"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η κυβέρνηση τσαρλατάνων που πνίγηκε στο μαζούτ



Στο μαζούτ της πολιτικής ρύπανσης πνίγεται η κυβέρνηση της Αριστεράς και της οικολογίας! Κι ο Αλέξης Τσιπρας περιέργως χαμένος στο σύμπαν του , χωρίς στρατηγική μάχης ,χωρίς εναν Λαλιωτη (ΠΑΣΟΚ) η εναν Σιουφα (Ν.Δ) στο πλευρό του ,παρακολουθεί ανευρα τις εξελίξεις , χωρίς ατζέντα διαφυγής!!
 

Αν ειχε εναν στιβαρο Βενιζέλο στα έδρανα της Βουλης η εναν ευφυή νεαρό στη νεολαία του , ίσως να ειχε διαφύγει απ τις Συμπληγάδες.


Ο Κυριάκος με κινήσεις ματ ( η τελευταία ηταν το αναπάντεχο της παρουσίας του στην Επιτροπή Περιβάλλοντος) κατάφερε να διασύρει τον Κουρουμπλή και να αναδείξει το σάπιο Βασίλειο της …Βαλκανικής Κολομβίας.
 

Στον ΣΥΡΙΖΑ ακόμα αναζητούν σημαντικό θεμα να καλύψει επικοινωνιακά τον σημερινό εφιάλτη της θαλάσσιας ρύπανσης….Κι όσο δεν βρίσκουν θεμα να αναχαιτίσουν το κρίσιμο ζήτημα -αφού δεν κατάφεραν να το αποδώσουν κι αυτο στον Μητσοτακη(!) – προσπαθούν με αναδρομές στο παρελθόν να κάνουν τις γνωστές απίθανες συγκρίσεις…
 

Ο Κυριάκος έκανε αυτο που δεν περίμεναν. Μπήκε στη “φωλιά της τίγρης ” κι αντιμετώπισε στα ίσια τον Κουρουμπλή ζητώντας να μπει τέλος στην ατιμωρησία και σε αυτο που το ΠΑΣΟΚ ειχε αναδείξει σε απόλυτη υπουργική αρχή , το περίφημο “Αναλαμβάνουμε (φραστικά) την ευθύνη…”!
 

Οι γκριμάτσες , τα γελάκια και το μάπετ σοου της υπουργικής συμβούλου μάλλον βοήθησαν τον Κυριακο να “εξηγήσει” στην κοινή γνώμη τι σημαίνει κομματική εμπάθεια, πολιτική απρέπεια και ίσως “δολοφονία χαρακτήρα” απο εναν ιστό συνεργατών που πλέκουν το φθόνο ,καλλιεργούν ιντερνετικα τρολαρισματα (βλεπε κούκλα βιτρίνας στη Θεσσαλονίκη) και στήνουν κακόηχα ανέκδοτα μετασχηματίζοντας το Κυριάκος σε “Κούλη” , ενώ όταν το πολιτικό μίσος θολώνει τον αμφιβληστροειδη ο στρογγυλοκαθισμενος στην καρέκλα της εξουσίας ΣΥΡΙΖαιος μετατρέπει το “Κούλης” σε “γουρλοματη”- αποθέωση ενός συνδρόμου επίκτητης πολιτικής ανεπάρκειας…
 

Ο κοσμάκης (κατα τον Γιώργο Αυτιά) δεν πολυκατάλαβε οτι ο Πρωθυπουργός μπερδεύει τη Μυτιλήνη με τη Λεσβο.
 

Ο κοσμάκης δεν δίνει σημασία για την Τσιπρικη άγνοια των θησαυρών της μυθολογίας μας αν ο Οδυσσέας έκλεισε τα αυτιά του να μην ακούει το τραγούδι των Σειρήνων….
 

Ο κοσμάκης τιμωρεί , γιατί δεν μπορει πλέον να κολυμπήσει στην Αθηναϊκή Ριβιέρα. Δεν μπορει να κολυμπήσει στην Πειραϊκή, στη Σαλαμίνα κι απο τη Γλυφάδα μεχρι τη Βούλα.
 

Η κοινή γνώμη θέλει να ακούσει στην ολομέλεια της Βουλής επαναλαμβανόμενες απο το στόμα του Κυριακου τις πεντε λέξεις που ειναι οι τύψεις του ΣΥΡΙΖΑ. “Σαλαμίνα, Πειραϊκή, Φλοίσβος, Γλυφάδα, Βούλα”.!!
 

Οι τύψεις λέγονται “Σαλαμίνα, Πειραϊκή, Φλοίσβος, Γλυφάδα, Βούλα”!!
 

Ο κοσμάκης θα τιμωρήσει εκείνον που θα του στερήσει τα μπάνια του. Κι οχι εκείνον που έκανε κοπάνες κι έμεινε ημιμαθής.
 

Γιατι ...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Κουρουμπλής and the City



Ελληνες εφοπλιστές. Δαιμόνια ράτσα. Λόμπι. Τυχαία λες να είναι η πρώτη δύναμη στον κόσμο; Τετραπέρατοι «αρμενιστές», των παγκόσμιων θαλάσσιων οδών από τα γεννοφάσκια τους. Πονηρεμένοι-ψαγμένοι σε παγκόσμια κλίμακα. Οικονόμοι (να το πω κομψά), όσο εκεί που δεν παίρνει. Παίζουν τα κόστη, του κάθε τι, στα δάκτυλα. Καλομαθημένοι σε μη καταβολή φόρων, με «αντικείμενο» που ευνοεί το συνήθειο. Όπου τους συμφέρει «πλέουν» την επιχείρηση. Αλλά συγχρόνως, πρέπει να το παραδεχτούμε κι αυτό, αιμοδότες του ΑΕΠ της οικονομίας μας κατά ποσοστό 5,7%.


Εμπειρότατοι, όσο κανένας άλλος κλάδος, κυρίως, σε διαχειρίσεις κρίσεων. Απίκο 24 ώρες το 24ωρο για την αντιμετώπισή τους. Κλαμπ τόσο σφιχτό, που ως επί ων πλείστων παντρεύουν (τουλάχιστον παλιότερα) και τα τέκνα τους, ως τσιγγανόπουλα. Μη και χαθεί η ράτσα. Βάζουν τη δουλειά τους πάνω απ’ όλα. Τρέμουν το ελληνικό έδαφος όσο τίποτα άλλο. Έχουν γνώση οι φύλακες!


Ποιος σκέφτηκε να συνδέσει την επαγγελματική του μοίρα με τούτα τα μέρη και βγήκε κερδισμένος; 


Ποιος στηρίχτηκε σε δομές, αρχές και αίσθηση του χρόνου, ελληνικής Πολιτείας και ήξερε τι του ξημερώνει; 


Ποιος εμπιστεύτηκε λόγια ελλήνων πολιτικών και δικαιώθηκε η ευπιστία του; 


Τους έχεις για εύπιστους;


Ετούτη τη φορά, μπροστά τους εμφανίστηκε ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ως υπουργός Ναυτιλίας. Καλώς την πατρίδα! Μα ατυχώς προέκυψαν κατσικοπόδαρες οι συναντήσεις. Στην πατρίδα ξέσπασε θανατικό. Σε μια χώρα που πλέον εξαρτάται μονοδιάστατα σχεδόν η ζωή της ή όχι, από τον τουρισμό, σε μια χώρα που το «πετρέλαιό της» είναι η θάλασσα της, θανατικό είναι αυτό που έτυχε. Και ο υπουργός που τους επισκέφτηκε για να τους πείσει να εμπιστευθούν μια Αριστερή κυβέρνηση που την αδικεί το σύμπαν…


Τι έπραξε ο υπουργός; 


Το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που πράττουν οι εφοπλιστές προκειμένου να παραμένουν πρώτη δύναμη παγκοσμίως. Οχι, δεν έπεσε με τα μούτρα πάνω στην κρίση. Όχι, δεν έσπευσε στον τόπο του δράματος, ούτε οργάνωσε «ομάδα επιχείρησης», δεν έδωσε καν κατευθύνσεις. Αλλά αντιθέτως παρέμεινε κοντά τους, μη αξιολογώντας το τραγικό ως τραγικό, προτιμώντας εν τέλει να μιμείται τον μεγαλοσχήμονα άρα συν διαλεγόμενος και χαριεντιζόμενος, ενώ η πατρίδα, ήτοι το «προϊόν» του, καιγόταν. Και είχε και το θράσος να μας «μαλώνει», εμάς τους εν Ελλάδι, ότι και καλά, δεν αξιολογούμε τη σημαντικότητα των υπηρεσιών του εις το Λονδίνο.


Παρατηρείστε τον «μεθυσμένο» (ακόμα ένας!) από τας συνεχείς ριπάς δόξας… Μια ακόμα, το νταραβέρισμα με εφοπλιστές… Παρατηρείστε τον, στο «ότι προλάβουμε!»… Πώς να έχει περιθώριο να αξιολογήσει, ότι το πιο σημαντικό καθήκον, το πρωτογενές, ενός υπουργού Ναυτιλίας, είναι η διαφύλαξη ως ιερό, της θάλασσας μας.


Το πλέον κωμικοτραγικό δε είναι, ότι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η ασυναρτησία στην εξουσία



Δήλωσε στενοχωρημένος στη Βουλή ο υπουργός Ναυτιλίας κ. Παναγιώτης Κουρουμπλής για το ατύχημα που μαύρισε τις ακτές του Σαρωνικού. Τόσο στεναχωρημένος που αναγκάστηκε να ευλογήσει τα γένια του: «Πιστεύω πως ήμασταν αποτελεσματικοί και θα κριθούμε στο τέλος της ημέρας. Πιστεύω πως σε έναν μήνα με 40 ημέρες το πρόβλημα θα έχει λυθεί. Εγινε ό,τι μπορούσε να γίνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο». 


Το μόνο πρόβλημα ήταν η γκαντεμιά: «Ημασταν εξαιρετικά άτυχοι γιατί το πλοίο βούλιαξε νύχτα και μετέφερε μαζούτ», είπε στον ΣΚΑΪ (20.9.2017).  


Αν βυθιζόταν μέρα και μετέφερε ροδόνερο, ο κ. Κουρουμπλής θα συνέχιζε το μακρύ ταξίδι του στο Λονδίνο για το οποίο απαξιοί μάλιστα να μας πει πότε ξεκίνησε. Οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι έφυγε την Κυριακή, μετά τη βύθιση του δεξαμενόπλοιου, αλλά ο ίδιος κρατά την ημερομηνία αναχώρησης μυστική. «Αυτό που έπρεπε να κάνω το έκανα», απάντησε στην ερώτηση του δημοσιογράφου, αν έφυγε πριν ή μετά το ατύχημα.


Η κυβέρνηση βυθίζεται ταχύτατα στα βρώμικα νερά του Σαρωνικού. Οσο περισσότερο βουλιάζει τόσο μεγαλύτερη ποσότητα ασυναρτησίας παράγει.  


Ο ένας υπουργός προτείνει στους πολίτες να κάνουν μπάνιο (και φευ, κάποιοι τον ακούνε), ο άλλος το απαγορεύει. 


Ο υφυπουργός Ναυτιλίας δηλώνει ότι σε 20 μέρες οι ακτές θα είναι καθαρότερες από πριν, ο υπουργός λέει ότι «σε έναν μήνα με 40 ημέρες το πρόβλημα θα έχει λυθεί». 


Ο πρωθυπουργός διαπιστώνει ότι «το πρόβλημα είναι μεγάλο», όπως και η εστία ρύπανσης και από την άλλη τα βάζει με «τον επικοινωνιακό οίστρο των ΜΜΕ». Διαπιστώνει δε –ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης;– ότι «απορρύπανση δε χρειάζονται μόνο οι ακτές της Αττικής αλλά και το σύστημα διακίνησης και ελέγχου μεταφοράς των υγρών καυσίμων στη θάλασσα». 


Κορωνίδα όλων αυτών ήταν η δήλωση του κ. Κουρουμπλή, «αν αποδειχθεί ότι έχω ευθύνη, έχω τη γενναιότητα να την αναλάβω», λες και οι μαύρες ακτές της περιοχής, που κάποτε ελπίζαμε ότι θα γίνει η Αθηναϊκή Ριβιέρα, δεν αποτελούν επαρκή απόδειξη της πολιτικής του ευθύνης. 


Οι ζημιές, μικρές και μεγάλες, σωρεύονται στη χώρα και η κυβέρνηση νοιάζεται μόνο για την επικοινωνιακή διαχείριση των θεμάτων


Δεν προσπαθει να λύσει προβλήματα, προσπαθεί να τα καλύψει κάτω από βουνά ασυνάρτητων δηλώσεων. 


Φτιάχνουν εχθρούς για να κρύψουν την ανικανότητα να διαχειριστούν και το παραμικρό. Και λένε διαρκώς ψέματα· πολλά ψέματα. Το πιο πρόσφατο: 

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Μπράβο Αλέξη. Τώρα κάτι κάνεις!



Ο μόνος που δεν τηλεφώνησε στον πρόεδρο Αλέξη για την Eldorado ήταν ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ. Η κυβέρνηση δέχτηκε τεράστια πίεση για να αποδεχτεί το γεγονός ότι η καναδέζικη εταιρεία δικαιώθηκε 12 φορές από τον Άρειο Πάγο. Η αλήθεια είναι ότι ο πρόεδρος Αλέξης έχει πλέον αλλάξει. Αν ήταν ο παλιός κομμουνιστής Αλέξης θα έστελνε τον Καναδό «στα τσακίδια»!


Πάντα πίστευα ότι η πώληση των μεταλλείων στο Ίδρυμα Μπόμπολα ήταν μία πράξη που θα μπορούσε κάποιος κακόπιστος να την χαρακτηρίσει ως και χαριστική! Θα μπορούσε η τότε κυβέρνηση να κάνει ό,τι κάνουν οι έξυπνοι πρόεδροι των ΠΑΕ με τους ταλαντούχους ποδοσφαιριστές. Μπορεί καμιά φορά να τους παραχωρούν  με λίγα χρήματα, αλλά διατηρούν ποσοστά για την περίπτωση μιας ακριβής μεταπώλησης.


Πάντα πίστευα, επίσης, ότι στην αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ υπήρχε έντονο το στοιχείο της υπερβολής και της υποκρισίας. Στο σημείο αυτό να θυμίσω στους συντρόφους ότι αυτοί ήσαν που ζητούσαν επιτακτικά να ανοίξουν και πάλι τα μεταλλεία, όταν αυτά έκλεισαν επί προηγούμενης ιδιοκτησίας. Επίσης, κάποιοι από αυτούς που έκαναν καριέρα κυνηγώντας την Eldorado υπήρξαν σύμβουλοι σε προγενέστερους ιδιοκτήτες της εταιρείας! Προφανώς τότε η εξόρυξη του χρυσού ήταν μία δραστηριότητα  υπέρ του περιβάλλοντος…


Τέλος, πάντα πίστευα ότι το περιβάλλον είναι μία σοβαρή υπόθεση και ότι ο ρόλος της πολιτείας είναι να θέτει αυστηρούς κανόνες λειτουργίας στις επιχειρήσεις. Ότι χρειαζόμαστε την οικονομική δραστηριότητα, αλλά πρέπει να προφυλάξουμε και το περιβάλλον. Από την άλλη πλευρά, το περιβάλλον δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για να παιχτούν οικονομικά και πολιτικά παιγνίδια.


Χαίρομαι που η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα κάνει και σε αυτό το σημείο μία αξιοπρόσεκτη μετατόπιση προς τον κόσμο της λογικής. Που έρχεται προς το μέρος μας, των σκληρών νεοφιλελεύθερων! Δεν έχουμε να ευχηθούμε κάτι άλλο γι αυτό το τελευταίο τετράμηνο του έτους από το να ξεκολλήσει και το Ελληνικό.


Πρόεδρε Αλέξη. Είμαστε τίμιοι απέναντί σου. Ενισχύεις την επιχειρηματικότητα; Θα σου λέμε μπράβο! 


Όχι ότι το χρειάζεσαι. Έχεις ακούσει τόσα πολλά «μπράβο» από τον Καρανίκα, που η λέξη αυτή θα έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος της αξίας της


Ο κόσμος, όμως, έχει ανάγκη από δουλειές. Η χώρα, πρόεδρε Αλέξη, έχει ανάγκη από νέες επενδύσεις. Η αγορά, κύριε πρωθυπουργέ, πρέπει να ξαναδεί το χρώμα του χρήματος. Τολμήστε και θα δείτε. Σταματήστε να βάζετε εμπόδια στην επιχειρηματικότητα και η ζωή όλων μας θα γίνει καλύτερη. Κι η δική σας…


Έχετε ένα θέμα με τον σκληρό πυρήνα του κόμματός σας. Αυτό είναι αλήθεια. Ε, αυτή είναι δική σας δουλειά.  


Πάντως, δεν σας φοβάμαι. Μία χαρά τα καταφέρατε με τον Παναγιώτη τον Λαφαζάνη και με την Ζωή. Μπορείτε να τα καταφέρετε και με τους άλλους. Ο κόσμος, πρόεδρε Αλέξη, δεν αγάπησε τον Σκουρλέτη και την Ιγγλέζη. 


Πως το είχε πει ο Κατσιφάρας; 


Αν...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τελειωμένου αντιμνημονιακού τσαρλατάνου προσμονές...



Λίγοι περίμεναν ότι θα έφτανε ώς εδώ. Πολλοί προέβλεπαν ότι η πρόσκρουσή του στην πραγματικότητα θα τον διέλυε. Εν μέρει δικαιώθηκαν. Προτού περάσουν οκτώ μήνες, ο Αλέξης Τσίπρας είχε χάσει τη δεδηλωμένη.  


Αυτό που δεν είχαν προβλέψει οι παρενθεσιολόγοι ήταν ότι ο τελειωμένος αντιμνημονιακός θα αναβαπτιζόταν στην κάλπη – και θα κυβερνούσε ήδη δύο χρόνια χωρίς κανένα θεσμικό εμπόδιο να του κλείνει τον δρόμο προς την ολοκλήρωση της τετραετίας.


Εχει δίκιο ο Τσίπρας που προτιμά να ξεχνά την πρώτη και να γιορτάζει τη δεύτερη εκλογική του νίκη.  


Εχει δίκιο που τη διαφημίζει σαν νέα εντολή. 


Αν η εκλογή του Ιανουαρίου είχε το ελαφρυντικό της πλάνης, η επανεκλογή του Σεπτεμβρίου δημιούργησε ένα τεκμήριο συλλογικής συνενοχής. Κανείς δεν είχε πλανηθεί. Οι περισσότεροι αφέθηκαν οικειοθελώς στην (αυτ)απάτη. Οπως το λέει ένας κυνικός βουλευτής της Δεξιάς, «αν οι ψηφοφόροι είχαν πραγματικά πιστέψει τον Τσίπρα, τον Σεπτέμβριο θα είχαν ψηφίσει τον Λαφαζάνη».


Τέλος πάντων, αυτά προορίζονται για τον κάδο των αμφιβολιών μας, τον οποίο ανθρωπομορφικά φανταζόμαστε σαν «ιστορικό του μέλλοντος». Σημασία σήμερα δεν έχει πώς πήρε την εντολή ο Τσίπρας. Σημασία έχει τι την κάνει.  


Οπως έλεγε και ο Μπρεχτ, όλες οι εξουσίες έρχονται από τον λαό· αλλά πού πηγαίνουν;


Ο Τσίπρας του 2015 δεν θα ήθελε να έχει συναντήσει τον σημερινό. Θα τον έβρισκε όχι μόνο συμβιβασμένο, αλλά και φθαρμένο


Και όμως, παρά τη φθορά, υπάρχουν ακόμη πολλοί που πιστεύουν στη μαγεία του Τσίπρα. Η αντοχή του ερμηνεύεται ως απόδειξη ισχύος. Χωρίς πολιτική ταυτότητα, χωρίς επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα, χωρίς κόμμα, ο Τσίπρας αντέχει. Δικαιούται να ελπίζει ότι θα φτάσει μέχρι το 2019, μόνο με τα υπολείμματα της ξοδεμένης προσωπικής του ακτινοβολίας.


Πρόκειται για ανάγνωση που συνήθως διανθίζεται από ολίγον αποκρυφιστικές αναφορές στο «σύστημα Τσίπρα» – όπου ως «σύστημα» λογίζονται δυο-τρεις βαμμένες εφημερίδες και δυο-τρεις σεσημασμένοι παράγοντες.


Ομως,...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Μπράβο (μας) που σας εξαπατήσαμε…



Στις 20 Σεπτεμβρίου του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ πέτυχαν κάτι το όντως αξιοθαύμαστο: τη δεύτερη εκλογική τους νίκη μέσα σε οκτώ μήνες, η οποία εξελίχθηκε στη συνέχεια σε μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές απάτες των τελευταίων (τουλάχιστον) 40 χρόνων. Δεν είναι και λίγο να υπόσχεσαι ως αντιπολίτευση το «Αλφα», να κάνεις στροφή 180 μοιρών και να υλοποιείς το «Ωμέγα» και, παρόλα αυτά, να νικάς με άνεση.


Ευλόγως, λοιπόν, ο Πρωθυπουργός εξέδωσε επετειακή πανηγυρική δήλωση. Με την οποία, αφού «εξηγεί» πως συνετελέσθη αυτή η εξαπάτηση, υπόσχεται (ξανά) ότι έχει σχέδιο για  «μια νέα Ελλάδα», η οποία θα έχει «δίκαιη ανάπτυξη, κοινωνική προκοπή και δικαιοσύνη» και έτσι «θα αξίζει σε εμάς και κυρίως στη νέα γενιά αυτού του τόπου» (περισσότερα εδώ, για όσους αντέχουν).


Εκτός από αυτήν την Ελλάδα που «μας αξίζει», αξίζει σίγουρα να θυμηθούμε ποιος ήταν ο καμβάς πάνω στον οποίο έχτισε ο κ. Τσίπρας το (τότε) αφήγημά του, το οποίο πίστεψε η πλειοψηφία του 36%. Ανατρέχουμε στην τελευταία προεκλογική ομιλία του, στην πλατεία Συντάγματος, στις 18 Σεπτεμβρίου 2015. Ιδού:


Εξαπάτηση πρώτη: Ο κ. Τσίπρας είχε θέσει το ερώτημα «θέλουμε μια Ευρώπη της λιτότητας και της κοινωνικής αναλγησίας;», υποσχόμενος, φυσικά, ότι η εκλογική του νίκη θα άλλαζε αυτή την Ευρώπη. Ολοι γνωρίζουμε τη συνέχεια. Η λιτότητα και η κοινωνική αναλγησία εγκαταστάθηκαν για τα καλά στην Ελλάδα της αριστερής διακυβέρνησης. Οι δε Γερμανοί ετοιμάζονται να επιβραβεύσουν την Μέρκελ και τον Σόιμπλε, την αναλγησία των οποίων (υποτίθεται ότι) πολέμησαν ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ.


Εξαπάτηση δεύτερη: Ο κ. Τσίπρας είχε διαβεβαιώσει ότι η συμφωνία που είχε πετύχει το καλοκαίρι του 2015 «μειώνει τα πρωτογενή πλεονάσματα κατά 20 δισεκατομμύρια, εξασφαλίζοντας δημοσιονομικό χώρο για την επόμενη τριετία». Πού να φανταζόταν ότι 20 μήνες μετά θα υπέγραφε νέα συμφωνία με δυσθεώρητα πλεονάσματα (3,5% του ΑΕΠ έως το 2022), η οποία, αντί να δίνει χώρο, προκαλεί δημοσιονομική ασφυξία.


Εξαπάτηση τρίτη: Ο κ. Τσίπρας επαιρόταν τότε ότι «εξασφαλίσαμε την αξιοποίηση και όχι την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας». Ποια είναι η αλήθεια; Ότι η δημόσια περιουσία εκχωρήθηκε ουσιαστικά στους δανειστές για 99 χρόνια, κάτι που οι προηγούμενες (μη αριστερές) κυβερνήσεις ούτε που είχαν διανοηθεί να αποτολμήσουν. Μια κυβερνητική βουλευτής το αποτίμησε έτσι.


Εξαπάτηση τέταρτη: Ο κ. Τσίπρας είχε θέσει τότε το ερώτημα «ποιος θα διαπραγματευθεί για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα; Ο κ. Μεϊμαράκης και ο κ. Σαμαράς, που τους μετέτρεψαν σε ημιαπασχολούμενους και ημιάνεργους;». Διαπραγματεύθηκε ο Κατρούγκαλος και η συνέχεια είναι γνωστή. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα σήμερα είναι πλήρως απασχολούμενοι και δεν προλαβαίνουν να παίρνουν αυξήσεις. Ιδού το κατόρθωμα με στοιχεία του (αριστερού) υπουργείου Εργασίας.


Εξαπάτηση πέμπτη:  

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο εθισμός στο ψέμα



«Γιατί να μην κάνουν μπάνιο;» Με αυτά τα λόγια απάντησε ο υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Παναγιώτης Κουρουμπλής στο ερώτημα αν μπορούν οι κολυμβητές να κολυμπήσουν στις παραλίες που έχουν μολυνθεί από την πετρελαιοκηλίδα.  


Ο υπουργός με την απάντησή του είπε ένα καταφανές ψέμα. Μετά από μερικές ώρες το Υπουργείο Υγείας διέψευσε τον υπουργό Ναυτιλίας και απαγόρευσε την κολύμβηση στις συγκεκριμένες παραλίες.


Τι είναι αυτό που κάνει τον υπουργό να χρησιμοποιήσει ένα τέτοιο ψέμα; 


Πώς μπορεί με τόση ευκολία να λέει ψέματα, όχι για ένα αμφισβητούμενο ζήτημα, αλλά για κάτι χειροπιαστό και αδιαμφισβήτητο;


Πολλοί πολιτικοί έχουν συνηθίσει τόσο το ψέμα, ώστε τους έχει γίνει δεύτερη φύση. Έχει γίνει το κύριο μέσο επικοινωνίας με τους πολίτες, ο τρόπος πολιτικής ανέλιξης και επιβίωσης.


Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ γιατί διαφωνούσε με την ψήφιση των μνημονίων. Ο ίδιος δεν είχε κανένα πρόβλημα ως βουλευτής και υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίζει και να εφαρμόζει μνημόνια. 


 Στην ουσία ο αντιμνημονιακός Κουρουμπλής  ήταν  ολόκληρος ένα ψέμα. Η αντίθεση στο μνημόνιο ήταν ένα πρόσχημα για την εξασφάλιση της καρέκλας. Όταν αυτή για να συνεχίσει να υπάρχει χρειάστηκε μνημόνιο, ο Κουρουμπλής έγινε αμέσως μνημονιακός.


Ο Κουρουμπλής αποτελεί μία ακόμη προσωποποίηση του αντιμνημονιακού ψεύδους του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Τόση ένταση, τόση επιθετικότητα, τόση συκοφάντηση των αντιπάλων, τόση πρόκληση πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας, μόνο και μόνο για να γίνει δική τους η εξουσία.


Όμως όλο αυτό το ψέμα θα ήταν χωρίς αντίκρισμα αν δεν υπήρχαν πολίτες έτοιμοι να το πιστέψουν και να ταυτιστούν μαζί του. Γιατί το ψέμα δεν χρειάζεται μόνο πολιτικούς που το διακινούν, χρειάζεται και πολίτες που το καταναλώνουν. Μάλιστα η ταύτιση με τους ψεύτες συνεχίζεται και μετά την δραματική αποκάλυψη του ψέματος.


Σε πρόσφατη δημοσκόπηση της εταιρίας Kapa research τέθηκε η ερώτηση «Εάν σήμερα γινόταν ξανά το ελληνικό δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015, με το ίδιο ερώτημα, θα ψηφίζατε ό,τι και τότε ή θα αλλάζατε την ψήφο σας;» 


Από όσους ψήφισαν ΟΧΙ το 85% δηλώνει ότι θα ψήφιζε ξανά το ίδιο, ενώ ένα 10% δηλώνει ότι δεν θα ψήφιζε.


Στην ίδια δημοσκόπηση 16,6% δηλώνουν ότι αν είχαμε σήμερα εκλογές θα ψήφιζαν τον ΣΥΡΙΖΑ. 


Επειδή είναι εντελώς απίθανο οι σημερινοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ να έχουν ψηφίσει ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι περισσότεροι από όσους δηλώνουν τώρα ότι θα ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ είναι και ψηφοφόροι του ΟΧΙ, οι οποίοι δεν έχουν μετανοιώσει για την ψήφο τους.


Θα περίμενε κανείς οι ψηφοφόροι του ΟΧΙ που επιμένουν στην ορθότητα της ψήφου τους να έχουν μετακινηθεί σε σχηματισμούς όπως η Λαϊκή Ενότητα και η Πλεύση Ελευθερίας, οι οποίοι εκφράζουν την αντίθεση στα μνημόνια. Επίσης, εφόσον θεωρούν σωστό το ΟΧΙ θα έπρεπε να είναι θυμωμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ που αντέστρεψαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και το ΟΧΙ το έκαναν ΝΑΙ.


Όμως οι ψηφοφόροι αυτοί...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: O «βασιλιάς» Κουρουμπλής δεν θα παραιτηθεί ποτέ!



Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής γνωστοποίησε χθες και σε όσους είχαν ακόμα κάποιες αμφιβολίες πως δεν θα αφήσει την υπουργική καρέκλα.  


«Δεν θα παραιτηθώ ποτέ», δήλωσε στη Βουλή


Πραγματικά θα ήταν τεράστια έκπληξη αν υπέβαλε την παραίτησή του.


Ακόμα και το 2011, τότε που εγκατέλειψε το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ για τον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, έλεγε ότι «δεν θα παραδώσω την έδρα, είμαι πάντα ΠΑΣΟΚ». Τώρα, βέβαια, που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον μνημονιακότερος των μνημονίων και ψηφίζει το ένα πακέτο μέτρων μετά το άλλο σε μια πετρελαιοκηλίδα θα… κολλούσε;


ΕΙΝΑΙ δεδομένο πως είναι εξαιρετικά ζόρικο για οποιονδήποτε κατέχει πολιτική εξουσία να την απαρνηθεί. Ετσι κι αλλιώς γι’ αυτό κάποιος γίνεται πολιτικός, για την εξουσία. Τα κριτήρια που οδηγούν έναν υπουργό σε παραίτηση είναι ξεκάθαρα υποκειμενικά. Στο ζύγι μπαίνει η επόμενη ημέρα της πολιτικής καριέρας, αλλά και το τραύμα που θα δημιουργήσει στην εκάστοτε κυβέρνηση. Αλλά το «παραιτησιόμετρο» εξαρτάται από την αιτία που οδηγεί ή όχι στην απόφαση.


ΣΤΗΝ περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ κανένας υπουργός δεν έχει υποβάλει παραίτηση. Προφανώς και όλοι όσοι κάθισαν στις υπουργικές καρέκλες θεωρούν πως τα έχουν κάνει όλα σωστά και πως δεν εκτέθηκαν από τις αβλεψίες τους. Για τα ψέματα που έλεγαν και λένε έτσι κι αλλιώς κανείς δεν έχει την ευθιξία να παραιτηθεί. Αντιθέτως, άλλοι ισχυρίζονται πως ήταν περσινά ξινά σταφύλια και άλλοι έχουν το θράσος να ψευδολογούν πάνω στα ψέματα του παρελθόντος υποστηρίζοντας πως τελικά εφαρμόζουν αυτά που υπόσχονταν.


ΟΤΑΝ συμβαίνει κάποιο σημαντικό ζήτημα στο οποίο οι υφιστάμενοι ενός υπουργού έχουν κάνει σοβαρά λάθη, τότε ο υπουργός πρέπει να αναλαμβάνει και την πολιτική ευθύνη που του αναλογεί.  


Για το έγκλημα που διαπράχθηκε στον Σαρωνικό είναι βέβαιο πως υπάρχουν ευθύνες και οι οποίες πρέπει να αποδοθούν. Ο τρόπος και ο χρόνος αντίδρασης του κρατικού μηχανισμού εξέθεσαν την κυβέρνηση. Γιατί, αν όλα είχαν γίνει σωστά τότε η πετρελαιοκηλίδα θα είχε περιοριστεί γύρω από το ναυάγιο. Μπορεί να φταίνε οι υπηρεσίες που είχαν δώσει αδειοδότηση στο πλοίο, μπορεί το Λιμενικό που υποτίμησε το περιστατικό. Πάντως, δεν φταίνε τα ρεύματα. Αυτά «βρίσκονται» κάθε μέρα στη θάλασσα και κινούνται ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες.


ΠΩΣ αισθάνεται ο υπουργός Ναυτιλίας όταν ο πρωθυπουργός του ξήλωσε μια ολόκληρη υπηρεσία ως… σκάρτη; 


 Πώς αισθάνεται που… 

ΣΥΡΙΖΟΡΟΥΣΦΕΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η (χασκογελούσα) συγγενής του υπουργού



«There’s no place like home» λέει ένα αγγλικό τραγούδι του 1822 που υμνεί την οικογενειακή εστία ως έναν χώρο ασφάλειας, ηρεμίας και γαλήνης. Της ασφάλειας που σου προσφέρουν οι δικοί σου άνθρωποι (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) και την οποία επικαλέστηκε ο Παναγιώτης Κουρουμπλής για να δικαιολογήσει την απόσπαση υπαλλήλου του υπουργείου Πολιτισμού, που ήταν και εξαδέλφη του, στο υπουργείο του: «Ε, να μην έχω ένα πρόσωπο της εμπιστοσύνης μου;».


Γιατί στην Ελλάδα τα πολιτικά γραφεία και τα υπουργεία εξακολουθούν, ως φαίνεται, να λειτουργούν περισσότερο με πρόσωπα εμπιστοσύνης (θείους, εξαδέλφους, μπατζανάκηδες κλπ.) παρά με επαγγελματίες που έπειτα από χρόνια σπουδών έχουν όλα τα τυπικά προσόντα. Περισσότερο με διορισμούς – αποσπάσεις κάτω από το τραπέζι, παρά με αξιοκρατικές διαδικασίες.


 Η συγγένεια είναι το νούμερο ένα τυπικό προσόν αν θέλεις να βρεις δουλειά, και στη Βουλή των Ελλήνων.   


Δεν είναι μια καλή περίοδος για τον Παναγιώτη Κουρουμπλή. Από τη μια ο αγώνας να επιβιώσει της πολιτικής τρικυμίας που ξέσπασε στον μολυσμένο Σαρωνικό εξαιτίας (κυρίως) της ολιγωρίας του υπουργείου του, από την άλλη ο κωμικοτραγικός τρόπος με τον οποίο αποκαλύφθηκε κάτι που ως φαίνεται ο ίδιος δεν ήθελε να πολυκυκλοφορήσει, δηλαδή η συγγένειά του με την εν λόγω κυρία.


Ολα ξεκίνησαν όταν κατά τη διάρκεια της τοποθέτησης του Κυριάκου Μητσοτάκη για την οικολογική καταστροφή στη Βουλή. Η σύμβουλος (με αυτή την ιδιότητα έγινε αίφνης γνωστή) άρχισε, όπως γράφτηκε, να γελάει. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, της έκανε παρατήρηση: «Γιατί γελάτε; Σας παρακαλώ συγκρατηθείτε ή αν δεν μπορείτε, βγείτε έξω». Λίγο αργότερα ο βουλευτής του Ποταμιού Γιώργος Αμυράς παρενέβη για να διαμαρτυρηθεί και εκείνος για τη συμπεριφορά της: «Την παρακολουθώ τόση ώρα, πρώτη φορά βλέπω σύμβουλο να παρακολουθεί και να κάνει γκριμάτσες. Πού νομίζετε ότι είστε στο “Μάπετ Σόου”;».  


Ο κ. Κουρουμπλής ρωτήθηκε για το περιστατικό κατά τη διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε στον ΣΚΑΙ, για να πει πως επρόκειτο για μια δημόσια υπάλληλο αποσπασμένη στο υπουργείο του.


  Θεώρησε επουσιώδες να αποκαλύψει πως ήταν και συγγενής του. Το παραδέχτηκε λίγο μετά, όταν δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Καταφέρνοντας για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες (η πρώτη ήταν το «γιατί να μην κάνει μπάνια ο κόσμος;») να εκτεθεί ανεπανόρθωτα.


«There’s no place like home» λοιπόν, και στον πολιτικό στίβο. Το θέμα της οικογενειοκρατίας και της στελέχωσης πολιτικών γραφείων και υπουργείων από τους αγαπημένους συγγενείς βουλευτών και υπουργών δεν είναι νέο. Θα αδικούσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ αν ισχυριζόμασταν πως το εφηύρε, πως είναι το πρώτο κόμμα που όταν έγινε κυβέρνηση άρχισε να βολεύει όχι μόνο τους συντρόφους αλλά και τους συγγενείς αυτών, το έχουν κάνει όλες ανεξαιρέτως οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Ούτε ελληνική πατέντα είναι, την εποχή που ακόμα και ο Ντόναλντ Τραμπ έχει διορίσει ως σύμβουλό του την κόρη του Ιβάνκα.


Ομως...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η σύμβουλος του Κουρουμπλή ήταν τελικά η λερωμένη κολυμβήτρια της φωτό! Αφού διασκέδασε με τον Μητσοτάκη, πήγε για μια βουτιά στο Φάληρο



Η φωτογραφία της γυναίκας που βγαίνει γεμάτη πετρέλαιο από την θάλασσα στην παραλία έδεμ του Φαλήρου, κυκλοφορεί από το πρωί στα social media, προκαλώντας πλήθος σχόλια – που κυρίως αφορούσαν την «εύηθεια» της συγκεκριμένης λουόμενης – η οποία φάνηκε να πείθεται από τις διαβεβαιώσεις του υπουργού Ναυτιλίας, ότι μπορεί να κάνει μπάνιο άφοβα, και όχι από αυτό που βλέπει ξεκάθαρα η ίδια.


Όμως η ταυτότητα της συγκεκριμένης γυναίκας παρέμενε άγνωστη καθώς στην φωτογραφία που τράβηξε ο χρήστης του Facebook που την ανάρτησε, δεν φαίνεται το πρόσωπό της. Όλα αυτά όμως μέχρι να κυκλοφορήσει η επόμενη πόζα. Σε αυτήν, καθώς η συγκεκριμένη γυναίκα έχει γυρίσει το κεφάλι της, μπορεί κανείς εύκολα να αναγνωρίσει την συνεργάτιδα – ανηψιά του Παναγιώτη Κουρουμπλή, που πρωταγωνίστησε στο επεισόδιο στη Βουλή χθες, όταν κοροΐδευε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά τη διάρκεια της ομιλίας του.


Μάλιστα μετά το επεισόδιο, ο ίδιος ο Παναγιώτης Κουρουμπλής έσπευσε να υπερασπιστεί την επιλογή του να προσλάβει ως συνεργάτιδά του την ανηψιά του, ισχυριζόμενος ότι μόνο οι συγγενείς είναι πραγματικά άνθρωποι εμπιστοσύνης και ότι οι απλοί υπάλληλοι είναι όλοι δυνάμει προδότες.


Προφανώς λοιπόν, μετά το επεισόδιο στη βουλή και την ψυχολογική πίεση που προκάλεσε στην ίδια, η ανηψοσυνεργάτης του Παναγιώτη Κουρουμπλή, θέλησε να ξεσκάσει και να απολαύσει την ξαφνική δημοσιότητα που απέκτησε κάνοντας μπάνιο σε μια κοντινή παραλία.


Μάλιστα σύμφωνα με τον χρήστη του facebook που ανέβασε τις συγκεκριμένες εικόνες στο facebook, η συγγενής του υπουργού, δεν φάνηκε να πτοείται. Σκουπίστηκε κανονικά με την πετσέτα της και άναψε τσιγάρο σα να μη συμβαίνει τίποτα, ενώ συνέχισε να κοροϊδεύει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην παρέα της απολαμβάνοντας τα χειροκροτήματά τους.

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"


"Οικολογική ΣΥΡΙΖοτσΑρλατανάδικη κωμωδία"


Σαν σήμερα (22/9/ΧΧΧΧ)

480 π.Χ: Ο ελληνικός στόλος υπό τον Θεμιστοκλή καταναυμαχεί τον περσικό στόλο στα στενά της Σαλαμίνας. Ο αρχηγός των Περσών, Ξέρξης, παρακολούθησε την τραγωδία του ναυτικού του από το όρος Αιγάλεω.

1908: Η Βουλγαρία απελευθερώνεται από τον οθωμανικό ζυγό.

1955: Το πρώτο ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι (ITV) εκπέμπει στη Μ. Βρετανία.

1968: Ιδρύεται η Κομουνιστική Νεολαίας Ελλάδας (ΚΝΕ).

1971: Η κηδεία του νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη εξελίσσεται σε διαδήλωση κατά της χούντας.

1996: Βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα. Το ΠΑΣΟΚ αναδεικνύεται πρώτο κόμμα με ποσοστό 41,4%. Ακολουθεί η ΝΔ με 38,1%, το ΚΚΕ με 5,6%, ο Συνασπισμός με 5,1% και το ΔΗΚΚΙ με 4,4%. Η Πολιτική Άνοιξη μένει εκτός Βουλής με 2,9%.

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: ΔΕΝ θα παραιτηθεί ΠΟΤΕ - Τί δεν καταλαβαίνεις?



ΔΕΝ σας λέω τι έκανα στο Λονδίνο.
 

ΔΕΝ σας λέω πότε πήγα στο Λονδίνο.
 

ΔΕΝ σας λέω πότε γύρισα από το Λονδίνο.
 

ΔΕΝ σας λέω αν έκανα ψώνια μαζί με τον Μπούλη στο Λονδίνο.
 

Και κυρίως ...
 

ΔΕΝ θα παραιτηθώ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ.
΄

ΥΓ: Και για να μη ξεχνιόμαστε ...: 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μέχρι πότε έχουν «ηθικό πλεονέκτημα»;



Κάποια στιγμή, στη Επιτροπή της Βουλής, γύρισε ο Κουρουμπλής και είπε στον Μανιάτη της Συμπαράταξης αυτό με τα σαράντα χρόνια που κυβερνούσαν οι άλλοι και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι με τη σκούπα και το σφουγγαρόπανο στο χέρι.


Βέβαια, κοινοβουλευτικά, ο Μανιάτης είναι αρκετά νεότερος του Κουρουμπλή που έκλεισε εικοσαετία στη Βουλή και έχει υπηρετήσει και ως στρατιώτης της Αλλαγής. Ομως την ώρα που οι άλλοι «κατέστρεφαν τη χώρα», τα χέρια του Κουρουμπλή έμεναν καθαρά. Για αυτό έλαμπαν όταν ψήφιζε -και με τα δύο- τα Μνημόνια.


Τέλος πάντων, ο Κουρουμπλής, είτε ως πολιτικός, είτε ως ιδιότητα δεν είναι το θέμα μας. Το θέμα μας είναι πότε ακριβώς (ή έστω κατά προσέγγιση) θα εξαντληθεί το ηθικό πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ και η απόδοση μομφής σε εκείνους που «κατέστρεψαν τη χώρα».  


Βλέπετε έχουμε πλέον συνηθίσει να θεωρούμε μαύρη σελίδα τη μεγαλύτερη περίοδο ευημερίας και δημοκρατίας που γνώρισε η χώρα. Κάπως έτσι ταΐζεις και τα φασιστοειδή και μετά απορείς από πού ξεπήδησαν.  


Και λες, εντάξει, τον πρώτο χρόνο η Πρώτη Φορά είχε να διαπραγματευτεί για να σώσει τη χώρα. Τον δεύτερο πάτησε στα πόδια της, έβαλε ανθρώπους στα πόστα και έμαθε να λαδώνει τα ρουλεμάν. Τώρα έχουμε μπει στον τρίτο χρόνο. Ακόμα οι άλλοι φταίνε;


Τώρα θα πεταχτεί κάποιος και θα πει ότι «οι άλλοι» κυβερνούσαν σαράντα χρόνια, διάστημα που μόνο με τον ίσκιο του καλύπτει την περίοδο ΣΥΡΙΖΑ. 


Ναι, αλλά, μισό λεπτό, ποιοι ακριβώς είναι οι άλλοι και ποιοι είναι αυτοί που κυβερνούν τώρα; 


Διότι αν βγάλουμε απ’ έξω τον Αλέξη και τον Νίκο, που λέει ο λόγος, όλοι οι υπόλοιποι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ήταν κουμπότρυπες στο σακάκι του συστήματος. Και όχι, δεν χρειάζεται να είσαι Σπίρτζης, Κουρουμπλής, Τζάκρη και Καμμένος. Και άλλοι, πολιτικοί και συνδικαλιστές, που σήμερα επικαλούνται τις αρχές και το ήθος της Αριστεράς, μία χαρά υπηρέτησαν το «σάπιο σύστημα».


Εναντιώθηκε ποτέ η Αριστερά στις πολιτικές που μπατίρισαν τη χώρα;  


Οχι, βέβαια. Μία ζωή ζητούσε παροχές, προσλήψεις και χαμηλότερα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης. Εκτός και αν νομίζετε ότι η χώρα έπεσε έξω από τις μίζες.


Μη ξεφεύγουμε. Η απορία μου έχει λογική βάση. Μέχρι πότε η κυβερνώσα Αριστερά θα μπορεί να επικαλείται τα σαράντα χρόνια των άλλων; 


Οσο της γουστάρει, είναι η σωστή απάντηση. Οταν...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Παραιτείται ο Κουρουμπλής; Καταρρέει η κυβέρνηση



Υπουργός που δηλώνει ότι «η ατυχία ήταν ότι το πλοίο βυθίστηκε νύχτα και είχε μαζούτ» μην περιμένετε να αναλάβει ευθύνες


Υπουργός που δεν αντιλαμβάνεται τον διασυρμό του στις τηλεοράσεις, που δεν ιδρώνει το αυτί του από τις προσβολές και που όταν ζορίζεται στη Βουλή, τραμπουκίζει, δεν πρόκειται να παραιτηθεί ποτέ.


Επειδή όμως, στο επιτελείο του Τσίπρα, βαδίζουν με αυτοπεποίθηση, το δρόμο του κυνισμού, ξέρουν καλά ποιον χρησιμοποιούν για την εμπροσθοφυλακή στις μάχες επιβίωσης.  


Το Προεδρικό Διάταγμα 148/2009 που εναρμονίζει την ελληνική νομοθεσία με την ευρωπαϊκή και αναφέρεται στην «Περιβαλλοντική ευθύνη για την πρόληψη και την αποκατάσταση των ζημιών στο Περιβάλλον», ορίζει σαφώς ότι θα έπρεπε να έχει συσταθεί και να λειτουργεί συντονιστικό γραφείο υπαγόμενο απευθείας στον υπουργό Περιβάλλοντος, για την πρόληψη και την αποκατάσταση των περιβαλλοντικών ζημιών (Συντονιστικό Γραφείο Αντιμετώπισης Περιβαλλοντικών Ζημιών-ΣΥΓΑΠΕΖ.


Πιθανόν τέτοιο γραφείο να υφίσταται ήδη, άλλωστε η ύπαρξή του αναφέρεται και στην ιστοσελίδα του ΥΠΕΚΑ. Το κρίσιμο, όμως, είναι να λειτουργεί διότι εδώ μιλάμε για την τήρηση ευρωπαϊκής νομοθεσίας και η χώρα μπορεί να βρεθεί υπόλογη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.


Παρόλα αυτά, ούτε για μία στιγμή δεν εκτέθηκε ο κ. Φάμελλος ως υπεύθυνος για την αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής καταστροφής του Σαρωνικού. Αντίθετα, στην κυβέρνηση, επέλεξαν να αναθέσουν την «βρώμικη δουλειά» στον καταλληλότερο άνθρωπο. Σε έναν δηλαδή, από τους πιο «ανθεκτικούς» στον εξευτελισμό και στην δημόσια κατακραυγή. Στον πολιτικό «γυρολόγο» κ. Κουρουμπλή…


Βέβαια, δεν είναι ο μόνος στον ΣΥΡΙΖΑ που συμμετέχει στην άτυπη ομάδα του τείχους προστασίας της κυβέρνησης. Είναι και όλοι εκείνοι  που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ. Σπίρτζης, Τόσκας και υπόλοιποι μισθοφόροι που άλλαξαν στρατόπεδο για να διασώσουν το σαρκίο τους είναι – όπως συμβαίνει πάντα στους πολέμους- οι πιο διαθέσιμοι για τέτοιες αποστολές.


Αλλά ας μην προσπαθούμε να ανακαλύψουμε την πυρίτιδα. Ας μην κάνουμε υποθέσεις για την πολιτική ευαισθησία της κυβέρνησης. Αν ο υπουργός Κουρουμπλής αποφάσιζε να παραιτηθεί, αυτόματα θα κατέρρεε η κυβέρνηση. Από τη στιγμή που θα ανακοίνωνε τις προθέσεις του, σε λίγες ώρες θα είχε ξεσπάσει τέτοια κυβερνητική κρίση που δύσκολα θα μπορούσε να την μαζέψει ο πρωθυπουργός.


Μέχρι τώρα, τέτοια διλήμματα και τέτοιες συνθήκες δεν προέκυψαν ούτε για μία φορά, στο αρραγές μέτωπο της κυβέρνησης. Πέρασαν 2,5 χρόνια διακυβέρνησης, τρεις εκλογικές αναμετρήσεις αλλά ποτέ δεν τέθηκε θέμα ρωγμής στο μέτωπο της εξουσίας. Ούτε και όταν αποχώρησαν οι «μπολσεβίκοι» του ΣΥΡΙΖΑ ή ο «Λούκυ Λουκ» Βαρουφάκης…


Και για αυτόν ακριβώς το λόγο, δεν πρόκειται να δούμε καμία παραίτηση για τη ρύπανση του Σαρωνικού. Ακόμα και να φτάσουμε στην αποκάλυψη ότι το Υπουργείο Ναυτιλίας υπέθαλπε εγκληματίες και αδειοδοτούσε λαθρέμπορους… και πάλι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία εξέλιξη στο ζήτημα Κουρουμπλή.


Έχουμε να κάνουμε με μία «παρέα» που συγκρότησε, από χρόνια, έναν σκληρό πυρήνα επιβίωσης στο πολιτικό οικοσύστημα. Πρώτα ως κρατικοδίαιτη ομάδας «προστασίας» συντεχνιών και στη συνέχεια, ως τάγμα διεκδίκησης της εξουσίας.  


Για αυτό λοιπόν...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μελάνωμα



Η κυβέρνηση παρήγαγε περισσότερον Κουρουμπλή απ’ όσο ο μέσος τηλεθεατής μπορούσε να αφομοιώσει


Μπορεί ο ίδιος ο υπουργός να μην το είχε αντιληφθεί. Το ψυχανεμίστηκε όμως η κυβέρνηση, αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι την εκπροσώπηση της απορρυπαντικής της καμπάνιας ανέλαβε ο Νεκτάριος Σαντορινιός.


Ο υφυπουργός Ναυτιλίας πρόλαβε να τσαλαβουτήξει στο μαζούτ, με την αλησμόνητη δήλωσή του ότι σε είκοσι ημέρες οι ακτές του Σαρωνικού θα είναι πιο καθαρές απ’ ό,τι ήταν πριν. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει επιλογή πιο πρόσφορη για τις ανάγκες της κυβέρνησης απ’ ό,τι ο προϊστάμενός του. Καλύτερα ένα στέλεχος που δεν έχει υποστεί τόση μιντιακή υπερέκθεση, ώστε να προκαλεί αυτομάτως αλλεργικές αντιδράσεις. Καλύτερο θα ήταν αυτή τη στιγμή οποιοδήποτε πρόσωπο που θα προστάτευε τον Κουρουμπλή από τον εαυτό του και το Μαξίμου από τη διαρκή και στεντόρεια υπενθύμιση ότι παραμένει υπουργός.


Αυτή η παραπολιτική κηλιδολογία συσκοτίζει, βέβαια, το πραγματικό πρόβλημα – την οικολογική και την οικονομική καταστροφή. Φωτίζει όμως μία ακόμη φορά τον τρόπο που οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «κάνουν πολιτική». Το ομολόγησε ακούσια ο πρωθυπουργός, φορτώνοντας τα τέσσερα λεπτά (και είκοσι δύο δευτερόλεπτα) που αφιέρωσε στο ναυάγιο με πυκνές αναφορές στην επικοινωνία – στις κάμερες που έχουν σπεύσει στις ακτές και στον «οίστρο» των ΜΜΕ. Το επιβεβαίωσαν και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που ανησυχούν, λέει, για τους «λάθος επικοινωνιακούς χειρισμούς». Για τον ΣΥΡΙΖΑ το πρόβλημα είναι πρωτίστως το πολιτικό πρόβλημα της κυβέρνησης.


Στην αυτονόητη ερώτηση των ημερών «γιατί κανείς δεν παραιτείται», η αποπληκτικά αυτονόητη απάντηση είναι γιατί κανείς δεν νιώθει υπεύθυνος.  


Η ανευθυνότητα δεν είναι ηθική· δεν είναι προσωπική, του ενός ή του άλλου υπουργού. Είναι εγγεγραμμένη στην κουλτούρα μιας εξουσίας που εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται εαυτήν ως «αντισυστημική». Η κριτική του πρωθυπουργού στο σύστημα ελέγχου της αξιοπλοΐας και στο καθεστώς μεταφοράς καυσίμων είναι κριτική αντιπολιτευόμενου παρατηρητήκάποιου που αισθάνεται ακόμη το βάρος της διακυβέρνησης τόσο ξένο, ώστε να μιλάει σαν να κυβερνάει άλλος· κάποιου που έχει εσωτερικεύσει το σύνθημα του «δεν φταίμε εμείς, σαράντα χρόνια άλλοι κυβερνούσαν».


Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν είναι, βέβαια, η πρώτη εξουσία που δοκιμάζει να αποποιηθεί την ευθύνη της. Είναι όμως η πρώτη που το επιχειρεί με τόση άνεση. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι αντιδράσεις θα είχαν εκδηλωθεί αν ο Σαρωνικός είχε μαυρίσει επί κυβέρνησης Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ καρπώνονται τώρα την παραίτηση που προκάλεσαν.


Αυτή είναι η Ελλάδα. 


Η πολιτική ετυμηγορία για ένα παλιό ναυάγιο είχε τότε λειτουργήσει αφυπνιστικά. Τώρα...