"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


"ΣΥΡΙΖΑίικου τσαρλατανισμού κωμωδία" (1)



Σαν σήμερα (13/12/ΧΧΧΧ)

1803: Το Ολοκαύτωμα στο Κούγκι. Ο ιερομόναχος Σαμουήλ, μπροστά στον κίνδυνο να συλληφθεί αυτός και πέντε Σουλιώτες από τους Τουρκαλβανούς του Αλή, βάζει φωτιά στο βαρέλι με την πυρίτιδα και ανατινάσσονται όλοι μαζί.
1903: Ο ιταλός μετανάστης Ίταλο Μαρτσιόνι παρουσιάζει το πρώτο παγωτό χωνάκι στις ΗΠΑ.
1939: Η πρώτη μεγάλη ναυμαχία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στο Ρίβερ Πλέιτ, στ' ανοιχτά των ακτών της Αργεντινής, τα βρετανικά καταδρομικά «Έξετερ», «Αίας» και «Αχιλλέας» καταναυμαχούν το γερμανικό θωρηκτό τσέπης «Κόμης Σπέε».
1943: Οι ναζί κατακτητές καταστρέφουν τα Καλάβρυτα κι εκτελούν και τους 1.101 άνδρες κατοίκους της μαρτυρικής πόλης.
1959: Ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ' εκλέγεται πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συγκεντρώνει το 66,28% των ψήφων έναντι 33,72% του δικηγόρου Ιωάννη Κληρίδη. Αντιπρόεδρος, χωρίς ανθυποψήφιο, εκλέγεται ο τουρκοκύπριος Φαζίλ Κουτσιούκ.
1967: Μετά την αποτυχία του βασιλικού κινήματος για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος διαφεύγει με την οικογένειά του στη Ρώμη, όπου θα ζητήσει πολιτικό άσυλο.
1816: Γεννιέται ο Ερνστ Βέρνερ φον Ζίμενς, αξιωματικός του πυροβολικού και ιδρυτής της βιομηχανίας κατασκευής ηλεκτρικών ειδών «Siemens». [θαν. 6/12/1892]





2014: Χάνει τη μάχη με τον καρκίνο  σε ηλικία 66 ετών ο δημοφιλής ηθοποιός Τόνι Άντονι (Αντώνης Κονιάρης).

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΗΛΙΘΙΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πινγκ-πονγκ βλακείας



Δεν ξέρω αν η πλειοψηφία των ΜΜΕ απευθύνεται σε εμάς σαν να είμαστε βλάκες, γιατί έτσι μας θεωρούν ή γιατί αδιέξοδα διαμορφώνουν τη βλακεία σε επίπεδο κυρίαρχης απελπισίας. 


Για να πουλήσεις πρέπει να γράφεις βλακείες, να λες βλακείες, παραμύθια ψέματα, κουκουρούκου αρλουμπολογία. Όσο πιο πολύ πουλάς, τόσο πιο πολύ τρέφεις το τέρας. Έτσι η βλακεία γίνεται κυρίαρχη. 


Η είδηση δεν είναι ότι το 26% των πολιτών θεωρεί ότι μας ψεκάζουν ή πόσοι «αφελείς» θεωρούν ότι η ΕΕ είναι δικτατορία


Η είδηση είναι ότι οι υπόλοιποι, μπορούμε (αντέχουμε) και εξακολουθούμε να μην πιστεύουμε ότι μας ψεκάζουν. Άγνωστο για πόσο καιρό ακόμη! 


Η είδηση είναι πόσο πολλοί δικαιολογούμε τους επιτήδειους «βλάκες» ως επιτήδειους «αφελείς».


Η είδηση είναι ότι η μαλακία του καθένα μας θα αποκτήσει άπλετη προβολή στα ΜΜΕ, θα γίνει viral και κυρίαρχη. Ό,τι πιο εξωφρενικό σκεφτείς, αρκεί να το πετάξεις στα social media, και την επομένη θα βρεις μερικά μπαστούνια με μικρόφωνα ή προσκλήσεις σε πάνελ τηλεοπτικών εκπομπών να σου ζητούν να αναπτύξεις τη θεωρία σου. Η θεωρία της μπούρδας. Έχω και εγώ μία, δύο, πολλές. Ποιος ενδιαφέρεται; Ή μάλλον πιο σωστά: Ποιος δεν ενδιαφέρεται;


Όταν οι ειδήσεις στα media κυριαρχούνται από βλάκες ή από αυτούς που πρέπει να το παίξουν «βλάκες» για να δουλέψουν, πόσοι πια να απορούν γιατί το πινγκ πονγκ της βλακείας κυριαρχεί;  


Στη Βουλή τσακώνονται για το ποιος θα πετάξει τη μεγαλύτερη μπούρδα να την σηκώσουν τα τρολς τους στα κοινωνικά δίκτυα, να «χτυπήσουμε» τον αντίπαλο


Ο Κυριάκος μιλάει για εξωγήινους, ο Τσίπρας μιλάει αγγλικά, μιλάει γαλλικά, κάνει τζόκινγκ στον Λευκό Οίκο, η Δούρου ντύνεται θλιμμένη παρθένα παναγιά, ένας αντιπεριφερειάρχης της με μισθό 3.206,25 ευρώ παριστάνει τον superman στα κανάλια, ο Άδωνης πουλά νανοβιονικά γιλέκα και βιβλία του (άγνωστο ποια από τα δύο είναι πιο επικίνδυνα), ο πρθ αναγγέλλει και πάλι ότι βγαίνουμε από τα μνημόνια, η υπουργός Εργασίας πανηγυρίζει που η ανεργία μειώνεται διαιρούμενη σε θέσεις των 250 ευρώ, ο αντιπρόεδρος πουλάει όπλα στη χώρα που οι πολίτες αναφέρουν ως «Σουηδική» Αραβία, το κόμμα ζητάει εμπάργκο στην πώληση όπλων τη στιγμή που οι ίδιοι τα πουλούν, αυτοί που έταζαν Ζάππεια και έσκιζαν «τα μνημόνια κάθε ημέρα» τσακώνονται με αυτούς που έταζαν Αργεντινή και σκίζουν «τα μνημόνια κάθε μέρα» και αυτοί. Γκώσαμε με ήρωες της βλακείας.


Και όλοι μας είμαστε εκεί ανάμεσα στον πολυπληθή θίασο του γελοίου, σιωπηλοί και φοβισμένοι με το μέγεθος της βλακείας. Εγκλωβισμένοι στην ήττα μας. Και οι πρωταγωνιστές είναι πάντα ίδιοι, οι ίδιοι και οι ίδιοι. Και ο διαγωνισμός των παραπονούμενων δεν γίνεται για να αλλάξουμε το έργο και τους συντελεστές του, αλλά μόνο για να ανεβούμε και εμείς στον θίασο και να αλλάξουμε τον σκηνοθέτη. Η παράσταση συνεχίζεται και σπάει ταμεία. Πάμε για νέο sold out.  


Έχω μια νέα μαλακία να σας πω, θα την ανεβάσω στο fb μου αύριο στις 12, μείνετε συντονισμένοι, εσύ να μου απαντήσεις μεθαύριο να το κάνουμε viral, σε τρέφω με τρέφεις. Θα σε κάνω tag. Μπορεί η γελοιογραφία του Αρκά ότι «ο πόλεμος κατά της βλακείας τέλειωσε. Χάσαμε.» να καταγράφει ρεαλιστικά τις συνθήκες, αλλά σχεδιάστηκε για να μας ξυπνήσει και να μας αναποδογυρίσει, όχι για να μας κοιμίσει, όπως επέλεξαν οι περισσότεροι.   


Το τραγικό στις χαζοδηλώσεις της κάθε ανήσυχης καλλιτέχνιδος είναι ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ποιος (τους) φταίει;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Η φασαρία με τις δηλώσεις της Νατάσσας Μποφίλιου είναι προφανώς δυσανάλογη και με τις δηλώσεις και με την Μποφίλιου.
Η ανοησία ως επαναστατική άσκηση δεν αποτελεί μονοπώλιο μιας νεαρής τραγουδίστριας. Κι η βλακώδης βεβαιότητα ότι η Αριστερά αποτελεί «τη σωστή πλευρά της Ιστορίας» έχει θρέψει πολύ πιο συγκροτημένα μυαλά από την Μποφίλιου και τους φίλους της.
Ούτως ή άλλως έχω εντυπωσιαστεί από τον αριθμό των καλλιτεχνών που από σπόνσορες του ΣΥΡΙΖΑ έχουν εξελιχθεί σε απογοητευμένα θύματά του.
Το δάκρυ της πικρής απογοήτευσης πέφτει κορόμηλο. Και δεν μπορώ να τους αναφέρω όλους.
Από τον τηλεκήρυκα Λάκη Λαζόπουλο και τον ήπιο Γιάννη Ζουγανέλη έως τον δυναμικό εμψυχωτή του δημοψηφίσματος (και της υποψηφιότητας Δούρου) Γιώργο Κιμούλη.
Από διάφορες κυρίες του έντεχνου με κόκκινα πλαστικά γάντια κι από άλλες του άτεχνου χωρίς καθόλου γάντια έως τον Θάνο Μικρούτσικο που ανησυχεί επειδή «δεν μιλάνε οι διανοούμενοι».
Δεν ξέρω αν οι διανοούμενοι σιωπούν επειδή συμπράττουν «με την ελίτ» - όπως ισχυρίζεται ο Μικρούτσικος. Ούτε αν σιωπούν επειδή απλούστατα δεν έχουν κάτι σοβαρό να πουν όταν ανοίγουν το στόμα τους.
Πάντως έως πρόσφατα μας ξεκούφαναν στα καλαματιανά και δεν μας βγήκε σε καλό.
Τα θύματα της απογοήτευσης είναι δυστυχώς αναρίθμητα. Λογικό κι ανθρώπινο. Απλώς άλλοι τη βιώνουν μεταμελημένοι και σιωπηλά, άλλοι τη διαλαλούν αμετανόητοι κι ανερυθρίαστα.
Το παραμύθι όμως είναι περίπου το ίδιο.
«Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μοναδική ελπίδα» αλλά η ελπίδα αυτή «χάθηκε» και σήμερα «ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απογοητεύσει και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ».
Αν δεν βγάλατε νόημα, δεν πειράζει. Υπάρχει και συνέχεια.
Κατά τον Κιμούλη «στάθηκα δίπλα στον ΣΥΡΙΖΑ γιατί πίστευα ότι ήταν η μοναδική λύση τότε και πιστεύω ότι σωστά έκανα». Με άλλα λόγια, έκανε σωστά που πίστευε ότι μοναδική λύση ήταν κάτι που αποδείχθηκε ότι δεν ήταν η μοναδική λύση που πίστευε!
Να μην παρεξηγηθώ. Κάθε πολίτης, καλλιτέχνης ή μη, έχει δικαίωμα και να πιστεύει και να διαψεύδεται στην πολιτική, ακόμη κι αν του αρέσει να πιστεύει ότι έκανε σωστά όταν πίστευε λάθος.
Αλλά εδώ μιλάμε για γενικό φαινόμενο. 
 Γεμίσαμε μετανοούσες Μαγδαληνές όλου του καλλιτεχνικού φάσματος. Από ελαφρολαϊκό έως βαρύ κλασικό ρεπερτόριο.
Και τότε τίθεται σχεδόν φυσιολογικά η απορία μιας ομολογημένης απογοήτευσης.
Δηλαδή τι νόμισαν ή τι ήλπισαν όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι ότι θα συμβεί με τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να απογοητευτούν στη συνέχεια;
Ηλπισαν ότι θα σκίσουν τα Μνημόνια; 
Οτι θα τα καταργήσουν με έναν νόμο κι ένα άρθρο; 
Οτι θα πούνε Οχι στο δημοψήφισμα και θα τρομάξει ο ντουνιάς;
Οτι θα βαράνε τα νταούλια και θα χορεύουν οι αγορές; 
Οτι θα μοιράζουν τζάμπα χρήμα; 
Οτι θα επιστρέψει η 13η σύνταξη κι ο κατώτατος μισθός στα 751 ευρώ; 
Οτι η λιτότητα θα καταργηθεί με την ψήφο του ελληνικού λαού; 
Οτι η Ελλάδα θα κάνει κουμάντο στην ευρωζώνη;
Διότι αν αυτά ήλπισαν ότι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν στο πρόσωπο του Τσίπρα ανακάλυψαν κάτι ανάμεσα στον Σπάρτακο και τον Τσε Γκεβάρα, δεν τους φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τους φταίει το μυαλό τους.
Και τότε δεν τίθεται θέμα απογοήτευσης αλλά στοιχειώδους νοημοσύνης.
Τουλάχιστον η Μποφίλιου ψάχνει ηγέτη για να βγει στο βουνό. Εκείνοι νόμισαν ότι τον βρήκαν στο Πολυκλαδικό Αμπελοκήπων;

Πιάστηκαν κορόιδα, λοιπόν; Παρερμήνευσαν; Μπερδεύτηκαν; 
Να το δεχτώ. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί το καμαρώνουν.
Εκτός βεβαίως κι αν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το λάθος μας με την Μποφίλιου

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


Κάναμε λάθος με την Μποφίλιου. 


Γιατί, αντί να την αντιμετωπίσουμε με την ίδια τρυφερότητα ή έστω με το ίδιο χιούμορ, που θα αντιμετωπίζαμε τα δικά μας παιδιά στην κάθε «χαριτωμενιά» τους, πέσαμε να τη φάμε!
 

Ενώ τι είπε το κορίτσι; Τις ίδιες ανοησίες που λέγαμε πολλοί από εμάς,  στην ηλικία της! Και για να είμαστε δίκαιοι, στην ηλικία της οι περισσότεροι, ιδίως όσοι απαιτούμε σήμερα πολιτική σοβαρότητα από αυτήν, εκσφενδονίζαμε μεγαλύτερες ακόμη αγριότητες.

 
Να θυμίσω;  


Κάποιοι από εμάς δεν είμαστε, που στις ταβέρνες τα βράδια, μιλάγαμε για την απελευθέρωση από την εργασία, την στιγμή που οι σερβιτόροι ιδροκοπούσαν για να μας σερβίρουν; 


Και κάποιοι, πιο «προχωρημένοι», δεν προβλέπαμε – μέσα στη μιζέρια μας – ακόμη και την κατάργηση της τέχνης, επειδή σε λίγο, στον «παράδεισο» του σοσιαλισμού που υποχρεωτικά θα στριμώχναμε τους πάντες, η ίδια η ζωή θα γινόταν τέχνη;

 
Και ύστερα, μιλάγαμε για την εξέγερση της Κροστάνδης. Χωρίς να πολυσυζητάμε όμως, ότι την σφαγή που ακολούθησε, την διηύθυνε ο Τρότσκι. Και χωρίς να καταλαβαίνουμε, μέσα στην αφασία μας, το χειρότερο: Πως αν ο Τρότσκι στη συνέχεια υπερίσχυε του Στάλιν, η μόνη διαφορά είναι ότι τα Γκουλάκ, θα έρχονταν νωρίτερα. Αφού ο Τρότσκι είχε εισηγηθεί την δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης από το 1920 (9ο συνέδριο), για να κλείνουν σ’ αυτά όσους εργάτες, δεν άντεχαν την κοινωνία – στρατόπεδο, που πρότεινε!

 
Και άκουγαν με απορία οι σερβιτόροι τις «σοφίες» μας. Που τελικά δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά οι φαντασιώσεις μας. Τα «φαντάσματα του καιρού μας», που θα ‘λεγε και ο Ν. Σεβαστάκης.

 
Και αφού τέλειωνε η κουβέντα, τραγουδούσαμε. Εδώ όμως είναι το κρίσιμο σημείο: Όσο ωραία και αν τραγουδούσαμε, όσο και αν τραγουδούσε όλη η ταβέρνα μαζί μας, ποτέ δεν διανοήθηκε κάποιος σερβιτόρος – διότι μην ξεχνάμε, οι σερβιτόροι της ταβέρνας ήταν το ακροατήριό μας σε όλα – πως όποιος είχε καλή φωνή, είχε και πολιτική σκέψη.

 
‘Ασε που και έξω από τις ταβέρνες, στην κοινωνία δηλαδή, κανείς δεν θεωρούσε ότι από μόνη της η ικανότητά σου να τραγουδάς, σε έκανε σκεπτόμενο. Γι’ αυτό και κανείς δημοσιογράφος δεν σκέφτηκε ή κανένα ΜΜΕ δεν μεθόδευσε, να μας παγιδεύσουν σε συνεντεύξεις, όπου θα κοινολογούσαμε τις μπαρούφες μας ως σοφίες, μόνο και μόνο επειδή τραγουδούσαμε.

 
Κι αυτό γιατί μπορεί και τότε να είχε όλα τα κακά ο τύπος. Δεν υπήρχε όμως η σημερινή έκπτωση. Αφού οι έμποροι της μπαρούφας δημοσιογράφοι εντοπίζονταν «άμα τη εμφανίσει» και απωθούνταν στο περιθώριο.

 
Και όχι μόνον. Αλλά διατηρήσαμε την εγρήγορση να αντιδρούμε σε κάθε ανωμαλία. Γι’ αυτό, όταν η «Ελευθεροτυπία», με αιχμή την γνωστή σταλινική «τρόικα», καλλιεργούσε το εθνικιστικό μίσος προετοιμάζοντας την αποδοχή και τη νομιμοποίηση του ήθους και της αισθητικής Παναγιώταρου, την εγκαταλείψαμε μαζικά. Γιατί μας ήταν αδιανόητο το τέρας του φαιοκόκκινου μετώπου, που κυοφορούσε αυτή η στάση. Έτσι εμείς την γλυτώσαμε.

 
Το κορίτσι μας όμως ήταν άτυχο.  Διότι η εποχή άλλαξε. Έτσι έπεσε στα χέρια της «Εφ.τ.Συντ.». Η οποία του υπέβαλε την ιδέα ότι, αφού τραγουδάει, άρα ξέρει και το ότι η Ευρώπη είναι δικτατορία!

 
Έτσι στη συνέχεια, σαν χονδρέμπορος της σαχλαμάρας, η καλή εφημερίδα εμπορεύτηκε τις ελαφρότητες που υπέβαλε στο κορίτσι μας. Ενώ όφειλε να το προστατεύσει και να μην το διασύρει.  


Και το χειρότερο; 


Μετά ...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Με την πλάτη στο μέλλον



Δεν θέλω να μπω ούτε στην αφορμή ούτε στην ουσία της δημόσιας αντιπαράθεσης του Πάσχου Μανδραβέλη με τον Διονύση Τσακνή. 


Θέλω μόνο να σταθώ στον ίσκιο που κάθεται βαρύς πάνω στην απάντηση του συνθέτη που αποδεικνύει πόσο συνεπής είναι εδώ και δεκαετίες που τραγουδάει «γυρίζω την πλάτη μου στο μέλλον».  


Φυσικά, δεν γίνεται αλλιώς, αφού το βλέμμα του είναι σταθερά προσηλωμένο στο παρελθόν. Δεν είναι ο μόνος — συμβαίνει σε πολλούς συμπολίτες μας, και είναι η ξεκάθαρη εξήγηση γιατί η χώρα είναι πάντα έτοιμη να βουλιάξει στη δίνη ενός διχασμού. Γιατί τον κουβαλά μέσα της σε χειμερία νάρκη και όταν η στροφή της ιστορίας τον ξυπνήσει ξεπηδά απέθαντος και ρωμαλέος.


Το πρώτο πράγμα που βρήκε να συνεισφέρει ο Διονύσης Τσακνής σε έναν σύγχρονο διάλογο που αφορούσε τις απόψεις του καθενός για την σημερινή Ευρώπη ήταν το περίστροφο στον κρόταφο του πατέρα του, εικόνα που προφανώς έχει κατακυριεύσει το λογισμό του και δεν τον αφήνει να δει τα πράγματα με άλλο τρόπο.  


Το λέει τόσο ξεκάθαρα όσο και λυρικά ο άνθρωπος, οι κόσμοι είναι δύο, ο δικός μου, του πατέρα μου, της Νατάσσας, των αγωνιστών, των ηρώων, των ιδανικών, των νεκρών της ΕΡΤ, και ο άλλος. Του Μανδραβέλη, των ρουφιάνων, των δοσίλογων, των χωροφυλάκων, των εγκάθετων, του αντικομμουνισμού που σήμερα λέγεται νεοφιλελευθερισμός.


Προεξοφλεί φυσικά ότι στον Πάσχο αρέσουν οι ρουφιάνοι, είναι δυνατόν να γίνεται διαφορετικά; 


 Πώς θα μείνει όρθιο το οικοδόμημα μέσα στο μυαλό του δημοφιλούς συνθέτη αν το κάθε τούβλο δεν είναι στη θέση του; 


 Και φυσικά τοποθετεί εξ ορισμού τον δοσίλογο που κατάδωσε τον πατέρα του στους Γερμανούς, στον κόσμο του αρθρογράφου. «Συμπατριώτης σου, Πάσχο», λέει, μη συναισθανόμενος ασφαλώς την ύβρη, να χρεώνει σε έναν άνθρωπο, αγέννητο τότε, το έγκλημα της κατάδοσης;  


Αλήθεια, σκέφτηκε ποτέ ότι μπορεί να είναι και λίγο διαφορετικά τα πράγματα;  


Οτι μπορεί κάποιος να φρίττει με τους δοσίλογους και ταυτοχρόνως να μην θεωρεί την Ευρώπη δικτατορία; ‘Η είναι βαρύ φορτίο μια τόσο σύνθετη σκέψη, έξω από τη μηχανική παραγωγής στεροετύπων;


Και φυσικά είναι σίγουρος ότι στις παρέες των άλλων, εκείνου του άλλου κόσμου, του ξένου στην πατρίδα του Τσακνή, οι συμπατριώτες του Μανδραβέλη λένε τον εμφύλιο συμμοριτοπόλεμο.  


Εχει άραγε ποτέ διαβάσει στα χιλιάδες κείμενα του αρθρογράφου αυτήν τη λέξη που του χρεώνει ανεδοίαστα; Ή μήπως νομίζει ότι φοβάται να την πει δημοσίως εφόσον τον εκφράζει;  


 Προφανώς η εξήγηση να μην χρησιμοποιεί ποτέ τον όρο και να μην είναι κομμουνιστής δεν αντέχεται από τα κλισέ του μυαλού του.


Ε, λοιπόν, ας ξέρει ο κ. Τσακνής ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Γραφικός Τσακνής εναντίον Πάσχου Μανδραβέλη με αφορμή ένα εξαιρετικό άρθρο του 2ου για την επίσης γραφική Μποφίλιου - ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ!!!

"Διαμάχη για το παρελθόν"

 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ


Αν ο Αντι Γουόρχολ προέβλεπε την έλευση των social media θα έλεγε ότι «στο μέλλον όλοι δικαιούνται ένα τέταρτο αρνητικής δημοσιότητας». Ή έστω μιας διαμάχης σαν αυτή που (πιθανώς) απολαμβάνει σήμερα η τραγουδίστρια Νατάσσα Μποφίλιου.


Αιτία, κάποιες δηλώσεις της, που απηχούν όλη τη θολοκουλτούρα της μεταπολίτευσης, αυτόν τον διάχυτο επαναστατισμό που κάποτε ήταν της μόδας: «Φυσικά είναι δικτατορία η Ε.Ε. Θα ήταν ωραίο να γινότανε μια παγκόσμια επανάσταση. Εγώ στα βάθη της ψυχής μου είμαι τροτσκίστρια. Θα μου πεις, βέβαια, είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο; Μακάρι να υπήρχε ένας ηγέτης να τα παρατήσω όλα και να πάω μαζί του στο βουνό...».


Βεβαίως, η 34χρονη αοιδός τόσα έμαθε στο σχολείο της μεταπολίτευσης και τόσα λέει.  


Μια ολόκληρη γενιά μεγάλωσε με τις ψευδαισθήσεις μιας δήθεν επανάστασης που κατέληξε σε χουλιγκανισμούς σαν αυτούς που υπομένει κάθε λίγο και λιγάκι η Αθήνα.  


Από μικρή άκουγε τα «επαναστατικά κατορθώματα» των μεγαλύτερών της κι, επειδή είναι χαριτωμένη, πρέπει να της τα εξιστορούσαν πάρα πολλοί...


Προς τι λοιπόν ο χαμός για τις κοινοτοπίες της κ. Μποφίλιου, αφού έχουν ειπωθεί και έχουν γραφεί χειρότερα; 


 Να αναφέρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Την εποχή που οι διωκτικές αρχές έψαχναν τη «17 Νοέμβρη», έντεχνος επέκρινε με ανοιχτή επιστολή όσους έδιναν πληροφορίες στην αστυνομία για τους δολοφόνους. Εγραφε: «Αγαπητέ μου ρουφιάνε... Φέρε στον νου τον Εφιάλτη, τον Ισκαριώτη, τον κουκουλοφόρο, τον ψευδομάρτυρα. Η αμοιβή τους ήταν από τριάντα αργύρια μέχρι μια θέση αγροφύλακα στην ορεινή Καρδίτσα, ενώ η δόξα και η φήμη τους γνωστή ανά τους αιώνες. Και να σου πω και κάτι άλλο; Τώρα, σου δίνεται και ένα ακλόνητο άλλοθι. Ενώ παλαιότερα κάποιοι θα μπορούσαν να σου πετάξουν κατάμουτρα, πως τάχα ο Εφιάλτης πρόδωσε στους εχθρούς μια ολόκληρη Πατρίδα, σήμερα, ποιος θα μπορούσε να σε ψέξει, όταν εσύ καταδίδεις έναν εχθρό της Πατρίδας, στην ίδια σου την Πατρίδα;» («Ελευθεροτυπία» 22.8.2002). Ο κ. Διονύσης Τσακνής που έγραψε αυτό το «αντιρουφιανικό» άρθρο επιβραβεύτηκε με κάτι περισσότερο από «μια θέση αγροφύλακα στην ορεινή Καρδίτσα». Εγινε πρόεδρος της ΕΡΤ.


Υποψιαζόμαστε πως δεν υπάρχει καμία μήνις κατά της κ. Μποφίλιου, ούτε «νεοφιλελεύθερος κανιβαλισμός» που ανακάλυψαν κάποιοι· παντού και πάντα φταίει ο τρισκατάρατος νεοφιλελευθερισμός!  


Δεν υπάρχουν Μποφιλιομάχοι. Κάποιοι κραυγάζουν τις ενοχές τους, επειδή μια εποχή οι ανοησίες τους είχαν γίνει κυρίαρχο δόγμα της χώρας. Ανεμπόδιστα.


Και δεν υπάρχουν Μποφιλιολάτρες. Μάλλον φωνασκούν για τη διατήρηση του κεκτημένου τους, να εκστομίζουν δηλαδή όποια μπαρούφα θέλουν ανεμπόδιστα. Χωρίς, δηλαδή, κάποιος να τολμήσει να πει πως η ιδεοληψία τους είναι γυμνή λογικής.



 Η απάντηση Τσακνή


Επειδή σε πρόσφατο «καλοπληρωμένο» σου ρυπαρογράφημα, πιάνεις στη γραφίδα σου το όνομά μου συνδέοντάς το με αυτό της καλής μου συναδέλφου Νατάσας Μποφίλιου, θα ήθελα να σου πω εντελώς τηλεγραφικά, κάποια πράγματα, τα οποία προφανώς και λογικώς, αγνοείς:


Ωρέ Πάσχο Μανδραβέλια, ωρέ τσολιά εσύ της στοχαστικής τάχα, αλλά και στοχευμένης δημοσιογραφίας στις δυο Ελλάδες που υπήρξαν μετά τον εμφύλιο, τόσο εγώ όσο και η Νατάσα, ανήκαμε στη μία. Εσύ, προφανώς στην άλλη. Έτσι μεγαλώσαμε, τι να κάνουμε! Καταλαβαίνω τη δηλητηριώδη επίθεση που οργανώνετε εναντίον της. Πολύ θα θέλατε (αλλά δε θα σας περάσει) να αποφασίζετε και για το ποιος έχει δικαίωμα έκφρασης άποψης.


Έλα λοιπόν να σου εξηγήσω ωρέ Πάσχο μου τι σημαίνει βιωματική (και όχι μόνο) ιστορία:


Ένας σώφρων εθνικά σκεπτόμενος συμπατριώτης σου και μάλιστα χωρίς κουκούλα συνέλαβε τον πατέρα μου για τον δώσει στους Γερμανούς, με το περίστροφο στον κρόταφο. Το τι ακολούθησε μπορείς να το υπολογίσεις. Κάτι θα πήρε το μάτι σου, κάτι θα διάβασες, κάτι θα σου έμεινε από τα τόσα ψέματα των … κομουνιστοσυμμοριτών. (έτσι δεν τους λέτε στις συνάξεις σας;).


Θα μου πεις τώρα, πως επιτέλους, όλα ελέγχονται από την ευρύτερη συντροφιά σου, όπου από κοινού επιχειρείτε το ξαναγράψιμο της ιστορίας. Το συνήθειο όμως να κρατάτε φακέλους, σας έμεινε κουσούρι. Πώς αλλιώς να εξηγήσω, ότι κρατάς αρχείο των άρθρων μου από το 2002; Ψάξε και πιο πίσω απ’ το 1996 μέχρι το 2011 έγραφα στην ίδια εφημερίδα!


Ωρέ Πάσχο Μανδραβέλια, ο ρουφιάνος είναι κάτι που από γεννησιμιού μου με απωθεί. Τον είχα έξω από το σπίτι, μέσα στο πανεπιστήμιο μέσα στο σπουδαστικό της Ασφάλειας της Αθήνας και του Πειραιά. Έμαθα με τα χρόνια να τον αναγνωρίζω όπως και να ήταν ντυμένος, ό,τι δουλειά και αν έκανε, ακόμα κι αυτή του «δημοσιολόγου». Εσένα πάλι, σου αρέσει, αλλά γι’ αυτό – πίστεψέ με- δε μπορώ να κάνω τίποτα.


Τώρα, αν κάποιο άρθρο μου εναντίον της διαχρονικής ρουφιανιάς, αποτέλεσε την αιτία να επιλεγώ κάποια στιγμή ως Πρόεδρος της ΕΡΤ, τι να πω θα σε γελάσω και δε θέλω! … Ανταμείφθηκα λοιπόν και κάποια στιγμή που εγώ επέλεξα, γύρισα στα γνώριμά μου μέρη. Εσύ – λύσε μου σε παρακαλώ την απορία- τι προσδοκάς σηκώνοντας το δάχτυλο;


Ωρέ Πάσχο Μανδραβέλια, οι άνθρωποι, όταν διαθέτουν εκείνα τα στοιχεία που τους επιτρέπουν να λέγονται έτσι, δε φοβούνται. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο, σου παραθέτω αυτολεξεί το τότε μου σημείωμα στην εφημερίδα και –πίστεψέ με – το υπογράφω ακόμα φαρδιά – πλατιά! Εσύ όμως και η παρέα σου, εξακολουθείτε ακόμα να φωνάζετε πού και πού: «Γερούν βάστα γερά»;;;


Αγαπητέ μου ρουφιάνε


Να που η υπομονή ανταμείβεται. Να που η ζωή κάνει κύκλους και σε φέρνει πάλι μπροστά, να που η τιμημένη ιστορία και πρακτική σου, γίνεται πλέον καθεστώς επίσημο και μάλιστα με διεθνή αναγνώριση. Να που ήρθε πλέον η ώρα να μην ντρέπεσαι για το αρχαιότερο μετά την πορνεία, κοινωνικό σου λειτούργημα.


Πέρασες και μαζί σου περάσαμε όλοι μας, δύσκολες μέρες. Βουβάθηκες (επισήμως τουλάχιστον) χρόνια πολλά. Συκοφαντήθηκες, απαξιώθηκες, προπηλακίστηκες λόγω και έργω, στο μέγιστο βαθμό. Καταλάβαινα τη θέση σου και σου συμπαραστεκόμουνα, (σιωπηρώς βέβαια) με όλη δύναμη της ψυχής μου. Έχασες όλ’ αυτά που με θυσίες και κόπο κατάκτησες, είτε φορώντας κουκούλες επί κατοχής, είτε καταδίδοντας αργότερα στις Αρχές, τους εχθρούς του έθνους.


Ξέρω πως η απραξία χρόνων, σε ταλαιπώρησε. Έχασες τη φόρμα σου, σαν τον αθλητή που ένας τραυματισμός τον άφησε έξω απ’ τους στίβους για μεγάλο διάστημα. Η θέλησή σου όμως, το κουράγιο, το σθένος σου, μα πάνω απ’ όλα η ίδια σου η ρουφιάνικη φύση, σε φέρνει πάλι στο προ(παρα)σκήνιο και ανοίγονται ξανά εμπρός σου σελίδες λευκές, για να καταγράψεις τις νέες, ένδοξες πράξεις σου. Όχι άλλες άδειες περιπτέρου όπως τότε μετά τον εμφύλιο. Όχι άλλα θυρωρεία όπως μετά το ’60. Τώρα η ανταμοιβή για τον κόπο σου, πέρα φυσικά, απ’ την δημόσια αναγνώριση των υπηρεσιών σου, θα είναι μεγάλη. Μέγιστη θα μπορούσα να πω, που ούτε ο μοναδικός 6ρης του ΛΟΤΤΟ ύστερα από αλλεπάλληλα τζακ ποτ μπορούσε να φανταστεί.


Τι να τα κάνεις όμως τα λεφτά μπροστά στη δόξα! Για σκέψου λιγάκι. Και μόνο ότι θα βγεις στο οικουμενικό παράθυρο για να ανακοινώσεις τον τρόπο που σε έφερε κοντά στη μεγάλη σύλληψη, τα συγχαρητήρια των γειτόνων, των διωκτικών Αρχών, του μεγάλου πρεσβευτή και τόσων άλλων, τα παράσημα στο στήθος σου, δεν είναι πράγματα πιο ζηλευτά κι’ από τα όποια δισεκατομμύρια που θα εισρεύσουν στο λογαριασμό σου; Θυμήσου τους προγόνους σου και θα συμφωνήσεις μαζί μου. Φέρε στο νου τον Εφιάλτη, τον Ισκαριώτη, τον κουκουλοφόρο, τον ψευδομάρτυρα. Η αμοιβή τους ήταν από τριάντα αργύρια, μέχρι μια θέση αγροφύλακα στην ορεινή Καρδίτσα, ενώ η δόξα και η φήμη τους, γνωστή ανά τους αιώνες. Και να σου πω και κάτι άλλο; Τώρα, σου δίνεται και ένα ακλόνητο άλλοθι. Ενώ παλιότερα κάποιοι θα μπορούσαν να σου πετάξουν κατάμουτρα, πως τάχα ο Εφιάλτης πρόδωσε στους εχθρούς, μια ολόκληρη Πατρίδα, σήμερα, ποιος θα μπορούσε να σε ψέξει, όταν εσύ καταδίδεις έναν εχθρό της Πατρίδας, στην ίδια σου την Πατρίδα; Ε; Το σκέφτηκες αυτό; Στο κάτω- κάτω της γραφής, εσύ δεν κάνεις διακρίσεις. Εσύ το κάνεις για να διατηρήσεις την φυσική σου κατάσταση, για να είσαι πάντοτε εναργής και ετοιμοπόλεμος, για να μην σκουριάσεις βρε αδελφέ.


Εκπαιδεύτηκες βλέπεις, όλ’ αυτά τα χρόνια της υπομονής, σε όλους τους χώρους. Στον λεγόμενο επαγγελματικό στίβο, έμαθες να τραβάς την καρέκλα του διπλανού σου, να «ενημερώνεις» το αφεντικό σου, πως ο άμεσος προϊστάμενος σου, δεν υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα της επιχείρησης (του αφεντικού σου), να παρουσιάζεις για δικές σου τις προτάσεις των υφισταμένων σου (στο αφεντικό σου), να υποτιμάς το έργο και τις δυνατότητες κάποιων που κατά τη γνώμη σου επιβουλεύονται τη θεσούλα σου και να τους διαβάλλεις (πάντα στο αφεντικό σου).


Τη φράση «όχι εγώ, αυτός», την έμαθες από πολύ μικρός. Και μαζί μ’ αυτήν, έμαθες να σκύβεις, να γλείφεις, να κολακεύεις, να κάθεσαι στα γόνατα του κάθε κοιλαρά, να γίνεσαι ερωμένη και εραστής εξ’ επαγγέλματος (για επαγγελματικούς λόγους φυσικά), να μελετάς την επόμενη κίνηση με ακρίβεια χειρουργείου, να ακονίζεις το μυαλό σου για την επόμενη κακιούλα, την επόμενη διαβολή, την επόμενη ρουφιανιά. Μαθήτευσες τέλος, στα τηλεπαράθυρα και απέκτησες το διδακτορικό σου, από μαιτρ του είδους. Στους Κουφοντίνες, τις πίτσες και τα ντιλίβερι, (από κει προέρχεται και το γνωστό νταλαβέρι) θα κολλήσεις τώρα εκπαιδευμένε μου;


Δέξου λοιπόν, να σου αφιερώσω αυτό το ρεφρέν από ένα παλιότερο τραγούδι μου με τίτλο «Εφιάλτης» και ας αρχίσουν δοξασμένε μου, οι παιάνες και τα εμβατήρια της απανταχού ρουφιανιάς.
Έχω δοξάσει ΕΓΩ τους τριακόσιους της Σπάρτης.
Τριάντα αργύρια πήρα για κάποιον Χριστό.
Σε δίκες στημένες, ανέκαθεν, ήμουνα μάρτυς.
Με μαύρη κουκούλα με είχανε, σκύλο πιστό.
ΕΓΩ κρατάω της πόλης ξανά, το μυστικό.
Διονύσης Τσακνής».


Ο Πάσχος επενέρχεται (και κρεμάει  τον γραφικό Τσακνή στα μανταλάκια για να στεγνώσει!) :

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Άλλες επιστήμες και άλλα ευαγή ιδρύματα οφείλουν να ασχοληθούν μαζί της


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το «σοσιαλιστικό» χριστουγεννιάτικο δέντρο των Ιωαννίνων



Το 1919 το λαϊκό επιτροπάτο παιδείας των μπολσεβίκων ανέθεσε στον Βλ.Τατλίν να κατασκευάσει τον πύργο της Γ΄Διεθνούς.


Ο διάσημος αρχιτέκτονας εμπνεύστηκε και σχεδίασε μια κατασκευή ύψους 400 μέτρων, που συμβόλιζε την σπειροειδή εξέλιξη της Ιστορίας, με τα πισωγυρίσματα της, αλλά τελικά η πορεία εκινείτο σταθερά προς τα εμπρός.


Η περίπλοκη σύνθεση του έργου, όπως έγραφαν τότε οι υμνητές του, «αναπαριστούσε έννοιες της διαλεκτικής και ήταν η αρχιτεκτονική έφοδος στον ουρανό των μπολσεβίκων». Συνδυασμός κονστρουκτιβισμού και προλέτ-κούλτ.( Προλεταριακή κουλτούρα).


Φυσικά, ένα έργο 400 μέτρων ήταν αδύνατον να κατασκευασθεί με τα τεχνικά μέσα της εποχής και έτσι η σύλληψη των εμπνευστών του δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.


Ομως, 98 χρόνια μετά ο δήμαρχος Ιωαννίνων ανέλαβε την υποχρέωση, απέναντι στην Ιστορία, να ολοκληρώσει το έργο-- σε πιο μικρή βέβαια κλίμακα—που θα συμβόλιζε την δύναμη των κομμάτων της Γ΄Διεθνούς.


Μέχρις εδώ όλα καλά. Αριστερούλης είναι ο δήμαρχος, αυτό θέλει, και λογοδοτεί απέναντι στους δημότες του. 


Ελα όμως που θεώρησε ότι αυτή η κατασκευή μπορούσε να αντικαταστήσει το παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο δέντρο.


Και έστησε το—τρόπος του λέγειν—αντίγραφο του αγάλματος της Γ΄Διεθνούς στην πλατεία της πόλης και το φωταγώγησε. Πάλι καλά που δεν έβαλε αντί της φάτνης τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Τρότσκι. Μέχρι στιγμής.


Γιατί μπορεί αύριο στην θέση των τριών μάγων να βάλει τους μπολσεβίκους ηγέτες.


Το μεγάλο ερώτημα είναι αν θα πάρουμε στα σοβαρά την ενέργεια αυτή του αριστερούλη δημάρχου ή αν θα κάνουμε πλάκα. 


Δυστυχώς, μέχρι τώρα πολλές τέτοιες ενέργειες τις προσπεράσαμε, δεν τις δώσαμε την πρέπουσα σημασία τους, και αυτές υπέσκαψαν βασικά έθιμα και ήθη της κοινωνίας μας.


Τον δήμαρχο Ιωαννίνων τι τον ενοχλούσε το παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο δέντρο; 


Και γιατί, αν δεν επιθυμούσε τον στολισμό του, δεν το αντικατέστησε με το εξίσου παραδοσιακό καραβάκι;


Τι σχέση μπορεί να έχουν τα Χριστούγεννα με την Γ΄Διεθνή; 


Και τελικά μπορεί ένας δήμαρχος να ανατρέπει με την ιδεοληψία του συμπεριφορές, αντιλήψεις και παραδεδεγμένες αξίες αιώνων;


Τι λόγο θα δώσει στα παιδάκια και στους γονείς τους, γι΄αυτήν την ιστορικά και ιδεολογικά φορτισμένη κατασκευή, χριστουγεννιάτικα;


Θα μου πει ο αναγνώστης «μα πώς κάνεις έτσι, εξαιτίας της συμπεριφοράς ενός δημάρχου;» 


Η απάντηση είναι πως...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα 5 χειρότερα χριστουγεννιάτικα δέντρα

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ


Δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μου που μισούν τα Χριστούγεννα. Κάτι η καταναγκαστική χαρά, κάτι η καταναγκαστική κατανάλωση, κάτι η εφηβική αντίδραση (όχι βρε χαζούλη, δεν λέω ότι όποιος δεν γουστάρει τα Χριστούγεννα είναι αντιδραστικός έφηβος, λέω ότι μπορεί και να είναι), κάτι το ένα, κάτι το άλλο, η γιορτή που έχει υμνηθεί από όλους τους εμπόρους του ντουνιά δεν έχει μόνο φίλους. 


Οι περισσότεροι, επειδή καταλαβαίνουν ότι αυτό που μισούν οι ίδιοι δεν πρέπει να είναι υποχρεωτικά μισητό και για τους υπόλοιπους, κρατούν το μίσος τους για τον εαυτό τους και για τους φίλους τους. Εκτός αν είναι δημοτικοί άρχοντες και αποφασίζουν για το δέντρο που θα στολίσει την κεντρική πλατεία της πόλης τους.


Ο δήμος Ιωαννίνων και η «μπορούμε να το κάνουμε κάθε χρόνο και χειρότερα μέχρι τα μικρά παιδιά να ακούνε τη λέξη Χριστούγεννα και να κλαίνε» προσέγγισή του, ήταν η αφορμή για τη μίνι έρευνα που έκανα για τα χειρότερα χριστουγεννιάτικα δέντρα σε πόλεις


Νομίζω πως όλα τα ξέρετε και για τα περισσότερα θα έχετε κάνει έναν μορφασμό αηδίας την πρώτη φορά που τα είδατε.  


Αλλά εδώ είναι όλα μαζί. Για να γκρεμίσουν κάθε ωραία χριστουγεννιάτικη ανάμνηση.



5. Το μακρύ δέντρο του Δημητρίου Λ. Αβραμόπουλου

Ήταν ένα μνημείο στη ματαιοδοξία  και το αντρικό άγχος του μεγέθους, καθώς διαφημίστηκε ως το ψηλότερο δέντρο της Ευρώπης. Στην πραγματικότητα ήταν ο ψηλότερος πάσσαλος στην Ευρώπη και η μόνη σχέση του με δέντρο είναι ότι το έλεγαν έτσι και το άναβαν τα Χριστούγεννα.

4. Το δέντρο σκαλωσιά

Αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία δεν είναι μια σκαλωσιά. Ή μάλλον, για να το πω πιο σωστά, αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία είναι μια σκαλωσιά που ο δήμος Αθηναίων παρουσίασε το 2012 ως χριστουγεννιάτικο δέντρο. Καταλαβαίνω οτι οι άνθρωποι της πόλης έχουν χάσει την επαφή με τη φύση, αλλά επειδή ακόμα κι αυτοί ξέρουν να ξεχωρίζουν ένα δέντρο από μια οικοδομή, η κατασκευή - φόρος τιμής στο γιαπί, το πιλοφόρι και το μυστρί - δεν άντεξε στο χρόνο.     



3. Το δέντρο σεξουαλικό παιχνίδι


Αυτό δεν είναι ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Είναι ένα σεξουαλικό παιχνίδι. Ονομάζεται buttplag και κάνει ακριβώς αυτό που λέει το όνομα του.


Αυτό είναι το buttplag του γίγαντα Γκρισίνο. Για κάποιον περίεργο λόγο, ένας Γάλλος καλλιτέχνης το παρουσίασε ως χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν το 2014 στο Παρίσι, αλλά, όπως φάνηκε, οι Παριζιάνοι είναι εξαιρετικά συντηρητικοί στον συνδυασμό Χριστουγέννων και πρωκτικού οργασμού κι έτσι μετά από λίγες μέρες εξαφανίστηκε. Ελπίζω ο καλλιτέχνης να μπήκε στον κόπο να το επιστρέψει στον αρχικό ιδιοκτήτη του.



2. Το πρώτο δέντρο του μίσους των Ιωαννίνων

Αυτή η κατασκευή, που μοιάζει λίγο με σκελετό ινδιάνικης σκηνής φτιαγμένο από μεθυσμένο ινδιάνο, στήθηκε στον πόλη των Ιωαννίνων το 2015 με σκοπό – μάλλον - να υπογραμμίσει το μίσος της δημοτικής αρχής για τα Χριστούγεννα. 


Η πρώτη αντίδραση των ανθρώπων που το έβλεπαν ήταν να πουν «ας μην είμαστε βιαστικοί κι ας μην κρίνουμε κάτι από τον σκελετό του». Τελικά κατάλαβαν ότι ο μόνος τρόπος να κρίνεις αυτό το κάτι είναι από τον σκελετό του.  Σε κάθε περίπτωση δύο χρόνια μετά κάποιοι νοστάλγησαν αυτό το κάτι όταν έκανε την εμφάνιση του ΑΥΤΟ:


1. Το δέντρο...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΑΣΤΟΙΧΕΙΩΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η χώρα που εύχεται «Χρόνια πολλά, Νίκο» στον Καζαντζάκη



Τις τελευταίες ώρες αναδημοσιεύτηκε πολλάκις στο Διαδίκτυο η ανάρτηση σε προφίλ του Facebook αφιερωμένου στον Νίκο Καζαντζάκη, σύμφωνα με την οποία: «Καλοί μας φίλοι όλοι θα γνωρίζετε πια ότι ο αγαπημένος μας Νίκος Καζαντζάκης δεν ζει πια και ο ρόλος της σελίδας μας είναι απλώς να τιμήσει το έργο του. Πάντως ευχαριστούμε για τα χρόνια πολλά που στέλνετε ,το λαμβάνουμε σαν να εύχεστε στην σελίδα μας χρόνια πολλά…». 


  Oσο απίστευτο και αν ακούγεται, υπήρξαν άνθρωποι που μπήκαν στο λογαριασμό για να ευχηθούν, τη μέρα που γιόρταζε ο Αγιος Νικόλαος, στον Καζαντζάκη. O οποίος… παραμένει πεθαμένος από το 1957.


«Πλάκα κάνουμε, ε;», ρωτάνε διάφοροι τους δημιουργούς του προφίλ: «Κι όμως, υπήρξαν πολλά κρούσματα», απαντούν εκείνοι. 


Και αρχίζει, δικαίως, η καζούρα: 


«Προσέχετε λίγο τι γράφετε δημόσια, θα είναι καφρίλα να το μάθουν οι δικοί του από εδώ πρώτα» γράφει ο ένας, «Τη Γαλάτεια ποιος τη σκέφτεται, βρε αλήτες;», αναρωτιέται ο άλλος (αναφερόμενος στην ποιήτρια και συγγραφέα, πρώτη σύζυγό του Καζαντζάκη, πεθαμένη και αυτή από το 1962), «Πήρα κι εγώ να ευχηθώ και με έβγαζε τηλεφωνητή, λογικό, μετά την προβολή της ταινίας θα τρέχει ο άνθρωπος, πολυάσχολος», σχολιάζει ο τρίτος, βάζοντας και την πρόσφατη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή στο παιχνίδι.






Θυμήθηκα «Το λιβάδι με τους μαργαρίτες» και «Το περιβόλι με τους μαργαρίτες», τα δύο βιβλία στα οποία ο λαογράφος Θανάσης Φωτιάδης είχε συγκεντρώσει δεκάδες γλωσσικούς βαρβαρισμούς και κοτσάνες που είχε αλιεύσει από τον Τύπο, ανατρέχοντας σε σχολικά τετράδια, σε γραπτά εξετάσεων, σε σχολικά βιβλία, αλλά και από τον προφορικό λόγο. Επρόκειτο για τον «καθρέφτη» μιας κοινωνίας ημιμαθούς ή και αμόρφωτης που στην προσπάθειά της να κρύψει την άγνοιά της, ή αρνούμενη να την παραδεχτεί και να προσπαθήσει να τη διορθώσει, έκανε τραγικά στην πραγματικότητα, απολαυστικά όταν τα διάβαζες για να ψυχαγωγηθείς, λάθη: «Η ιθαγένεια είναι ο βιασμός του προσώπου προς το κράτος», «Τα λουτρά της Ικαρίας είναι πολύ ραδιούργα», «Παρευρέθησαν πολλοί επίσημοι εις τα εγκαίνια της περιτομής», «Και τώρα περνούν εκείνοι που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα»…


Το να εύχεσαι χρόνια πολλά στον Καζαντζάκη ακόμα και αν δεν σε κατατάσσει στην ακραία κατηγορία εκείνων που δεν ξεχωρίζουν την προτομή από την περιτομή, σε κατατάσσει στην κατηγορία των αστοιχείωτων. Εκτός αν πολλοί έπεσαν θύματα της ταχύτητας με την οποία κάνουμε σήμερα τα πάντα, ακόμα και τις αναρτήσεις μας στο Facebook: Να είχαν, άραγε, «κατεβάσει» όλους τους Νίκους που κυκλοφορούν στην πιάτσα και χωρίς να βλέπουν ποιος ήταν ποιος εύχονταν αδιακρίτως (με τη μέθοδο copy paste) «χρόνια πολλά!»;


Ας μην ψάχνουμε άλλοθι, δεν φταίει η βιασύνη ή η αφηρημάδα, αλλά η άγνοια. Για την ακρίβεια, η όλο και μεγαλύτερη αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίζουμε την άγνοιά μας: όχι μόνο δεν προσπαθούμε να την εξαλείψουμε, αλλά και δεν ντρεπόμαστε να την εκθέτουμε, ειδικά μέσα από το Internet. Την προβάλλουμε σχεδόν υπερήφανοι που την κατακτήσαμε. Χωρίς να αντιλαμβανόμαστε (παιδιά ενός εκπαιδευτικού συστήματος που δεν σε μαθαίνει να αγαπάς και να απολαμβάνεις τη διαδικασία της γνώσης και μιας κοινωνίας που περισσότερο θαυμάζει και επιβραβεύει τον καπάτσο και τον μάγκα παρά τον άνθρωπο του πνεύματος ή τον διαβασμένο) πόσο ντροπιαστική είναι.


Τα παραδείγματα πολλά, ξεκινώντας από...