά μεγάλο μέρος της Ευρώπης και του πλανήτη. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι σύμμαχοί του αποτέλεσαν το πρώτο ακραιφνώς λαϊκίστικο μόρφωμα που ανήλθε στην εξουσία, για να αποτελέσει στη συνέχεια και το πρώτο παράδειγμα «κωλοτούμπας», όπως επισήμανε και η «El Pais» με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα της Καταλωνίας.





Βέβαια οι παρενέργειες των εργαστηριακών «εξετάσεων» συνοδεύονταν συνήθως από επώδυνες θεραπείες, πολωτικές συγκρούσεις και διχαστικές πρακτικές. Δεν χρειάζεται να ανατρέξει κανείς στην παλιότερη ή και στην πιο πρόσφατη Ιστορία για να διαπιστώσει τις συνέπειες των πολιτικών παθών. Το ζήσαμε και το ζούμε ακόμα με τις παλινωδίες και τις λαϊκίστικες εξάρσεις των τελευταίων χρόνων, από τις οποίες δυστυχώς δεν έχουμε καταφέρει να απαλλαγούμε.





Οι μεγαλύτερες αυταπάτες, οι μεγαλύτερες καταστροφές έγιναν - και γίνονται - εν ονόματι του λαού. Ενας λιγότερο ή περισσότερο δημαγωγός ηγέτης αναγορεύει τον εαυτό του ως τον αυθεντικό εκφραστή της λαϊκής οργής και δυσαρέσκειας, υποσχόμενος τον σωτήρα και τον λυτρωτή από το επάρατο πολιτικό κατεστημένο. Παρουσιάζεται ως θαυματοποιός που έχει τις μαγικές λύσεις για όλα τα προβλήματα, ως ο ηγέτης που δεν θα διστάσει να βάλει τους ισχυρούς της Ευρώπης να χορεύουν μέχρι να αντιληφθούν τα προαιώνια δίκαια του λαού.





Μόνο που η Ιστορία και η πραγματικότητα για όσους θέλουν να τις αγνοούν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πενήντα χρόνια Γκεβαρισμού



Ποιος δεν έριξε μια ματιά στο πορτρέτο του στον τοίχο του εφηβικού του δωματίου πριν βάλει το αμπέχονο για να πάει στην πορεία και να φωνάξει «Αμερικάνοι φονιάδες των λαών»; 


Δίπλα του ήταν ο Χέντριξ, η Τζόπλιν, οι Μπιτλς και οι λοιποί Στόουνς. Στο τέλος του προηγούμενου αιώνα, η επανάσταση ήταν ροκ. Και στην εικονογραφία του ροκ το πορτρέτο του Τσε έπαιζε τον ρόλο του Μεσσία.  


Ποιος νοιαζόταν τότε για τις εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες, ή χωρίς καμιά διαδικασία, τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών με το πρόσχημα της πολιτικής. Εφτανε να κοιτάξεις αυτό το βλέμμα που ατενίζει με αποφασιστικότητα το μέλλον για να πειστείς ότι η επανάσταση είναι αθώα. Αθώα όσο και η λατινοαμερικανική εκδοχή της, με τις ρούμπες της και τον ήλιο της. Εκεί οι άνθρωποι μάζευαν όλη μέρα ζαχαροκάλαμα, όμως μετά χόρευαν και τραγουδούσαν. Το ταξίδι στην Κούβα ήταν προορισμός της χρυσής αριστερής νεολαίας της εποχής, εξίσου εξωτικό με το Grand Tour του 18ου αιώνα.


Ως γνωστόν, η φωτογραφία αυτή που ίδρυσε τον Γκεβαρισμό τραβήχτηκε από τον Αλμπέρτο Κόρδα, πρώην φωτογράφο μόδας, στη διάρκεια μιας εκδήλωσης στην Αβάνα το 1960. Παρόν το ζεύγος Μποβουάρ και Σαρτρ – όπου γάμος και χαρά. Ξεχάστηκε ώσπου ξαναβγήκε στην επιφάνεια μετά τον θάνατο του Γκεβάρα, αν δεν κάνω λάθος το 1968, όταν ο Φελτρινέλι την έκανε εξώφυλλο στο «Ημερολόγιο της Βολιβίας» που πρωτοεκδόθηκε στην Ιταλία. Εκτοτε έγινε αφίσα, πίνακας του Γουόρχολ, Τ-shirt, μπρελόκ, μαγνητάκι για το ψυγείο και κατέκτησε το ρεκόρ της μεγαλύτερης αναπαραγωγής φωτογραφίας που έγινε ποτέ. 


Η ιστορία παίζει άσχημα παιχνίδια. Ο αδίστακτος νεομπολσεβίκος λατινοαμερικανικής κοπής έγινε γκάτζετ του καπιταλιστικού μάρκετινγκ. Πιο δημοφιλές από τη Μέριλιν. Ο Γκεβαρισμός βοηθούσε τους γονείς να ανατρέφουν τα παιδιά τους. Διάβασε, φάε και μετά παίξε όση επανάσταση θέλεις.


Φέτος συμπληρώθηκαν πενήντα χρόνια από τον θάνατό του. Κάποιοι θεωρούν ότι η εκτέλεσή του ήταν λάθος διότι βοήθησε στη μυθοποίησή του. Αν είχε ζήσει μπορεί να είχε βοηθήσει τον Κάστρο να καθαρίσει μερικούς ακόμη ομοφυλόφιλους, όμως θα είχε γεράσει κι αυτός και θα τον βλέπαμε να λαγοκοιμάται δίπλα στον Τσίπρα στην κηδεία του Φιντέλ. 


Δεν συμφωνώ. Ο μυθοποιημένος Τσε...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στρίγγοι και Βλαντάδες

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


Τ​​ον μιθριδατισμό που υφίστασαι καθημερινά –στη βία, στη βλακεία, στον αμοραλισμό και ό,τι άλλο– τον καταλαβαίνεις. Ξέρεις, θέλω να πω, τι συμβαίνει και τι παθαίνεις. Ομως δεν μπορείς να κάνεις πολλά για να του αντισταθείς, διότι σου αμβλύνει σταδιακά τα αισθήματα. Ετσι, όσο και αν έχεις αντίληψη των κινδύνων, αναγνωρίζεις την πραγματικότητα της δυσάρεστης κατάστασης και συμβιβάζεσαι.  


Συνηθίζεις όλα αυτά που κάποτε σε προσέβαλαν και σε έκαναν να θυμώνεις. Στο κάτω κάτω, η ζωή πρέπει να συνεχιστεί – πώς να το κάνουμε; 


Αν ένας Ευρωπαίος αποφασίσει να ζήσει στο Νεπάλ, μετά από λίγο θα έχει συνηθίσει να βλέπει τις πιο αποτρόπαιες μορφές αναπηρίας γύρω του χωρίς να ταράζεται. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε όσους πιστεύουν στις δυνατότητες της Ελλάδας ως ευρωπαϊκής χώρας, αλλά συμβαίνει να ζουν με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.



Η μνήμη, από μόνη της, δεν βοηθά να ανακαλέσεις πώς ήταν άλλοτε, προτού συνηθίσεις την αθλιότητα της πραγματικότητας. Δεν μπορείς ποτέ να ξαναβρείς ακριβώς την αίσθηση που είχαν τα πράγματα τότε· φταίει η αναπόφευκτη άμβλυνση των αισθημάτων. Εκτός αν η ανάμνηση έχει ισχυρή αισθητηριακή βάση, όπως η περίφημη μαντλέν του Προυστ. Τότε ζωντανεύει η μνήμη των αισθημάτων και, για μια στιγμή, ξαναέχεις την αίσθηση του τότε.  


Η δική μου μαντλέν για την περίσταση ήταν μια σκηνή, που μου ήλθε απρόσκλητη στον νου, καθώς παρακολουθούσα από το δελτίο ειδήσεων –άναυδος ως συνήθως– τα κατορθώματα της υπέροχης κυβέρνησης. Μια σκηνή από την τελευταία συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου.



Οσοι έχουν δει τη συνέντευξη αυτή (2006) στον Αλ. Παπαχελά είμαι βέβαιος θα θυμούνται τη σκηνή όπου ο Κύρκος, με εμφανή τη φρίκη της σκέψης και αδυνατώντας να ελέγξει τη συγκίνησή του, αναρωτιέται τι θα είχε συμβεί αν είχε νικήσει στον Εμφύλιο η πλευρά για την οποία ο ίδιος είχε αγωνιστεί:  


«Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι, π.χ., αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο –τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν–, θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας, π.χ., τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη Νεολαία, γραμματέας της Νεολαίας κ.τ.λ. Ανθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες».





Είναι μια σκηνή, η οποία, αν καταλαβαίνεις και νιώθεις, σου εντυπώνεται με τη δύναμή της


Βλέπεις το ηθικό σθένος και την εντιμότητα ενός ανθρώπου που διάνυσε τη διαδρομή με ανοικτά μάτια και ανοικτό μυαλό μέχρι το πικρό τέλος· βλέπεις και το ανθρώπινο κόστος της διαδρομής, στην εικόνα του γέρου που κλαίει.  


Πώς να την ξεχάσεις;  


Οταν την ανακαλείς όμως, με φόντο το κυβερνητικό τσίρκο του σήμερα, η σκηνή γίνεται το εργαλείο που ξεσκεπάζει μια αθέατη ώς τότε πλευρά της πραγματικότητας.



Ναι, ευτυχώς δεν κυβέρνησαν ποτέ τη χώρα οι Στρίγγοι και οι Βλαντάδες! Την κυβερνούν, όμως, οι απόγονοί τους, τα πολιτικά τέκνα τους – τα εκτός γάμου, έστω, για να μην γκρινιάζουν τα νόμιμα τέκνα του ΚΚΕ. 


 Την κυβερνούν...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΣΟΒΙΕΤΙΣΤΑΝ: Το "αριστερός" ως επάγγελμα...



Παρακολουθώντας κάποιος τον πρωθυπουργό της χώρας κ. Αλέξη Τσίπρα να ταπεινώνεται μπροστά σε έναν αλαζόνα πρόεδρο των ΗΠΑ δεν μπορεί παρά να καταληφθεί από θλίψη και απελπισία για το μέλλον αυτού του τόπου.



Όμως όπως θα’ λεγε και ο Θουκυδίδης, είναι σύνηθες οι μικροί λαοί να υποχωρούν μπροστά στους ισχυρούς όσο τους επιτρέπει η αδυναμία τους και οι ισχυροί να προχωρούν όσο τους το επιτρέπει η δύναμή τους.



Παρ΄ όλα αυτά, ακόμη και όταν μικρών λαών ηγούνται σοβαροί άνθρωποι αυτοί αποσπούν το διεθνή σεβασμό καθώς με μικρότερη ισχύ επιτυγχάνουν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα.



Το πρόβλημα με τον κ. Τσίπρα και την κυβέρνησή του δεν είναι μόνο τα "παραμύθια” που έλεγαν για τις ΗΠΑ σαν καταληψίες και πρόεδροι 15μελών μαθητικών συμβουλίων ή κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές.


  Το πρόβλημα είναι πως όταν ο Τραμπ διεκδικούσε την προεδρία των ΗΠΑ, ο κ. Τσίπρας μιλούσε με τρόπο που οφείλει να μην μιλάει δημόσια ένας πρωθυπουργός.



Η ερώτηση του φιλικού προς τον κ Τραμπ δημοσιογράφου του FoxNews μόνο τυχαία δεν μοιάζει να ήταν.



Όταν εκπροσωπείς μια χώρα δεν αναμιγνύεσαι στα εσωτερικά άλλων, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για την ισχυρότερη σύμμαχο της χώρας σου από την οποία, σε μεγάλο βαθμό, εξαρτάται το μέλλον της.



Ο κ. Τραμπ δεν είναι οποιοσδήποτε πρόεδρος των ΗΠΑ. Εξελέγη και πολιτεύεται με βασικό σύνθημα το "Πρώτα η Αμερική” και αυτό τον οδηγεί να συμπεριφέρεται ενίοτε χωρίς το διπλωματικό τακτ που απαιτούν οι υγιείς σχέσεις απέναντι στους συμμάχους του (ακόμη και πολύ ισχυρότερους από την Ελλάδα).



Έτσι εξηγείται ότι είπε δημόσια πως η συμφωνία των 2,4 δισ. για την αναβάθμιση των F-16 σημαίνει θέσεις εργασίας για τις ΗΠΑ


Άρα, σημαίνει και αφαίρεση θέσεων εργασίας από κάπου αλλού;



Ο κ. Τσίπρας εξέλαβε την πρόσκληση μιας επίσκεψης στις ΗΠΑ σαν ευκαιρία να επιδείξει τη στήριξη που έχει στο εξωτερικό. Στον κ. Τσίπρα η συνάντηση με τον κ. Τραμπ έκανε μεγαλύτερη ζημιά σε σχέση με το όφελος.



Η αριστερή ένδεια..



Η αριστερά σ’ αυτήν τη χώρα μετά τον πόλεμο δεν επιβίωσε γιατί διαμόρφωσε κάποια εναλλακτική πολιτική πρόταση, όπως π.χ. είχε κάνει μέχρι τη δεκαετία του ‘90 η ιταλική αριστερά των Γκράμσι, Τολιάτι και του Μπερλινγκουέρ.



Η ελληνική αριστερά μετά τον πόλεμο επιβίωσε και υπάρχει χάρη στη συναισθηματική φόρτιση που προκαλούσαν οι μαρτυρικές θυσίες των ηττημένων του εμφυλίου αλλά και κυρίως χάρη στη λειτουργία του βασικού πυρήνα της ως γραφείο της KGB στην περιοχή κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου.



Μετά τη μεταπολίτευση η ελληνική αριστερά επιβίωσε χάρη στο μερίδιο πρόσβασης στην αργομισθία του δημοσίου που της εξασφάλισε το πελατειακό πολιτικό σύστημα.



Για δεκαετίες οι αριστεροί στην Ελλάδα λιώνουν τις σόλες των παπουτσιών τους σε πορείες στην αμερικάνικη πρεσβεία και δομούν τον πυρήνα της πολιτικής τους ύπαρξης στην απεξάρτηση από το πολιτικο-οικονομικό-στρατιωτικό σύμπλεγμα της Δύσης της οποίας ηγούνται οι ΗΠΑ.



Και στην περίπτωση του Ανδρέα Παπανδρέου και στην περίπτωση του κ. Τσίπρα όταν ήρθαν στην εξουσία αριστερά κόμματα σε σχέση με τις ΗΠΑ έπραξαν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που έλεγαν και υποτίθεται πως πίστευαν.



Σε αντίθεση με όλους τους "αμερικανομάχους" αντιμπεριαλιστές στη μεταπολίτευση, ο μόνος πρωθυπουργός που έβγαλε για μια περίοδο τη χώρα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, γιατί αυτό απαιτούσε το συμφέρον της χώρας μετά τα γεγονότα στην Κύπρο, ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.



Το γεγονός πως τη μεγαλύτερη δουλικότητα απέναντι στις ΗΠΑ επέδειξαν πολιτικοί που αναδείχθηκαν από τον αντιαμερικανισμό και την αριστεροσύνη καταδεικνύει το ύφος και το ήθος της παράταξης.



Η αποκαθήλωση των μύθων



Στα δυο χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τα κόμματα της "παλαβής” άκρας αριστεράς και άκρας δεξιάς έχουν καταρριφθεί οι περισσότεροι μεταπολεμικοί και μεταπολιτευτικοί μύθοι αλλά και ο μύθος του αντιμνημονιακού σανού με τον οποίο τάισαν την πλειοψηφία της κοινής γνώμης δημαγωγοί όπως ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος.



Όλες αυτές οι οβιδιακές μεταμορφώσεις του τίποτα στο τίποτα, σε ό,τι αφορά το πολιτικό στίγμα της αριστεράς καταδεικνύουν πως το "αριστερός” στην Ελλάδα μόνο ως πρόφαση και πρόθεση εξαπάτησης συνιστά πολιτική ταυτότητα.



Το αριστερός στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης αποδεικνύεται όχι πολιτική άποψη αλλά επάγγελμα. Ένα επάγγελμα παρασιτικό και ουδόλως ευυπόληπτο.



Τα θετικά και αρνητικά της επίσκεψης στις ΗΠΑ: