"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Νου-Δο πληκτο ΙΣΛΑΜΟΛΑΘΡΟΛΑΓΝΟ ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ: Αυτοί θα μας "σώσουν" απ την μαχμουτολαγνεία του ΣΥΡΙΖΑ !!!



ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο στρατός χρειάζεται;

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

 

Σπεύδω εξ αρχής να δηλώσω ότι χρειάζεται. Διότι η ανθρώπινη φύση, τουλάχιστον μέχρι να υποστεί γονιδιακή μετάλλαξη, αναζητά να συνυπάρξει με τον όμοιόν της με τον οποίο συγκροτεί κοινωνία. Αυτή η κοινωνία ζει σε έναν τόπο από την εποχή που ο άνθρωπος εγκατέλειψε τη νομαδική περιπλάνηση. Τον τόπο αυτόν τον ονόμασε πατρίδα, και για να μπορεί να ζήσει ελεύθερος (πρωταρχικό στοιχείο της ύπαρξής του) δημιούργησε μηχανισμό αυτοπροστασίας. Τον ονόμασε στρατό.

 

Για να είναι, δε, αποτελεσματικός ο στρατός αυτός προβλήθηκε ως ιερό το σύστημα αξιών που υπερασπιζόταν και αποδίδονταν τιμές στους νεκρούς του. Η ιστορία των μαχών που έδινε και των νεκρών που έπεσαν υπερασπιζόμενοι την κοινότητα συμπυκνωνόταν σε ένα σύμβολο, τη σημαία.


Άρα, η σημαία, οι παρελάσεις, ο στρατός και μια κοινότητα ανθρώπων που ονομάστηκε έθνος είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Έχουν μια αλυσιδωτή συνοχή. Η αμφισβήτηση ενός κρίκου αποσυνθέτει την ενότητα. Το έθνος το κρατά σε συνοχή η παράδοσή του. Η αμφισβήτηση της παράδοσης δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά την αμφισβήτηση της αναγκαιότητας του έθνους.

Είναι απολύτως σίγουρο πως όσα αναφέρονται παραπάνω αποτελούν κοινοτοπίες, ιδίως για τους ασχολούμενους με το είδος. Θα πρέπει, όμως, να καταδειχθεί πού οδηγούμαστε ως κοινωνικό σύνολο.

Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός επελέγησαν από τους διαμορφωτές του παγκόσμιου συστήματος ως ένα πειραματικό οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό εργαστήριο


Το οικονομικό πείραμα το βιώνουμε με τραγικό τρόπο. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι τόσο σκληρά οικονομικά μέτρα όχι μόνο δεν χρειάζονταν, αλλά λειτουργούν αρνητικά στην επιτυχία του προβαλλόμενου ισχυρισμού των δανειστών ότι θέλουν να πάρουν τα χρήματα που μας δάνεισαν πίσω.


Το κοινωνικό, επίσης. Μελετάται πόσο αντέχει και τι επιπτώσεις έχει σε μια κοινωνία η εφαρμογή μια ακραίας οικονομικής πολιτικής. Πώς αντιδρά ένας λαός που, υποτίθεται, ήταν ατίθασος. Πώς μπορεί να ελεγχθεί; Με ποιες δυνάμεις;


Και, τέλος, πώς μπορεί να αποδομηθεί μια κοινωνία από τις παραδοσιακές σταθερές που την κρατούσαν σε συνοχή.  


Η ελληνική κοινωνία, υποτίθεται, πως είχε μια εμμονή με την παράδοσή της. Άρα, ήταν κατάλληλη να υποστεί το πείραμα της αποδόμησης. Αποτελούσε, άλλωστε, και τον πυρήνα ενός δυτικού μεν, αλλά διαφορετικού τρόπου ζωής. Αυτό που οι ασχολούμενοι με το θέμα καλούν συνεύρεση του αρχαίου ελληνισμού με την ορθοδοξία.
Όλα αυτά ετέθησαν στο στόχαστρο.

Στην αρχή εφαρμόστηκαν τα οικονομικά μέτρα που οδήγησαν σε εξαθλίωση την ελληνική κοινωνία. 


Στη συνέχεια, μελετήθηκαν οι κοινωνικές αντιδράσεις, και, προφανώς, διαπιστώθηκε πως η αναπαραγωγή ενός φαντασιακού ιδεολογήματος, όπως η αναζήτηση της χαμένης νίκης (Εμφύλιος), και η αναπαραγωγή των ιδεολογημάτων του διαμορφώνουν ένα μίγμα ικανό να αναπαράγει τις νέες αντιλήψεις της ιθύνουσας πολιτικής τάξης με αριστερό πρόσημο (νομενκλατούρας). 


Και αφού διαπιστώθηκαν όλα αυτά, αφού η κοινωνία έπεσε σε βαθιά χειμερία νάρκη, εφαρμόζεται το τρίτο στάδιο. Η επικράτηση των νέων ιδεολογημάτων που θα αποσυνθέσουν ό,τι την κρατά σε συνοχή. Ιστορία, παράδοση, θρησκευτικό δόγμα, σύμβολα όπως η σημαία.


Είναι σχεδόν σίγουρο πως αφού εμπεδωθεί η αποδόμηση αυτή στην ελληνική κοινωνία λογικά θα πρέπει να τεθεί ζήτημα ύπαρξης στρατού. Ο μόνος λόγος για τον οποίο θα τον διατηρήσουν είναι διότι οι διεθνείς ισχυρές δυνάμεις τον χρειάζονται. Όχι μόνο τον ελληνικό, αλλά όλους τους κατά τόπους στρατούς.


Προς τι, όμως, όλα αυτά; 


Η επίθεση στην παράδοση και τους θεσμούς που συγκροτούν την έννοια του έθνους αμφισβητεί την ύπαρξη αυτού του έθνους. Άρα και την χωρική του υπόσταση. Διότι χώρα σήμερα είναι ο τόπος που ζει ένα έθνος. Όταν δεν υπάρχει το έθνος, τι θα υπερασπίζεται ο στρατός;


Η επίθεση δεν γίνεται μόνο κατά της Ελλάδας. Άλλες εθνότητες την υπέστησαν με οδυνηρότερο τρόπο. Ακόμη και η γειτονική Τουρκία. Η Ελλάδα την υφίσταται εν είδει σύγχρονου πραξικοπήματος. Με τη βούληση του λαού της και την επιλογή κυβερνήσεων που εφαρμόζουν αναγκαστικά ένα πρόγραμμα που σχεδιάζεται αλλού. 


Αυτό σημαίνει πως δεν έχουν ευθύνες οι κυβερνήσεις; 


Αντιθέτως. Οι ευθύνες τους είναι τεράστιες και, αν κάποτε αποκατασταθούν η λαϊκή κυριαρχία και η δημοκρατία, θα πρέπει να δώσουν λόγο.


Μετά τη χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης η ελληνική κοινωνία φαίνεται να μην έχει τις δυνάμεις που θα την οδηγήσουν συντεταγμένα στη νέα παγκόσμια τάξη που διαμορφώνεται. Είναι διεθνές έρμαιο


Μια κοινωνία που αποδείχθηκε τελικά πολιτικά υπανάπτυκτη, χωρίς αστική τάξη, χωρίς πνευματική ηγεσία, χωρίς σοβαρούς θεσμούς που θα διαμορφώσουν τη συνείδηση της κοινής γνώμης μοιάζει σαν ένα σαπιοκάραβο πεταμένο στη φουρτούνα.

Ένας (πολιτικά) ελάχιστος νεαρός με μια ομάδα που το μόνο που τη διακατέχει είναι το πάθος της για την κατοχή και τη νομή της εξουσίας έχουν αναλάβει την ηγεσία και την πορεία του σκάφους. Το τραγικό είναι πως δεν υπάρχει και σοβαρή εναλλακτική λύση.

Το επίσης τραγικό ότι...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Kυβέρνηση «αυτοπροκαλούμενων ψευδαισθήσεων» - Οι εθνικοί μας κυβερνητικοί τσαρλατάνοι αγκαλιάζουν ό,τι έχει αποπέμψει η ανθρωπότητα εδώ και 25 χρόνια υμνολογώντας τα απολειφάδια του υπαρκτού και απομονώνοντας την Ελλάδα στα κρυφά του αντευρωπαϊσμού

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


Και το κέφι συνεχίζεται…


Το θυμάστε εκείνο το διαφημιστικό πριν από περίπου είκοσι χρόνια για ένα χωνευτικό υγρό σε μικρό μπουκαλάκι που σού επέτρεπε, σύμφωνα με τον διαφημιστή, να πιείς τα πάντα όλο το βράδυ και μόλις γίνεις κομμάτια και ο κόσμος-μαζί με τα σωθικά σου γυρίζει σαν ρόδα λούνα παρκ-να κατεβάσεις το περιεχόμενο από ένα τέτοιο μπουκαλάκι και να συνεχίσεις κανονικά σαν να μην τρέχει τίποτα;  


Ε, αυτό φαίνεται ότι τον τελευταίο παραγγέλνεται (και καταναλώνεται) σε τεράστιες ποσότητες στο Μαξίμου.


Δεν εξηγείται αλλιώς, ιδίως μετά τον διορισμό του πατρός Παππά. Δεν είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι η επιβράβευσή του, όπως και ο ίδιος παραδέχθηκε, της μακράς και ευδόκιμης πορείας του στην Αριστερά, με μία θέση που θα έπρεπε να είχε ένας σύγχρονος μάνατζερ με δυο-τρία πτυχία και ανάλογη εμπειρία. Είναι ακόμα ένα…σφηνάκι στο πάρτι της ευδαιμονικής, ηδυπαθούς, της κοιλιόδουλης σχέσης με την εξουσία:


«Θα το ευχαριστηθώ μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, δεν δίνω λογαριασμό σε κανέναν και αν μου πει κανείς τίποτα, τότε το “γιατί κι εσείς τα ίδια δεν κάνατε” θα χαϊδέψει αμέσως τα ούτως ή άλλως βουλωμένα με το κερί της ηθικής μου ανωτερότητας αυτιά των ψηφοφόρων. Απλά είναι τα πράγματα…»  


Αλλά πόσο μπορεί να πάει ακόμα έτσι;


Οι ψύχραιμοι λένε για πολύ ακόμα. Ο παραλογισμός που έχει αυτή η διαταραγμένη αντίληψη για την εξουσία που καταφέρνει να μεταλλάσσει γενετικά τον διορισμό του πατρός Παππά σε ακόμα μία κερδισμένη μάχη του καινούργιου έναντι του παλαιού πολιτικού συστήματος, είναι ένα από τα σημαντικότερα χημικά συντηρητικά κάθε τέτοιου πολιτικού συστήματος στην πολιτική ιστορία. 
Ένα τέτοιο σύστημα σχέσης με την εξουσία βαθμολογείται από την Ιστορία και ανάλογα με το πόσο προσβάλλει τις κοινωνικές μάζες που το στηρίζουν. Και το συγκεκριμένο τις προσβάλλει βάναυσα, γιατί τις θωπεύει τόσο ξεδιάντροπα και παράλληλα τις πείθει ότι συμμετέχουν επικερδώς στην ηθική εξαργύρωση της ίδιας τους της ταπείνωσης.


Πλέον, το παιχνίδι δεν κρίνεται βάσει των χειρισμών που κάνουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι που διαχειρίζονται την εξουσία στην Ελλάδα. Θεωρείται δεδομένο. Θα το πάνε μέχρι εκεί όπου δεν πάει άλλο, στα άκρα, όποια και αν είναι αυτά. Κρίνεται στην αντοχή (και στη λογική) των ψηφοφόρων που έχουν στηρίξει αυτό το σύστημα έχοντας ως αρχική πεποίθηση την άρνηση του παλιού συστήματος που «κατέστρεψε την Ελλάδα». Ανεξάρτητα, δυστυχώς, από το αν αυτή η «στρατευμένη ευπιστία» απορροφά  και αλλοτριώνει κάθε δημιουργικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που είχε αποφασίσει να στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ για τους δικούς του λόγους στις βασικές εκλογικές αναμετρήσεις αλλά και στο τραγικό δημοψήφισμα. Γιατί είναι άλλο πράγμα να συμφωνείς με την άρνηση του παλιού και άλλο να παρακολουθείς αμέριμνος την κακοτυπωμένη φωτοτυπία του.


Ακόμα και αν δεν υπάρχει ικανή αντιπολιτευτική πρόταση, η αίσθηση της απόλυτης αναισθησίας σε όσα κάνει η κυβέρνηση επικαλούμενη το τι έκαναν οι προηγούμενες, οδηγεί στην πλήρη απογοήτευση. Καταργεί, μέρα με την ημέρα, κάθε στοιχείο αστικού πολιτισμού και ευγένειας. Το δόγμα «δεν λογαριάζω κανέναν και γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια την οποιαδήποτε αντίδραση», φαίνεται να είναι το κυρίαρχο.  


Μοιάζει σαν το τέλος των όποιων ηθικών ψευδαισθήσεων και το πέρασμα στο στάδιο...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: (Αριστερές θλιμμένες) Αρκούδες



Ηταν λίγο σαν εκείνο το ψυχολογικό πείραμα με την αρκούδα. Αν πεις σε κάποιον «προσπάθησε να μη σκεφτείς μια πολική αρκούδα», το μόνο που θα του έρθει στον νου είναι –φευ!– μια πολική αρκούδα. Το ίδιο ψυχολογικό αποτέλεσμα σε μαζικό επίπεδο είχε και η εμφάνιση της Ρένας Δούρου στην κρατική τηλεόραση.


Η περιφερειάρχης εμφανίστηκε για να κατασιγάσει τη δυσαρέσκεια για την αφάνειά της κατά την κατάσβεση της πυρκαγιάς και κατέληξε να την υποδαυλίσει.  


Ηθελε να στείλει το μήνυμα ότι «είμαι εδώ», ενώ ήταν χιλιόμετρα μακριά, κάπου στην Πεντέλη.


Ηθελε να πείσει ότι η σιωπή της ήταν εργώδης («όταν επιχειρούμε, σιωπούμε»), αλλά διέλυσε τη σιωπή με ένα ηθικοπλαστικό κήρυγμα που ζητούσε από τους πολίτες να σωπάσουν – και να μην «ποστάρουν».


Αυτοϋπονομευμένη από την υπερβολική σκηνοθεσία της –από τις χωμάτινες αποχρώσεις του μακιγιάζ μέχρι τον προγυμνασμένο στόμφο–, η παράσταση της Δούρου εγκατέστησε στη σκέψη του θεατή την αποδιοπομπαία «αρκούδα»: Η περιφερειάρχης διαδήλωνε ότι δεν αγωνιούσε τόσο για την πυρκαγιά όσο για τον πολιτικό της αντίκτυπο.


Πολλοί μακάριζαν τη Δούρου. Σχεδόν συνομήλικη του πρωθυπουργού, είχε πρώτη εξαργυρώσει στην κάλπη τις αντιμνημονιακές επιταγές του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να χρειαστεί μετά να επωμιστεί η ίδια το κόστος της πλαστότητάς τους. Φαινόταν ότι μπορούσε να συντηρεί αεροστεγώς τις φιλοδοξίες της σε ένα αξίωμα που σπάνια απαιτούσε κάτι πιο ριψοκίνδυνο από δημόσιες σχέσεις.


Ο τρόπος που η Δούρου «χειρίστηκε» τις πυρκαγιές –όπως, προδρομικά, και ο τρόπος που είχε πανηγυρίσει γυροβολώντας την εκλογή της– έδειξε ότι ο εφεδρικός ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εναλλακτικός ΣΥΡΙΖΑ.   

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που έχουμε μάθει από τη διακυβέρνηση.


Αν ξεχωρίζει σε κάτι αυτή η διακυβέρνηση δεν είναι, βέβαια, για την πρωτοτυπία της.  


 Δεν είναι η πρώτη φορά που στην καταστροφή μια κυβέρνηση σπεύδει ελικοπτεράτη να διασώσει πρώτα το πολιτικό της κεφάλαιο. 


Δεν ήταν η πρώτη φορά που τα media κηρύσσονταν ένοχα για την πραγματικότητα που κάλυπταν. Ούτε η κυβέρνηση Τσίπρα ήταν η πρώτη που δοκίμασε να αποφύγει τη λογοδοσία με τη συνωμοσιολογία.


Η πρωτοτυπία είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Αλεξάκος με το ελικόπτερο ως star και οι S.T.A.R.



Αληθινά δε γνωρίζω πόσα μπορεί να καταπιεί ο ελληνικός λαός. Έχω διαψευστεί πολλάκις. Για το μόνο όμως που είμαι σίγουρη είναι, ότι οσφραίνεται το «καλάμι» και το τιμωρεί.



Και εν προκειμένω, έχουμε να κάνουμε με βαρβάτο καλάμι. Μιλάμε για «βεντέτα» και μάλιστα παλαιού τύπου. Που έβγαινε στην πίστα μετά τις δύο τα ξημερώματα, -μη καταδεχόμενος λόγω της υπεραξίας του να βγει νωρίτερα- και ενώ είχαν κουρδίσει το πρόγραμμα τα «παιδαρέλια» (είχαν κάνει δηλαδή τη χοντρή δουλειά) κι ενώ είχαν φτάσει οι θαμώνες στο αμήν της προσμονής, για τον star! Τότε που χαμήλωναν τα φώτα και ανέβαινε η μουσική εισαγωγή και να!


Ο Αλεξάκος με το ελικόπτερο στα καμένα! Ναι, για την απουσιο-παρουσία του Πρωθυπουργού μας αναφέρομαι, στο δράμα των πυρκαγιών. Για την αργοπορημένη εμφάνιση αλλά και για το ύφος των λόγων, όταν πλέον εμφανίστηκε. Μόνο που δεν μας πλάκωσε τις σφαλιάρες!



Γιατί; 


Ζύγισε το δράμα στην παλάντζα των προηγούμενων -πάγια τακτική- και το βρήκε ανάλαφρο… Χοντρά-χοντρά, μπακαλίστικα, «15.000 στρέμματα τώρα – 150.000 παλιά. Να το αφήσω;». Αϊ σιχτίρ κωλόπαιδα, που με ξεσηκώσατε κι αναστατώσατε τον τόπο στις φωνές!



Κι ενώ από την μια έχουμε τον star… Στην ίδια ετούτη χώρα… Άκου καρδιά μου αντιθέσεις… Έχουμε και την ομάδα S.T.A.R. Εθελοντές.



Παρακολουθώ στο fb την κινητοποίησή τους από την πρώτη στιγμή για διασώσεις ζώων από τις φωτιές. Τα αντανακλαστικά τους, τον αλτρουισμό τους, την υπευθυνότητα τους. Την ιερότητα του ρόλου τους. Παρακολουθώ και φιλόζωους από άλλες περιοχές να «συνεταιρίζονται» μαζί τους. Μελετάω τη χαρά τους, χαρά έντιμου-συνειδητοποιημένου-μεγαλόκαρδου συνανθρώπου, για κάθε διάσωση που κατόρθωσαν. Μελετάω και τον πόνο τους, για ότι αντιθέτως δεν μπόρεσαν. Δεν υπολόγιζαν τίποτα προκειμένου να σωθεί μια ζωή. «Ζωές» μετράνε, τέτοιας ποιότητας άνθρωποι.



Ακούω ήδη καρακάξες-ψυχής να μιλάνε για «παιδάκια που πεινάνε και περιουσίες που καίγονται και σεις μιλάτε για τα ζώα!». Δεν τις συμμερίζομαι ποτέ. Αρκεί να τις ρωτήσεις, ποια ήταν η τελευταία τους προσωπική πράξη αλληλεγγύης τους για συνάνθρωπο και θα τις δεις να μουγγαίνονται και να αποχωρούνε (κουνώντας πάντα αποδοκιμαστικά το κεφάλι τους).



Θεώρησα βαθύ χρέος να γράψω για την ομάδα S.T.A.R αλλά και για τον ρόλο κάθε φιλόζωου. Όχι γιατί έχουν ανάγκη προβολής. Αν δεν έκαναν όσα έκαναν δεν θα μπορούσαν να κοιμηθούν το βράδυ. Από «ιδιοτέλεια» τρέχουνε για τα ζώα όσοι τρέχουνε. Αλλά, εκεί, στο μέτωπο των πυρκαγιών. Εκεί με φόντο την καταστροφή, φαινόταν καθαρά οι δυο Ελλάδες. Στην «αρρώστια» του τοπίου φάνηκε ακόμα μια φορά η μάχη. Έτσι κι αλλιώς η αρρώστια ξεμπροστιάζει, όχι τα καλά στοιχεία -όπως νομίζουμε αφελώς- αλλά τη βαθιά αλήθεια του ανθρώπου.



Από την μια λοιπόν τον star της εξουσίας και από την άλλη, την εθελοντική ομάδα διάσωσης ζώων S.T.A.R.  


Το θέμα είναι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: "Αναρωτιέμαι γιατί δεν τυπώνουμε περισσότερα Καναντέρ?"



-Διάγγελμα Τσίπρα: "Οι πυρκαγιές θα καταργηθούν με ένα νόμο και ένα άρθρο"

 
-Δελτίο Τύπου Μαξίμου: "Η κυβέρνηση με συντονισμένες ενέργειες κατόρθωσε να κρατήσει την πυρκαγιά του Καλάμου μακριά από κατοικημένες περιοχές της Κρήτης"
-Δήλωση Ζωής Κω/λου: "Οι πυρκαγιές είναι απεχθείς και επονείδιστες"

-Απορία Ραχήλ: "Αναρωτιέμαι γιατί δεν τυπώνουμε περισσότερα Καναντέρ?"



-Είδηση Βαξεβάνη: "Αυτόπτες μάρτυρες είδαν έναν Γερμανό με γυαλάκια και κοστούμι σε αναπηρικό καροτσάκι, να διασχίζει το δάσος στον Κάλαμο κρατόντας μπιτόνι βενζίνη και στουπί. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως είδαν και μια ξαθιά μεσόκοπη Γερμανίδα με ταγέρ, να ροβολάει προς τις κατασκηνώσεις του Μαραθώνα με γκαζάκι"
-Πληροφορίες ΕΡΤ

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Στη Δημοκρατία, η λογοκρισία είναι απαράδεκτη



Με εντολή Μαξίμου (προ)χθες απαγορεύθηκε στους δημοσιογράφους των ΣΚΑΪ και ΑΝΤ1 να καλύψουν την επίσκεψη του πρωθυπουργού στα καμένα εδάφη της Αττικής και τη συνομιλία του με πυροσβέστες. 


Από την πρώτη κιόλας μέρα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε φανερό σε όσους δεν είχαν καταληφθεί από τον οίστρο της... επανάστασης (μέσα από την οποία αναδείχθηκε ένας Τόσκας, ένας Κοντονής, ένας Σκουρλέτης και μία Δούρου για παράδειγμα), ότι η νέα ριζοσπαστική κυβέρνηση δεν ανεχόταν το διάλογο, τη διαφορετική άποψη, την άσκηση της αντιπολίτευσης. Αυτή η στάση δεν ήταν ένα από τα πολλά γραφικά βίτσια της νεοπαγούς κυβέρνησης αλλά απέρρεε αποκλειστικά και μόνο από την εμπεδωμένη αντιδημοκρατική – ολοκληρωτική ιδεολογία των στελεχών της.


Όλοι θυμόμαστε τον πρωτοφανή διαγωνισμό – παρωδία με την αίσθηση εγκλεισμού των επιχειρηματιών σε εξευτελιστικές συνθήκες, με τα στρατιωτικά ράντζα, τις αστυνομικές κλούβες που θύμιζαν στρατόπεδο και παρέπεμπαν ευθέως σε μπολσεβίκικα Γκούλαγκ, μέσω του οποίου ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να κερδίσει ένα δικό του κανάλι και ταυτόχρονα να ξεφορτωθεί τους ενοχλητικούς… «που δεν προβάλλουν με ίσους όρους όλες τις απόψεις» (Νίκος Παππάς).


Κανείς ωστόσο δεν αντιδρά όπως αρμόζει σε μια κανονική χώρα, με κανονικούς πολίτες, με κανονική δημοκρατία όπου το πιο αυτονόητο όλων των πραγμάτων θα ήταν δημοσιογράφοι και πολιτικοί πρωτίστως να προστατεύουν ως κόρην οφθαλμού την ελευθερία της έκφρασης, του Τύπου, τη δυνατότητα της ατομικής γνώμης. Θα μου πείτε… σε μια κανονική χώρα όλα αυτά… Όχι σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όπου η πρωτοφανής απόφαση του κυρίου Τσίπρα να απαγορεύσει σε δημοσιογράφους να καλύψουν τη δραστηριότητά του, επειδή ενημέρωναν τον κόσμο για τις πυρκαγιές το τριήμερο που ο ίδιος ήταν εξαφανισμένος, δεν αποτελεί ένα νέο που συγκλονίζει συθέμελα την κοινή γνώμη! Όλους τους ορκισμένους υπερήφανους δημοκράτες αυτού του τόπου! Βέβαια, σ’ αυτή τη χώρα η αξιοπρέπεια δοκιμάζεται άγρια από ένα πενηντάρικο που αποδεικνύεται πολυτιμότερο κι από την ίδια τη δημοκρατία και την ελευθερία…


Η αλήθεια όμως είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Aποκλειστικο! Ο Κατρούγκαλος μετά από το μεσημεριανό ντουσάκι!!! (όπως τον "συνέλαβε" ο "φακός" του Σπύρου Μπλάτσιου)

Απολαύστε:

"Επιγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"


"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητη κωμωδία"




Σαν σήμερα (18/8/ΧΧΧΧ)

1914: Ο αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον υπογράφει τη Διακήρυξη της Ουδετερότητας, με την οποία σκόπευε να κρατήσει τις ΗΠΑ εκτός του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
1919: Ιδρύεται στις ΗΠΑ το πρώτο αντικαπνιστικό σωματείο ιδρύεται στις ΗΠΑ.
1960: Κυκλοφορεί το πρώτο αντισυλληπτικό χάπι.
2004: Ιστορική μέρα για τους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το αγώνισμα της σφαιροβολίας επιστρέφει στην κοιτίδα του, στο στάδιο της Αρχαίας Ολυμπίας, έπειτα από 1611 χρόνια.
1937: Γεννιέται ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ
1227: Πεθαίνει ο μογγόλος στρατηλάτης Τζένγκινς Χαν




2016: Πεθαίνει σε ηλικία 47 ετών ο ηθοποιός και παρουσιαστής, Δημήτρης Μενούνος. Έπασχε από καρκίνο στο πάγκρεας.

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η ευθύνη δεν μετριέται με καμένα στρέμματα

Πόσο κυνικός και πολιτικά ωμός μπορεί να είναι κάποιος που μετρά τα στρέμματα μιας καταστροφής για να τα συγκρίνει με μια άλλη;  


Τι θέλει να αποδείξει;  


Σε ποιο εκβιαστικό συμπέρασμα επιδιώκει να οδηγήσει όποιον τον ακούει να αντιπαραβάλει τα κυβικά της στάχτης του «τότε» και του «σήμερα»;

 
Αυτή τη φορά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και εν τέλει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, παρασύρθηκαν στην άκρη του γκρεμού.

 
Η αγωνία τους να μην χρεωθεί η κυβέρνηση την αβελτηρία του κρατικού μηχανισμού τις πρώτες κρίσιμες ώρες της πυρκαγιάς στην Ανατολική Αττική, οδήγησε σε υπερβολές και εν τέλει στον αυτό-εξευτελισμό.  


Αρχικά με την προσπάθεια της κυβέρνησης να αποποιηθεί κάθε ευθύνης επικαλούμενη το επιχείρημα ότι η χώρα δέχεται οργανωμένη επίθεση αποσταθεροποίησης, μετά με τη στοχοποίηση των Μέσων Ενημέρωσης ότι υπερβάλουν, και εν συνεχεία χθες, με την παράθεση συγκριτικών αριθμών για την έκταση των πυρκαγιών το 2007, το 2008, το 2012 και το 2017 ώστε να αποδειχθεί ότι «οι προηγούμενοι ήταν χειρότεροι» γιατί η πυρκαγιά στην Αττική ήταν 10 φορές μικρότερη...
 
Βάζοντας στη ζυγαριά του πολιτικού τους λόγου τα στρέμματα δάσους που κάηκαν «επί ΣΥΡΙΖΑ» με τα στρέμματα που κάηκαν «επί ΠΑΣΟΚ» και «επί Νέας Δημοκρατίας», ο Πρωθυπουργός έριξε το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης στο χαμηλότερο δυνατό σημείο, την ίδια ακριβώς ώρα που η Αντιπολίτευση κατέθετε συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών, ως βάση διαλόγου και συναίνεσης.

 
Η καταστροφή και ο πόνος για την απώλεια περιουσιών και φυσικού πλούτου, δεν είναι κάτι που μπορεί να συγκριθεί με πολιτικούς όρους. Μπορεί να μπουν στη ζυγαριά υπό προϋποθέσεις ο βαθμός προετοιμασίας, συντονισμού, επάρκειας μέσων, αποτελεσματικότητας, αλλά όχι τα αποκαΐδια που αφήνει κάθε πυρκαγιά πίσω της


Η καταστροφή δεν μπορεί να αποτελεί πεδίο ανταγωνισμού παρά μόνο μέσα στο μυαλό αρρωστημένων ανθρώπων και ακραίων προπαγανδιστών. Ακόμη και αν είναι πολιτικά αποδεκτό ή σκόπιμο κάποιες φορές να διαχειριστεί κανείς επικοινωνιακά την καταστροφή, οφείλει να το κάνει με τρόπο που καταδεικνύει ευαισθησία, προσοχή και κυρίως ενσυναίσθηση. Να έχει κανείς αντίληψη πως θα επιδράσει το μήνυμά του στην κοινωνία. Ενώ το πρώτο πράγμα που όφειλε να κάνει ο Πρωθυπουργός -και κάθε πρωθυπουργός- μετά από τέτοια ζημιά, είναι να εκφράσει τη λύπη του και να υποσχεθεί στους πολίτες ότι από τη θέση του θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του ώστε να μην υπάρξει «επόμενη φορά», ο Αλέξης Τσίπρας προτίμησε να μιλήσει για τις «προηγούμενες φορές» για να ισχυριστεί ότι τελικά τη γλιτώσαμε φτηνά.

 
Ο Αλέξης Τσίπρας χθες δεν συμπεριφέρθηκε ούτε ως υπεύθυνος πολιτικός, ούτε ως ηγέτης. Και πολύ περισσότερο...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΩΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο στρατηγός ανικανότητα ξαναχτυπά

Aπό τον aNameToCome 


Μια από τις πιο συνηθισμένες πλάνες στη ζωή είναι ότι τα πράγματα είναι απλά και δε βαριέσαι βρε αδερφέ, θα βρεθεί μια άκρη, κανείς δε χάνεται κλπ. 


Η πιο συνηθισμένη πλάνη στην πολιτική είναι ότι πρόκειται για απλή επικοινωνία και ότι στην πραγματικότητα οι κυβερνήσεις δεν εκλέγονται για να παράγουν έργο αλλά για να διδάσκουν ηθική και να εφευρίσκουν δικαιολογίες. Και αυτό μπορεί να συμβαίνει στην Ελβετία ή το Λουξεμβούργο όπου η Δημόσια Διοίκηση είναι ένα καλοκουρδισμένο ρολόι και οι πολίτες έχουν συνείδηση και συναίσθηση, αλλά δυστυχώς για ένα λαό που έχει βάλει για καλά στο λεξιλόγιο του την φράση «νομιμοποίηση αυθαιρέτων», τα πράγματα είναι πιο σύνθετα.  


Ήταν 2007 όταν στην Ελλάδα συνέβη η μεγαλύτερη φυσική καταστροφή που μπορώ εγώ να θυμηθώ: 63 νεκροί και κοντά 3.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα καμένης γης συμπεριλαμβανομένης της Πάρνηθας. 


Μετά από μερικές εβδομάδες, ο Κώστας Καραμανλής που είχε προκηρύξει πρόωρες εκλογές λίγες μέρες πριν τις πυρκαγιές, εξελέγη για δεύτερη φορά Πρωθυπουργός της χώρας. Μια ανίκανη κυβέρνηση που είχε την ηγεσία όταν εκτυλίχτηκε αυτή η τραγωδία, επιβραβεύτηκε από τον Ελληνικό λαό ο οποίος έκρινε ότι πολιτική δεν είναι η αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων, αλλά η ακατάσχετη μπουρδολογία και φυσικά οι διορισμοί στο Δημόσιο. 


 Έχουμε πολλές φορές επισημάνει την ομοιότητα των δύο αντρών – Καραμανλή και Τσίπρα – αλλά και των δύο κυβερνήσεων τους.  


Μια διακυβέρνηση που βασίζεται στην απραξία, την οκνηρία, την ασχετοσύνη και την ανικανότητα. 


Μια διακυβέρνηση που υπόσχεται οράματα, νέες Ελλάδες, σκιαμαχίες με νταβατζήδες και λοιπά φληναφήματα. 


Μια διακυβέρνηση που μιλάει πολύ και πράττει ελάχιστα. 


Μια διακυβέρνηση βαθιά ελληνική. 


 Αυτές τις μέρες ζούμε πάλι μια παρόμοια κατάσταση αν και για την ώρα σε πολύ μικρότερη κλίμακα και ας ελπίσουμε ότι θα παραμείνει έτσι. Αυτό που όμως είναι τρομακτικό είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Παραιτήσου ανεύθυνε!




Ο Κάλαμος είναι ένα από τα ωραιότερα μέρη της Αττικής και απέχει μία ώρα από την Αθήνα. Ο Κάλαμος απέχει επίσης, μερικά λεπτά μετά την απογείωση ενός πυροσβεστικού αεροπλάνου, από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας. 


Ο Κάλαμος καίγεται, όπως και η Ζάκυνθος. Όπως ακριβώς κάηκαν και τα Κύθηρα πριν λίγες μέρες. Τα Canadair είναι άγνωστο αν επέστρεψαν από τις προσωρινές βάσεις τους (Σάμο, Ανδραβίδα, Σκύρο, Χρυσούπολη). Είχαν φύγει στις αρχές Ιουλίου λόγω καύσωνα...



Σε τέτοιες περιστάσεις, ούτε το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον ούτε η αγωνία του πολίτη είναι δυνατόν να γνωρίζουν  τις λεπτομέρειες που οδηγούν σε μία καταστροφή.  


Αντιλαμβάνεται όμως κανείς πολύ εύκολα δύο πράγματα: την αυτοθυσία των εκτεθειμένων πυροσβεστών και των αξιωματικών τους και την σαφέστατη έλλειψη σωστού συντονισμού από την πολιτική ηγεσία.



Δεν είναι η πρώτη φορά.  


Το 2007 κάηκε η Πελοπόννησος και κανείς δεν παραιτήθηκε. Ούτε για την καταστροφή της Πεντέλης το ΄95 και το ΄98, για τη Σάμο το 2000 και για εκατοντάδες άλλες καταστροφές που συνέβησαν στη χώρα από την  ανευθυνότητα των αρμοδίων.



Ο Νίκος Τόσκας δεν είναι παρά ένα εμβληματικό σύμβολο της ανεύθυνης εξουσίας. Μία από τις αντιπροσωπευτικότερες περιπτώσεις που απεικονίζουν με έμφαση, την έλλειψη «αιδούς και δίκης» που χαρακτηρίζουν το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης.



Επομένως το «παραιτήσου ανεύθυνε» δεν υπάρχει κανένας λόγος να ταυτιστεί με τον συγκεκριμένο υπουργό. Κάποια στιγμή, έστω κι αν μας σπάσει τελείως τα νεύρα, θα φύγει με όλο το τσούρμο των απίθανων τύπων που μας κυβερνούν. Αποτελεί μόνο μια κραυγή αγωνίας για κάθε  καρεκλοκένταυρο που επιμένει να επιδεικνύει πόσο αδιάφορος είναι για την περιουσία του ελληνικού λαού, για τον φυσικό πλούτο της χώρας του, για την ασφάλεια των πολιτών και τις ζωές των συνανθρώπων του.



Υπάρχει βέβαια, ένα λεπτό σημείο που πρέπει να προσέξει κανείς, προκειμένου να εξηγήσει τον μιθριδατισμό τους

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πρωθυπουργ(ο)ί(σκοι)... φωτιά!

Γράφει το ANTINEWS


Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή και η άτιμη η μοίρα. 


Να θέλεις να μην ταυτίζεται ο πρώην πρωθυπουργός της ΝΔ, Κώστας Καραμανλής με τον νυν Αλέξη Τσίπρα και να μη σ’ αφήνει η ιστορία ν’ αγιάσεις.


Να θέλεις να μην είναι μια ομάδα «δεξιών» που στηρίζουν τη χειρότερη κυβέρνηση όλων των εποχών και να έρχεται μια πυρκαγιά για να σου θυμίσει ότι επαναλαμβανόμενες συμπτώσεις δεν είναι και τόσο συμπτώσεις.


Τα είχαμε όλα. Και τους καραμανλικούς υπουργούς της αριστεράς, και τον πρώην να λέει ότι «το παιδί είναι καλό, προσπαθεί», και τον Καμμένο ως συνδετικό κρίκο εκείνης της εποχής με τη σημερινή. Είχαμε και όλο αυτό το μίσος που βγαίνει κατά καιρούς από καραμανλικούς για τη ΝΔ σε αντίθεση με τη συμπάθεια που δείχνει για τον ΣΥΡΙΖΑ. Έχουμε ακόμη και διάφορους… πολιτικούς, επίσημους ή troll του διαδικτύου που έχουν ανοίξει λυσσαλέο αγώνα κατά του Κυριάκου. «Δεν θα γίνεις ποτέ πρωθυπουργός Μητσοτάκη κάθαρμα», του λένε, προφανώς κατ’ εντολήν κάποιων που θα προτιμούσαν να ψηφίσουν Αλέξη παρά να δουν τη ΝΔ στην εξουσία, αν και δηλώνουν δεξιοί.


Κι έρχονται οι πυρκαγιές να μας θυμίσουν ότι και το 2007 το ανίκανο κράτος δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει αυτή την εθνική καταστροφή και 10 χρόνια μετά αυτό το ξεχαρβαλωμένο απ’ όλες τις απόψεις κράτος του ΣΥΡΙΖΑ μιμήθηκε εκείνη την κυβέρνηση.


Ο πρωθυπουργός… τουρίστας και τι σας θυμίζει αυτό;


Οι υπουργοί συνωμοσιολογούν και τι σας θυμίζει αυτό;


Ο Καμμένος, εκπρόσωπος της… καραμανλικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, και πάλι εδώ να μας θυμίζει αυτό που θέλουμε να ξεχάσουμε.


Μια δράκα δημοσιογράφων που προσκυνούν τον… μεγαλειότατο πρώην πρωθυπουργό, να δίνει τα ρέστα της για να ευχαριστήσει τον πολυχρονεμένο και να δημιουργήσει πρόβλημα στη ΝΔ.


Μια χώρα αφημένη στο έλεος των ανίκανων, τι σας θυμίζει;


Μια κυβέρνηση να έχει πάει διακοπές και να εμφανίζεται αφού έσβησαν οι φωτιές; Τι σας θυμίζουν όλα αυτά;


Η ιστορία επαναλήφθηκε ως τραγωδία και δυστυχώς όχι ως φάρσα. 


Δύο πρωθυπουργοί θα μείνουν στην ιστορία ως...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από τον Βύρωνα στον Τόσκα



Πρώτα ήρθαν οι πυρκαγιές. Η μία πίσω από την άλλη. Να σταματούν μόνο στη θάλασσα. Τραγωδία.  


Μετά όμως ήρθε η διαρροή στο κρατικό ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη «βλέπουν» σχέδιο εμπρησμών -προσοχή: όχι ανακοίνωση, ούτε δελτίο Τύπου, «διαρροή», κάτι σαν τα κυβερνητικά non papers. Κωμωδία.


Αναπόφευκτα το θέμα των τελευταίων καταστροφικών φωτιών σε Ζάκυνθο και Βορειοανατολική Αττική πήρε και πολιτικές διαστάσεις και άρχισαν τα tweets των πολιτικών μιας και όλοι είναι σε διακοπές και πού να στηθεί κάμερα σε μπιτς μπαρ. Αλλά και μη χρειαστεί να θυμηθούμε τα παλιά όταν γινόταν η επανίδρυση του κράτους.


Αν φυσούσε πολύ, ο Νίκος Τόσκας θα μπορούσε να αντιγράψει τον Βύρωνα Πολύδωρα και να πει το αμίμητο για τον «στρατηγό άνεμο», αλλά 


α) δεν φυσάει και τόσο πολύ και 


β) ο Βύρων είναι όντως αμίμητος. 


Ετσι ο αναπληρωτής υπουργός δεν είχε τη βυρώνεια τόλμη ούτε καν να βγει προσωπικά και να καταγγείλει «ασύμμετρες απειλές», όπως είχε πει ο πρόγονός του στο υπουργείο το 2007 για να παρακάμψει την κατάρρευση των κρατικών δομών σε τρία χρόνια καραμανλικής διακυβέρνησης. Αρκέστηκε ο κ. Τόσκας στη διαρροή προς το φιλότιμο κυβερνητικό πρακτορείο.


Σχέδιο εμπρησμών λοιπόν


Από ποιους; 


Ελα ντε; Μήπως είναι υπουργός Προστασίας του Πολίτη για να ξέρει; 


Αλλά μισό λεπτό. Είναι υπουργός Προστασίας του Πολίτη!


Αποτελεί συμβατική υποχρέωση του υπουργού που αναλαμβάνει το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο να διασφαλίζει ότι η χώρα δεν είναι εμπάτε σκύλοι αλέστε και να μην μπορεί ο καθένας να καταστρώνει σχέδιο εμπρησμού, ώστε να αποσταθεροποιεί τη χώρα, όπως ισχυρίστηκε ο Σταύρος Κοντονής (Βύρων εσύ;). 


Αν δεν είναι ο «καθένας» και είναι εγκληματίας με οργανωμένο πλάνο καταστροφής, οφείλουν οι διωκτικές Αρχές να τον ξέρουν, να προλαμβάνουν τη δράση του, να ακυρώνουν τα σκοτεινά σχέδιά του.  


Αυτή είναι η δουλειά του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη!

 
Αλλά τι είδους σχέδιο εμπρησμού είναι αυτό; 


Διαβάζουμε από το βαρυσήμαντο τηλεγράφημα του ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Σύμφωνα με τα συγκεκριμένα στελέχη (του υπουργείου) σε αυτό το συμπέρασμα οδηγούνται από το γεγονός ότι οι πυρκαγιές εκδηλώνονται σε περιοχές στις οποίες  ο χάρτης πρόληψης κινδύνου, που εκδίδει η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, προβλέπει πολύ υψηλό κίνδυνο (Δείκτη 4)». 


Ελα! Συνταρακτικό σχέδιο!


Πάνε δηλαδή οι κακοί εμπρηστές και διαβάζουν τον χάρτη της ΓΓΠΠ. Εντοπίζουν τον εύφλεκτο νομό, σημειώνουν ενθουσιασμένοι με «Χ» και λένε: «να, εδώ θα βάλουμε την πυρκαγιά γιατί θα αρπάξει εύκολα». Ο,τι πιο κοντινό στο πανούργο σχέδιο που συχνά είχε ο Μπόλντρικ στη «Μαύρη Οχιά».


Αλλά και πάλι, ας πούμε για χάρη της συζήτησης ότι υπάρχουν αυτοί οι πανούργοι εμπρηστές. Από τότε που αρχίσαμε να μετράμε τις πυρκαγιές, τις περισσότερες ημέρες του καλοκαιριού σε συγκεκριμένους νομούς της χώρας υπάρχουν συνθήκες με Δείκτη 4. Ας είναι προετοιμασμένο το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ανάλογα – με προσωπικό, έτοιμο εξοπλισμό, σχέδια δράσης, επιφυλακές. Ετσι ώστε οι εμπρηστές, που όντως υπάρχουν, όπως υπάρχουν και οι απλοί βλάκες που λένε να κάψουν σκουπίδια μια μέρα που φυσάει, να μην καταστρέψουν το σύμπαν.


Αλλα εδώ αρχίζουν τα δύσκολα: