"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το τσαντίρι της δημοκρατίας



Τα κτίρια του Πολυτεχνείου λειτούργησαν ως σύμβολο της δημοκρατίας. Ο κυρίαρχος μύθος της μεταπολίτευσης ξεκινούσε με το «Εδώ Πολυτεχνείο» της κ. Δαμανάκη. «Εκεί ξεκίνησαν όλα»! Το επιβεβαίωσαν και οι «Αγανακτισμένοι», που φώναζαν ότι «η χούντα δεν τέλειωσε το ’73», με την ογκώδη αυτοπεποίθηση του αδιάβαστου – και μια εφημερίδα να είχαν διαβάσει θα το ήξεραν. 


Φοβάμαι πολύ ότι οι αποτρόπαιες φωτογραφίες που συνόδευαν το εξαιρετικό ρεπορτάζ του Δημήτρη Αθηνάκη στην «Κ» επιβεβαιώνουν τον ρόλο του Πολυτεχνείου στον μύθο της μεταπολίτευσης. Ναι, το Πολυτεχνείο ήταν και παραμένει το σύμβολο της δημοκρατίας μας. Τα γκράφιτι που απλώνονται σαν δερματική ασθένεια πάνω στους τοίχους και η συνεχιζόμενη κατάληψη χώρων από τη βιομηχανία της αλητείας, που λυμαίνεται τη γύρω περιοχή, εικονογραφούν με τον πιο κυριολεκτικό τρόπο το τσαντίρι της.


Η δημοκρατία μας δεν είναι απλώς ένα πολιτικό καθεστώς που ορίζει ότι οι «πολλοί αποφασίζουν». Είναι ένα ιδεολόγημα που ταυτίζει την ελευθερία με την ανομία.  


Η μόρφωση είναι κακό πράγμα. Δεν χρειάζεται σε αυτόν που γράφει με σπρέι το σύνθημα που έχει μπλοκάρει, σαν θρόμβος, τις εγκεφαλικές του λειτουργίες. Δεν τον νοιάζει η αξία των κτιρίων, δεν τον νοιάζει η αισθητική, γιατί έχει μάθει να αδιαφορεί για τον άλλον, για τον απέναντί του. Θεωρεί σημαντικότερα τα ιερογλυφικά του μπάφου που απλώνει όπου βρει. 


Οχι, όχι, δεν το κάνει σπίτι του. Το σπίτι του είναι δικό του. Ενώ αυτά τα κτίρια είναι δημόσια. Και η δημοκρατία μας τού έχει μάθει, από το σχολείο ήδη, πως το δημόσιο υπάρχει για να το καταχράται όποιος είναι πιο μάγκας, πιο επιτυχημένος. Κι ο ίδιος αισθάνεται επιτυχημένος. Μπορεί να μη δουλεύει, αλλά τη βγάζει


Η φριχτή εικόνα ενός ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος, έστω και εγκαταλελειμμένου, με τέτοια ιστορία και τόσες προσωπικότητες που το τίμησαν, δείχνει, αν μη τι άλλο, το βασικό κοινωνικό έλλειμμα της δημοκρατίας μας: το...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η επανάσταση των ηλιθίων

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Μαθηματικός, MSc Information Systems



Ένας λαός ηλιθίων δεν μπορεί να κάνει δημοψήφισμα, είπε ο κύριος Θεόδωρος Πάγκαλος σε ραδιοφωνική του συνέντευξη.  


Η αντίδραση του κόσμου στα κοινωνικά δίκτυα, ήταν σφοδρή.  


Με ποιο δικαίωμα αναρωτιόνταν όλοι, τολμά να αποκαλεί έναν ολόκληρο λαό ηλίθιο


Με την ιδιότητα του ανθρώπου που κατάφερε να εκλέγεται από αυτόν τον λαό για τριάντα συναπτά έτη βουλευτής και να ορκίζεται υπουργός εννέα φορές, θα απαντούσα εγώ. Καθότι, για να μπορέσει να επιβιώσει και να διαπρέψει στη πολιτική σκηνή για περισσότερα από τριάντα χρόνια, χρειάστηκε να γνωρίσει και να διαχειριστεί τις ιδιαιτερότητες αυτού του λαού, από την καλή και από την ανάποδη.


Σε κάθε περίπτωση, δεν νομίζω πως ο κύριος Πάγκαλος θεωρεί το σύνολο των Ελλήνων ηλίθιους. Θα μπορούσε για παράδειγμα να πει πως υπάρχει μία διακριτή μάζα Ελλήνων που δεν είναι ηλίθιοι και να ηρεμούσαμε όλοι, θεωρώντας πως ανήκουμε σε αυτή την πληθυσμιακή ομάδα.


Ο Wolfgang Goethe πάντως δεν θα ανησυχούσε και πολύ για την παραπάνω άποψη, καθότι πίστευε πως οι ηλίθιοι και οι έξυπνοι είναι ακίνδυνοι. Βλάπτουν μόνο οι μισοηλίθιοι και οι ημιμαθείς.


Εγώ από τη μεριά μου, τον τελευταίο καιρό, παρακολουθώ τον κύριο Πάγκαλο με προσήλωση και ενδιαφέρον. Θεωρώ πως υπάρχουν κάποιοι μπαρουτοκαπνισμένοι πολιτικοί, οι οποίοι όταν αποσυρθούν από τα δρώμενα, απελευθερώνονται και αρχίζουν να λένε τις αλήθειες που όλα αυτά τα χρόνια είχαν συσσωρευμένες μέσα τους και για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, προτιμούσαν να κρατήσουν για τον εαυτό τους. Ο μακαρίτης ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ήταν ένας από αυτούς τους πολιτικούς


Ο Πάγκαλος ανήκει επίσης στην ίδια κατηγορία. Με ανυπομονησία περιμένω την απόσυρση και του Ευάγγελου Βενιζέλου από τον οποίο θεωρώ πως θα μάθουμε πολλές αλήθειες και θα αποσαφηνίσουμε αρκετές από τις θολές στιγμές της πρόσφατης ιστορίας μας. Βέβαια, για την περίσταση, ο λαός μας λέει πως ο λόγος εις την ώρα του χίλια φλουριά αξίζει, κι αν δεν τον πεις στην ώρα του, τίποτα δεν αξίζει. Ωστόσο λέει και το κάλιο αργά παρά ποτέ.


Και για να επιστρέψουμε στο ερώτημα για το εάν είμαστε ή όχι λαός ηλιθίων, εγώ αναρωτιέμαι για το πως θα πρέπει να χαρακτηρίσουμε ένα λαό, που φέρνει στην εξουσία ένα φανατικό κουμουνιστή, για να προστατέψει την αστική δημοκρατία. 


Επίσης θα ήθελα πολύ να μάθω, πως θα έπρεπε να χαρακτηρίσουμε ένα λαό, ο οποίος πιστεύει πως εάν μία χώρα πει στους δανειστές της πως δεν επιθυμεί να τους αποπληρώσει τα δανεικά, τότε οι δανειστές, όχι μόνο θα το δεχτούν αλλά θα παρακαλάνε να συνεχίσουν να την δανείζουν.


Ξέρω πως τα παραπάνω ακούγονται σήμερα γελοία, αλλά λίγα χρόνια πριν, πηγαίναμε στις κάλπες και ψηφίζαμε, με αυτή ακριβώς τη νοοτροπία. Και όταν οι κάλπες έβγαζαν το αναμενόμενο αποτέλεσμα, βγαίναμε στους δρόμους και τις πλατείες και στήναμε χορούς και πανηγύρια. Όταν δε, οι προσδοκίες μας δεν επαληθεύονταν, πέφταμε από τα σύννεφα και αναρωτιόμασταν, τι έφταιξε.


Σε κάθε περίπτωση, ο κύριος Πάγκαλος δεν μας είπε και τίποτα καινούργιο. Από την εποχή του Σιμωνίδη του Κείου που δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν είχε πει το περίφημο «των γαρ ηλιθίων απείρων γένεθλα», δηλαδή άπειρη η γενιά των ηλιθίων, μέχρι σήμερα, ο λαός μας παλεύει με τα θηρία για να προκόψει, κάποιες στιγμές μεγαλουργεί, αλλά και κάποιες άλλες, συμπεριφέρεται εντελώς ανώριμα καταστρέφοντας τους κόπους γενεών. 


Η γενιά της αλλαγής, ήταν μία τέτοια γενιά. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω για ποιο λόγο το νέο ΠΑΣΟΚ, ονομάστηκε Κίνημα Αλλαγής. Ποιες ακριβώς αναμνήσεις ήθελαν να ξυπνήσουν στον λαό, επαναφέροντας το σύνθημα της αλλαγής; Ακόμα δεν έμαθαν τις συνέπειες της περιβόητης αλλαγής; Ή μήπως νομίζουν στην αριστερά πως ο λαός είναι τόσο ηλίθιος, ώστε θα προτιμήσει να κρατήσει μόνο τις καλές αναμνήσεις από την περίοδο εκείνη, αδιαφορώντας για τα αποτελέσματα;


Από την μία δηλαδή βρίζουμε τους συριζαίους που με τα καμώματα τους, δείχνουν να μας περνάνε για πανίβλακες και από την άλλη, έρχονται οι επίδοξοι αντικαταστάτες τους και αφήνουν υπονοούμενα, ότι αυτοί μπορούν να γίνουν ακόμα χειρότεροι. Γιατί αυτό κάνουν, ονομάζοντας το κόμμα τους Κίνημα Αλλαγής. Και αν κάποιοι νομίζουν πως δεν είναι έτσι τα πράγματα, θα τους παραπέμψω στις πρόσφατες δηλώσεις της προέδρου του κόμματος, περί σταμουλοκολλάδων.


Ο Κάρλο Τσιπόλα, είχε πει πως σε μια χώρα που έχει πάρει την κάτω βόλτα το ποσοστό των ηλιθίων είναι σταθερό, ωστόσο παρατηρείται μεταξύ αυτών που κατέχουν την εξουσία μια δραματική εξάπλωση των ληστών με καλπάζουσα ηλιθιότητα και μεταξύ όσων δεν μετέχουν στην εξουσία, μια εξίσου ανησυχητική αύξηση των φουκαράδων.


Εγώ για να είμαι ειλικρινής, έχω αποδεχτεί τον ρόλο του φουκαρά. Ξέρω δηλαδή πως αυτοί που βρίσκονται σήμερα στην εξουσία πρέπει να περνούν πολύ από το χρόνο τους γελώντας μαζί μου και μαζί με τους υπόλοιπους φουκαράδες σαν κι εμένα.


Όμως πρέπει να ξέρετε πως...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΖΟΥΡ(Λ)ΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο κ. υφυπουργός; Ωχετο απιών



Οι μικροψυχίες, κατ’ εξαίρεση, παρακαλώ παρά πόδα. Οφείλουμε πολλά στον κ. Κώστα Ζουράρι. Ενα από αυτά. Μας έμαθε(;) άγνωστες λέξεις ερεθίζοντας τo ενδιαφέρον στην κατανόηση παρθένων όρων και φραστικών συμπλεγμάτων. Το σπουδαιότερο. Απάλυνε την άγνοιά μας με τις κατά ριπάς αναφορές στον Θουκυδίδη, για τον ιστορικό, διαιώνιο μέντορα όσων εντρυφούν στον πολιτικό ρεαλισμό.  


Σύμφωνοι, ουδείς θα θυμάται την παρουσία του σε θέση υψίστης παιδαγωγικής βαρύτητας στο υπουργείο-δοκιμαστήριο. 


Eάν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι –αμφιβάλλω–, πάμπολλοι προκάτοχοί του πέρασαν από την ίδια καρέκλα χωρίς να τους πάρει χαμπάρι η σκιά τους και κατέληξαν στο σφαγείο της συλλογικής μνήμης. Ομως πόσοι από αυτούς είχαν τον στόμφο, το ανυπότακτο στυλ, την τηλεοπτική ζήτηση και κυρίως τη λαβυρινθώδη βαθύνοια του κ. Ζουράρι, μια άγνωστη γλώσσα στη ζούγκλα του πεζοδρομίου;


Ο ίδιος, παραμένοντας λάλος, απολαμβάνει, αν και μπουχτισμένος, την γκροτέσκα διά χειρός του σαλάτα, αποδεικνύοντας πόσο εύκολο είναι να ασχολείται μαζί σου μια χώρα, παρότι βυθισμένη στον κουβά με τα δεινά.  


Αρκεί να πουλάς στοχευμένα πλάκα σε χύμα συσκευασία. Στύβοντας δύο λαοφιλείς παροιμίες, σερβίρεται –ναι, προσφορά της στήλης– μια φρέσκια: ιδού ο ψύλλος ιδού και το πήδημα. Περί όνου σκιάς, τόσο σάλιο και μελάνι για τον κ. Ζουράρι, συνοψίζει ο βαρετός, άκαμπτος καθωσπρεπιστής της παρέας, ανίκανος να αφουγκραστεί την ακραία αριστοφανική αργκό που δονεί το πέταλο του γηπέδου


Ξέρετε πολλούς να ντριμπλάρουν με την ίδια άνεση και στα αλώνια και στα σαλόνια, τέχνη που ασκεί με μαεστρία ο τέως υφυπουργός;


Παράλληλα, η ανεπιτήδευτη, ευγενική, κατά περίπτωση σφύζουσα, υπεροψία του κ. Ζουράρι, από εκείνες που κατακτώνται εξ απαλών ονύχων, τον έκανε να δείχνει σαν κομματικός εγκαυματίας, συγχρωτιζόμενος με υποδεέστερα ανεξάρτητα όντα.  


Ανορεκτικός όσον αφορά την τήρηση των θεσμικών του καθηκόντων παρά τω πλευρώ του κ. Γαβρόγλου, παρότι έχει φήμη εργασιομανούς, έσπαγε τη μονοτονία διαρρηγνύοντας τον ζόφο της καθημερινής ειδησεογραφίας με ρουκέτες στόματος-αέρος. 


Η παραίτησή του έγινε δεκτή, ενδεικτικό ότι η εξουσία εχθρεύεται τη φαντασία. 


Εδώ παρενέβη ο φιγουρατζής αρχαιολάγνος της παρέας: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΖΟΥΡ(Λ)ΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ζουράρις και ανατροφή

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


Τόσα του έγραψαν. Το «μεγαλοαστός» με χτύπησε, για την στα χρόνια παρεξηγημένη έννοια του. Βεβαίως υπήρχαν οι μεγαλοαστοί. Και οι ευκατάστατοι. Αλλά τότε, ήταν ευθύνη τέτοιοι τίτλοι. Δεν ήταν κομπασμός ή λοφίο. Ήταν «δείγμα» και υπόδειγμα, για όποιον ονειρευόταν τη δική του αναρρίχηση.


Το «σκαλοπάτι» επέβαλλε κανόνες συμπεριφοράς. Ολες οι κοινωνικές τάξεις έδιναν μεγάλη σημασία στους κανόνες συμπεριφοράς. «Να ξέρεις να σταθείς», το μετέφεραν. Δηλαδή να μορφώνεσαι βαθιά, να ξέρεις να μιλήσεις, να χαιρετήσεις, να υποδεχτείς, να γνωρίζεις να τρως, να ταξιδεύεις, να είσαι κοσμοπολίτης άνθρωπος. «Να μην ντρέπεσαι να πατήσεις»….


Μελετήστε τον δισταγμό πίσω από την φράση. Μεγάλη υπόθεση ο δισταγμός. Αυτόν που χάσαμε. Δεν ήταν ανασταλτικός, ήταν χρόνος για μετρήσεις το μπόι σου, να έχεις την αίσθηση του πού πας, τι στόχο βάζεις, μέχρι πού σε παίρνει


Θα μου πεις… Τότε υπήρχε χρόνος. Αδυσώπητα και σε αυτό τα χρόνια μας. Υπήρχαν και άρχοντες. Το «άρχοντας» και η «αρχοντιά», δεν είχε να κάνει με την οικονομική κατάσταση του ατόμου. Αλλο πλούσιος, άλλο άρχοντας. Υπάρχουν άρχοντες σε καλύβια και φθηνοτσέτουλες σε μέγαρα.


Τόσο ξεχασμένη έννοια η αρχοντιά…


Αντε τώρα εγώ, να σας την εξηγήσω;  


Ηταν σοφία απόχρωσης, όχι ένταση χρώματος. Ηταν γλύκα συνταγής ζαχαροπλαστικής. Αρα ακραία γνώση αναλογιών. Είχε να κάνει με τα μεγάλα και τ΄αληθινά του ανθρώπου. Δεν σας φώτισα, το ξέρω. Να είσαι μεγαλόψυχος, γενναιόδωρος, ανοιχτός, όχι ορθάνοιχτος. Φιλόξενος αρχοντικά, όχι πλούσια. Να γνωρίζεις μέχρι πού μπορείς να φτάσεις. Άρα να μη γίνεσαι γελοίος. Να λαμβάνεις, μόνο ότι σου αξίζει να λάβεις από κόπο. Να έχεις αυτοεκτίμηση. Να έχεις μέτρο, ώστε να ξεφεύγεις του μέτρου όμορφα, αλλά και να μπορείς και να επανέρχεσαι. Να είσαι αξιοπρεπής. Περήφανος. Να έχεις βαθιά ενσυναίσθηση. Να γνωρίζεις και να νοιάζεσαι για το τι συμβαίνει δίπλα σου. Να μάχεσαι για το δίκιο του άλλου. Να θεωρείς το δόσιμο και το μοίρασμα ανάσα.


Είδα στην τηλεόραση τον Κώστα Ζουράρι. Μίλησε για την παραίτησή του καμαρώνοντας εαυτόν, για το τι σπουδαίο πράγμα πράττει και μάλιστα επικαλέστηκε επ’ αυτού και την ανατροφή που έχει πάρει από την μητέρα του. Μετά, αμέσως όμως μετά, σχεδόν λαχανιασμένα και αναψοκοκκινισμένα –φαντάζομαι και μόνο στην ιδέα να χάσει προνόμια και απολαβές φούντωσε– συνέχισε ξεκαθαρίζοντας: «Βεβαίως και θα παραμείνω… Αυτό είναι άλλο πράγμα. Δεν έχει να κάνει…».


Δηλαδή, ο «μεγαλοαστός» θα καταδέχεται να αμείβεται ενώ δεν θα προσφέρει;  


Συμφωνεί η ανατροφή της μαμάς του; 


 Θα ανοίγει το βιβλιάριό του και θα βλέπει τα νούμερα να αλλάζουν μηνιαίως, προσφορά γενναιοψυχίας από έναν λαό που αιμορραγεί γιατί, «είναι άλλο πράγμα αυτό….»;


Θα μου πεις… Μόνο ο Ζουράρις;  


Πόσοι άραγε αληθινά εργάζονται-εργάζονται στη Βουλή;  


Καφενές το «Χρυσό Κουφέτο»


Η Ζωή Κωνσταντοπούλου που κηρύττει αντάρτικο καθ΄εκάστην, καταδέχεται να πληρώνεται το γραφείο της, για όλη της τη ζωή, από τον κρατικό κορβανά ως Πρώην Πρόεδρος Βουλής μαζί με άλλους. Και πόσοι… Και πόσοι… Συνήθεια σύγχρονης ηθικής, το να πληρώνεσαι εις υγείαν των κορόιδων. Χαζός είσαι; Αυτό βέβαια δεν αθωώνει τα «κορόιδα». Φτάνεις και στην ακρότητα ενός Καραμανλή που αμείβεται για να κρατάει μούτρα!…


Στάθηκα όμως στον Ζουράρι για εκείνη την αναφορά του στη μητέρα του και στους τρόπους που του έμαθε.  


Στάθηκα γιατί...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η οικονομία πάντα εκδικείται (it’s the economy stupid)...



Η έννοια κλειδί των πολιτικών εξελίξεων ονομάζεται διαθέσιμο εισόδημα


Στα οικονομικά είναι τα λεφτά που σου μένουν κάθε μήνα να ξοδέψεις, αφού έχεις πληρώσει φόρους και εισφορές. 


Στην πολιτική το διαθέσιμο εισόδημα είναι τα χρήματα που σου μένουν αφού πληρώσεις όλες σου τις - ανελαστικές - υποχρεώσεις. Δηλαδή εκτός των φόρων και εισφορών, τα δάνεια και τις κάρτες στις τράπεζες, το ρεύμα, τα κοινόχρηστα, το κινητό κ.λπ.  


Το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών επί ΣΥΡΙΖΑ - ως οικονομικό μέγεθος - μειώθηκε σε ετήσια βάση κατά 7,5 δισ. ευρώ και οι αποταμιεύσεις κατά 14 δις ευρώ. 


Το διαθέσιμο εισόδημα, ως πολιτική έννοια, αυτό δηλαδή που σου μένει στην τσέπη ανά μήνα αφού εκπληρώσεις τις ανελαστικές υποχρεώσεις σου, μειώθηκε πολύ περισσότερο, όπως αποδεικνύει με ακαταμάχητο τρόπο η διαρκής αύξηση των ανεξόφλητων υποχρεώσεων των πολιτών προς το κράτος, που ξεπέρασαν τα 100 δισ. ευρώ, τα ταμεία, τις ΔΕΚΟ, τα κόκκινα δάνεια κ.λπ.


Το 1993 [1] είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και να δουλέψω σε θέματα επικοινωνίας με τον James Carville, τον επικεφαλής της εκστρατείας του Bill Clinton το 1992, που καθιέρωσε διεθνώς τον όρο «it’s the economy stupid». Τη φράση κλειδί της νίκης του Clinton έναντι του εξαιρετικά δημοφιλούς πατέρα Bush, που είχε ένα χρόνο νωρίτερα θριαμβεύσει στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Η επιτυχία και καθιέρωση του όρου στηρίζεται στην παγκόσμια διαπίστωση (τη μόνη που με απόλυτη βεβαιότητα ισχύει στην πολιτική επιστήμη), σύμφωνα με την οποία όταν τα λεφτά που έχει στην τσέπη του ο κόσμος μειώνονται, η κυβέρνηση καταψηφίζεται.


Από τώρα μέχρι και τα μέσα του 2019, όποτε και να στηθούν οι κάλπες, το διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων και με τις δύο έννοιες, θα είναι συντριπτικά μειωμένο σε σχέση με το 2014. Τόσο από πλευράς υποκειμενικής αντίληψης της πραγματικότητας, όσο και αντικειμενικά.


Το ποσοστό των Ελλήνων που δηλώνουν ότι: «Ανταποκρίνονται με μεγάλη δυσκολία, μόλις που τα καταφέρνουν να ανταποκριθούν στις βασικές προσωπικές/οικογενειακές υποχρεώσεις» (68%) και αυτό που δηλώνει ότι «δεν ανταποκρίνεται στις βασικές προσωπικές/οικογενειακές υποχρεώσεις» (12,7%), ξεπερνά το 80% (MRB Δεκέμβριος 2017).  


Για το 2018 και 2019 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα μειώσει κι άλλο το διαθέσιμο εισόδημα, με την μείωση των επιδομάτων και τους πρόσθετους φόρους του προϋπολογισμού του 2018 και την τεράστια μείωση συντάξεων που έχει ήδη ψηφίσει και θα αρχίσει να εφαρμόζεται από το 2019. Το όποιο μικρό επιπλέον ΑΕΠ που θα προκύψει από την -μειωμένη σε σχέση με τις προσδοκίες- ανάκαμψη της οικονομίας θα καταβροχθιστεί από τις αυξήσεις αυτές. Αν κάτι απομείνει θα πάει για την εξόφληση υποχρεώσεων που εκκρεμούν (deleveraging), σε κράτος, τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ΔΕΚΟ, χάρη στην ολοένα και αυξανόμενη πίεση προς αυτή την κατεύθυνση από πλευράς τραπεζών και κράτους (ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, κατασχέσεις λογαριασμών κ.λπ.), που θα γίνει στον επόμενο χρόνο ασφυκτική.


Ταυτόχρονα υπάρχει μια πρωτοφανής ιστορικά προήγηση της αντιπολίτευσης στις μετρήσεις της κοινής γνώμης. Για να έχει κανείς την εικόνα της πραγματικότητας στην ίδια χρονική απόσταση προ των εκλογών του 2015 (Φθινόπωρο του 2013) η τότε κυβέρνηση ακόμα και στις δημοσκοπήσεις της εταιρίας Βερναρδάκη (του σημερινού υπουργού!) είχε την ίδια πρόθεση ψήφου με τον ΣΥΡΙΖΑ.


Αυτή την πολιτική πραγματικότητα όσο και να χτυπιέται ο ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας τα ΜΜΕ που δημιούργησε η νέα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διαπλοκή και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, δεν πρόκειται να αλλάξει.  


«Οι καμπάνες πλερωμένες έκαναν σαν βουρλισμένες» έγραφε ο Διονύσιος Σολωμός το 1826 στο ποίημά του «Το όνειρο». Το όνειρο του ΣΥΡΙΖΑ όμως θα παραμείνει όνειρο. Όπως το όνειρο κάθε αλαζονικής και φαύλης εξουσίας, που βαυκαλίζεται ότι είναι αιώνια επειδή κέρδισε έναν εκλογικό κύκλο.


Όσο για τους λαγόκαρδους -από γνήσιο φόβο ή/και ιδιοτελή ταλάντευση- της από εδώ πλευράς, που βρίσκονται προπαντός στα ανώτερα κλιμάκια της λεγόμενης μεγαλοαστικής τάξης, ας μην ανησυχούν


Κανείς δεν τους ζητά να κερδίσουν αυτοί τις επόμενες εκλογές. Αλλοίμονό μας αν συνέβαινε αυτό.


Τη διαφορά στις επόμενες εκλογές θα την κάνει...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Μια αρχόντισσα στο Δελφινάριο

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ


Ο υφυπουργός Παιδείας βωμολοχεί ως χούλιγκαν και δεν αποπέμπεται επειδή βωμολόχησε αλλά επειδή έθιξε τους οπαδούς της αντιπάλου ομάδας. Και αμέσως μετά κολακεύει γονυπετής τον πρωθυπουργό του χαρακτηρίζοντάς τον σοφό – ο ίδιος είμαι σίγουρος ότι θα προτιμούσε το ρήμα «γλείφω».  


Κυρία της οποίας την ύπαρξη θα αγνοούσαμε, αν μια μέρα δεν έχανε τον δρόμο για το βήμα της Βουλής, στυλ où suis-je donc, δηλώνει ότι μετακομίζει από το κόμμα με το οποίο εξελέγη στο κόμμα που κυβερνά. 


Ο συνεταίρος της κυβέρνησης ωρύεται σχεδόν καθημερινά ψάχνοντας την τιμή του εθνικισμού του


Βουλευτές ψηφίζουν μερικές εκατοντάδες νόμους δηλώνοντας ανερυθρίαστα πως δεν τους γνωρίζουν, διότι «κυρία, είχαμε κόσμο χθες στο σπίτι και δεν πρόλαβα να διαβάσω».  


Πούλμαν ετοιμάζονται να μεταφέρουν στη Θεσσαλονίκη μακεδονομάχους για να βροντοφωνάξουν στην οικουμένη «Macedonia is Greek». Ομως η γριά οικουμένη είναι βαρήκοη και έχει βαρεθεί να ακούει τις φωνές τους.


Και όλο αυτό το κουλουβάχατο καλείται παρ’ ημίν δημοκρατία, πολιτική ζωή, δημόσιος βίος. Ετσι για να περνάει η ώρα δηλαδή. Οπως περνάει η ώρα του αστυνομικού στη Μυτιλήνη που το γλέντησε τις προάλλες γιατί έσπασαν τα τζάμια του λεωφορείου της φρουράς, κάποιος έδειρε έναν οδηγό αστικού λεωφορείου και του άρπαξε ό,τι είχε και δεν είχε. Πάντως δεν τον υποχρέωσε να παρανομήσει σταματώντας τον για να κατέβει σε σημείο που δεν υπάρχει στάση. «Μαροκινοί και Αλγερίνοι πρωταγωνιστούν στην παραβατικότητα», είπε ο αστυνομικός στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ. Μάλλον τα έχει χαμένα ο άνθρωπος. Ουδεμία σχέση υπάρχει ανάμεσα στα κύματα προσφύγων και μεταναστών με την εγκληματικότητα. Αυτοί είναι καλοί άνθρωποι, και στη λάσπη να τους πετάξεις, καλοί θα μείνουν. Αυτό λέγεται πολιτική, και δη δημοκρατική, προοδευτική πολιτική. Το λέω για να μην ανησυχείτε.


Γιατί πρέπει να ξέρω τι έχει στο μυαλό της η κυρία Μεγαλοοικονόμου;  


Γιατί ήταν στην Ενωση Κεντρώων και πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ; 


Η αρχόντισσα του Κοινοβουλίου με υποχρεώνει να υποκλιθώ. Κοινώς να κλίνω την κεφαλή μου μπροστά στην εστεμμένη του θιάσου που διαφημίζει στη μαρκίζα δράμα ψυχολογικόν και σου παίζει Δελφινάριο πολιτικόν. Και να πεις ότι το αντίτιμο ήταν φτηνό, πάει στην ευχή. Ομως εδώ...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ασπρη γάτα, μαύρη γάτα… αρκεί να υπερψηφίζει



Στην είδηση της προσχώρησης της κ. Θεοδώρας Μεγαλοοικονόμου στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ένας κοινοβουλευτικός συντάκτης σχολίασε: «Γεννάνε και τα κοκόρια του». Στον κ. Τσίπρα αναφερόταν φυσικά, ο οποίος είδε να αυξάνεται η δύναμη των κυβερνητικών βουλευτών σε 154 από 153 και μάλιστα έπειτα από ψήφιση μνημονιακού νομοσχεδίου.


Τώρα, τι σχέση έχει ένα μέχρι πρότινος στέλεχος της Ενωσης Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη με τους αριστερόστροφους του ΣΥΡΙΖΑ, είναι μεγάλη συζήτηση. Μια συζήτηση που μπαίνει σε δεύτερο πλάνο, αρκεί να γίνεται η δουλειά. Δηλαδή να ψηφίζονται τα νομοσχέδια με συνοπτικές διαδικασίες και δεν πειράζει για τα ιδεολογικά ανακατέματα που μπορεί να χαλάνε τη… συνταγή της «πρώτης φοράς Αριστερά», αλλά κρατάνε αναλλοίωτη τη συνταγή της εξουσίας.

 
Ο κοινοβουλευτικός στρατός της συγκυβέρνησης μετρά στις τάξεις του πρώην ΠΑΣΟΚους (η μεγαλύτερη ομάδα που εντάχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ), πρώην Νεοδημοκράτες (από ένα πολύ μακρινό κάποτε, τότε που ο κ. Π. Καμμένος ήταν στη Ν.Δ.), αρκετούς ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ και λίγους αριστερούς (οι υπόλοιποι βρίσκονται στη ΛΑΕ). Από προχθές έχει και την κ. Μεγαλοοικονόμου από το κόμμα του Βασίλη Λεβέντη. Η οποία μάλιστα είχε ανεξαρτητοποιηθεί το καλοκαίρι του ‘17, επειδή η πορεία της στην Ενωση Κεντρώων δεν ήταν αυτή που είχε οραματιστεί. Οι κακές γλώσσες λένε πως έφυγε επειδή δεν είχε αναβαθμιστεί εσωκομματικά από τον Βασίλη Λεβέντη. Η ίδια ισχυρίζεται πως δεν άντεχε άλλο σε ένα κόμμα που ήταν ασυντόνιστο και χωρίς συνεργάτες. Ετσι, βρέθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ που από συντονισμό σκίζει και από συνεργάτες-μετακλητούς έχει τόσους που περισσεύουν.

 
Αλλά ας επιστρέψουμε στην αρχή. 


Καλά έκανε η κ. Μεγαλοοικονόμου και άλλαξε «πολυκατοικία».  


Δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία που κάνει μεταγραφή σε άλλο κόμμα.  


Υπάρχουν μάλιστα συνάδελφοί της που έχουν στηρίξει την πολιτική τους επιβίωση αποκλειστικά και μόνο στις εναλλαγές κομμάτων, τις οποίες βέβαια αποφάσιζαν την κατάλληλη στιγμή (λίγο πριν εξαφανιστούν).  


Το θέμα λοιπόν είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Με Μεγαλοοικονόμου αμέσως καλύτερα



Η Θεοδώρα Μεγαλοοικονόμου δεν θα υποχρεωθεί να φωτογραφηθεί με φόντο πίνακα του Βελουχιώτη, όπως φωτογραφήθηκε ο Σπίρτζης. Δεν είναι απαραίτητο να ψάξει για t-shirt στο νούμερο της με κοριτσάκι που πετάει μολότοφ σαν και αυτό που φορούσε η Γαϊτάνη. Δεν θα χρειαστεί να απαριθμήσει τους αγώνες των προγόνων της όπως ο Ιάσονας Σχινάς –Παπαδόπουλος.


Αν φυσικά θέλει μπορεί να τα κάνει. Όπως και να γραφτεί μέλος στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Φιλίας με την Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας, του αγλαού Τριαντάφυλλου Μηταφίδη ή σε κάποια επιτροπή δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ. Φτάνει να μην ασχολείται με Τούρκους που ζητάνε άσυλο αλλά με το πρόβλημα της αστυνομικής βίας στην Ελλάδα. Η Θεοδώρα Μεγαλοοικονόμου είναι το νέο ΣΥΡΙΖΑ


«Πάμε καλύτερα και αυξανόμαστε» είχε πει ο Αλέξης Τσίπρας όταν η Μεγαλοοικονόμου υπερψήφισε τον προϋπολογισμό.  


Με Μεγαλοοικονόμου αμέσως καλύτερα. Μπορεί να κάνει όλα όσα θα έκανε στον πριν πριν τρία χρόνια ΣΥΡΙΖΑ, με μία διαφορά. Θα τα κάνει όμως μπροστά σε ντεκόρ. Το οποίο έχει τόση σχέση με τον επαναστατημένο ΣΥΡΙΖΑ του 2014 όση είχαν οι Άλπεις στην Βαυαρία με τις Άλπεις στους πίνακες των σαλονιών του ’50.


Στις επόμενες εκλογές η ΝΔ δεν θα αντιμετωπίσει τον ΣΥΡΙΖΑ της Ζωής και του Λαπαβίτσα αλλά τον ΣΥΡΙΖΑ της Μεγαλοοικονόμου. Κάτι που όλο και περισσότερο θυμίζει την Ένωση Κέντρου της δεκαετίας του ’60, με τον Γαρουφαλιά και τον Τσιριμώκο να γίνονται Πάνος Καμμένος και  Ζουράρις. Κοντά στις πνευματικές δυνατότητες του Τσίπρα και πολύ πιο βολικοί από έναν Ευάγγελο Βενιζέλο ή Γιώργο Μαυρωτά.  


Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν είναι σημαία ευκαιρίας. Είναι ιδέα. Στην οποία κάθε Μεγαλοοικονόμου μπορεί να βρει φροντίδα και proderm, έστω και αν την παροχή έχει αναλάβει ο Παύλος Πολάκης.


Εκστασιασμένος από το «ναι» της αγωνίστριας Μεγαλοοικονόμου ο Παύλος Πολάκης στον ΣΚΑΪ μέσω facebook. «Αν είχε ψηφίσει και 155ος το τρομοβοθροκάναλο θα έδειχνε πλάνα από την έκρηξη του Βεζούβιου και της Αίτνας». Ο Παύλος Πολάκης για την Μεγαλοοικονόμου. Μια κυρία που βγήκε στην Βουλή από λίστα του Λεβέντη. Ο οποίος έριξε τους  άλλους υποψηφίους αφού τους είχε υποσχεθεί ότι θα μπαίνουν καινούργιοι βουλευτές κάθε εξάμηνο και τον έριξε η Μεγαλοοικονόμου όταν δεν τις έκανε τα χατίρια.  


Η Μεγαλοοικονόμου που είναι ανύπαρκτη στην Β’ Πειραιά μπορεί να μην έχει μέλλον. Η συνομοταξία της θα είναι ο νέος ΣΥΡΙΖΑ.


Στις επόμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ένα νέο μόρφωμα. 


Οι φίληδες και σκουρλέτηδες αν συνεχίσουν να υπάρχουν αλλά θα μπορούν να μουρμουράνε σαν κάτι γέρους θείους σε κυριακάτικα τραπέζια. Φτάνει να μην το κρατούν το στόμα ανοιχτό όταν τρώνε και ενοχλούν τις αχτσιόγλου και τις νοτοπούλου. Τις Love Unlimited του Τσίπρα - Barry White. Όλοι μαζί. Με ένα κοπάδι από σπίρτζηδες και  μεγαλοοικονόμου και μια delta force που θα εξασφαλίζει τα Μέσα και τα κομματικά προς το ζην, με τους παππάδες και τους δραγασάκηδες. Ολοι στηριγμένοι από συμβασιούχους, εργαζόμενους σε ΔΕΚΟ και πάσης μορφής κρατικοδίαιτους που πιστεύουν ότι κάθε ευρώ σε τσέπη εργαζόμενου του ιδιωτικού τομέα είναι ένα ευρώ που θα έπρεπε να βρίσκεται στην δική τους τσέπη.


Με τις κινήσεις του ο Τσίπρας δίνει στον ΣΥΡΙΖΑ εύρος αλλά...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Bubbly

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


H Θεοδώρα Μεγαλοοικονόμου, η βουλευτίνα που υπερψήφισε το πολυνομοσχέδιο και από χθες συνεργάζεται πια με τον ΣΥΡΙΖΑ, ανήκει σε μια συγκεκριμένη κατηγορία κυριών, η οποία στα αγγλικά ονομάζεται με τη λέξη του τίτλου. Bubbly, όπως η σαμπάνια. 


Πάντα ζωηρή, σπιρτόζα και εύθυμη, αλλά και ευέξαπτη, μα προπαντός φλύαρη: το ανοίγει και δεν το κλείνει. Με δυο λόγια, ελαφρώς τραλαλά. Θα ταιριάξει λοιπόν μια χαρά με την παρέα των κοριτσιών που θα βρει εκεί που πήγε: Θεανώ, Τασία, Ολγα, Εύη (Καρακώστα) κ.ά. Σίγουρα, θα έχει πολλά να κουβεντιάσει μαζί τους, για ώρες ατελείωτες.


Η κ. Μεγαλοοικονόμου αποπνέει αυτοπεποίθηση και ναρκισσισμό – κάτι που φαίνεται στην ευκολία με την οποία μιλάει για προσωπικά της θέματα, αλλά και στην ευχαρίστηση που της προξενεί η δημόσια εξομολόγηση. 


Η περιδιάβαση των κατά καιρούς συνεντεύξεών της είναι μια διασκεδαστική διαδικασία.  


Αφηγείται με έκδηλη ικανοποίηση τις ανατροπές στον πολυκύμαντο βίο της· πώς γνώρισε τον άνδρα της και του έσωσε τη ζωή· πώς απήγγελλε στίχους από το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στη νονά της, τη Σοφία Βέμπο· πώς ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός, αλλά ο πατέρας της δεν το επέτρεψε – κάτι που όμως έγινε τελικά, μέσω της εκλογής της στη Βουλή.  


Το καλύτερό μου, ωστόσο, από όσα διάβασα για την κ. Μεγαλοοικονόμου, ήταν πως κάποτε, εξαιτίας της οικονομικής καταστροφής που υπέστη, έγινε η ίδια εκατό κιλά, τρώγοντας «σαρδέλες με μαρμελάδα».


Βεβαίως, είναι και φιλόδοξη. Ολοι θυμόμαστε, υποθέτω, πως κάποτε στη Βουλή, κληθείσα να μιλήσει ως εισηγήτρια σε ένα νομοσχέδιο, εκείνη προσπέρασε το βήμα του ομιλητή και πήγε να καθίσει στο προεδρείο. Γι’ αυτό και πήρε «μεταγραφή» στον ΣΥΡΙΖΑ· το θεωρεί προβιβασμό. 


 Εδώ που τα λέμε, ίσως να είναι κιόλας· με την έννοια ότι το επεισόδιο Μεγαλοοικονόμου είναι μία ακόμη ψηφίδα στη σταδιακή και οδυνηρή πασοκοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ. Για τους ίδιους, η διαδικασία της μεταμόρφωσης είναι ασφαλώς μια βελτίωση: περνούν από το 1917 στο 1981 – δεν είναι ευκαταφρόνητη πρόοδος! Για τη χώρα, όμως...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητης ξεφτίλας κωμωδία



ΣΥΡΙΖΑίικης αναρχολάγνας ξεφτίλας κωμωδία



Σαν σήμερα (18/1/ΧΧΧΧ)

1823: Το Ναύπλιο ορίζεται έδρα της ελληνικής επαναστατικής κυβέρνησης.

1923: Καθιερώνεται στην Ελλάδα το νέο Γρηγοριανό Ημερολόγιο, Πρώτη μέρα ισχύος του ορίζεται η  16η Φεβρουαρίου. (Η 16η Φεβρουαρίου θα είναι 1η Μαρτίου με το νέο ημερολόγιο)
1996: Ο Κώστας Σημίτης εκλέγεται από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ διάδοχος του Ανδρέα Παπανδρέου στην πρωθυπουργία (Ψήφοι  86 έναντι 75 του Άκη Τσοχατζόπουλου)
1689: Γεννιέται ο Σαρλ ντε Μοντεσκιέ, γάλλος πολιτικός φιλόσοφος και εισηγητής  της θεωρίας του διαχωρισμού των εξουσιών, η οποία επικράτησε και περιλαμβάνεται στα Συντάγματα σχεδόν όλων των δημοκρατικών χωρών του κόσμου.
1892: Γεννιέται ο "ΧΟΝΤΡΟΣ"  Όλιβερ (Νόρβελ) Χάρντι, αμερικανός ηθοποιός,  που έγινε διάσημος απο την συμμετοχή του στο δίδυμο «Χοντρός - Λιγνός».
1979: Πεθαίνει ο μεγαλοβιομήχανος Πρόδρομος Μποδοσάκης – Αθανασιάδης,
1984: Φεύγει απο την ζωή ο Βασίλης Τσιτσάνης την ημέρα των ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ του !!!


2016: Αφήνει  την τελευταία του πονή στα 67 του χρόνια στη Νέα Υόρκη από επιπλοκές από ρευματοειδή αρθρίτιδα, οξεία ελκογόνο κολίτιδα και πνευμονία, ο Γκλεν Φρέι,  κιθαρίστας, τραγουδιστής, στιχουργός και ιδρυτικό μέλος του ροκ συγκροτήματος Eagles




2016: Πεθαίνει σε ηλικία 91 ετών στο σπίτι του κοντά στο Παρίσι ο Μισέλ Τουρνιέ, ένας από τους πιό σημαντικούς Γάλλους συγγραφείς του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η δυστυχία να είσαι αριστερός



Κάθε φορά που ακούω ένα στέλεχος της κυβέρνησης ή του ΣΥΡΙΖΑ να μιλάει για «προοδευτικές λύσεις» ή «προοδευτικές συμμαχίες» ή «πολιτικές σε προοδευτική κατεύθυνση» με πιάνουν τα γέλια.



Διότι την ίδια στιγμή ο ίδιος αυτός προοδευτικός νέος (ή λιγότερο νέος) κυβερνά με τους Καμμένους. Συγχρωτίζεται με τον χειρότερο δημοσιογραφικό και εκδοτικό υπόκοσμο. Ανησυχεί για τα πρόστιμα του Ιβάν Σαββίδη. Χαρίζει λεφτά στον Τραμπ. Τρέμει τον Ερντογάν και προσπαθεί ξεδιάντροπα να του παραδώσει τούρκους φυγάδες. 
 


Κόβει προκαταβολικά συντάξεις και αφορολόγητα. Καμαρώνει που υπερφορολογεί τον κοσμάκη για να βγάλει υπερπλεόνασμα. Και παρακαλάει τον Σουλτς να κυβερνήσει με την «Go back, madam Merkel».





Αν αυτά λέγονται «προοδευτικά», τότε η Μαρίν Λεπέν είναι η Ρόζα Λούξεμπουργκ της εποχής μας.  

     

Αλλά δεν πρέπει να είμαστε σκληροί. Μέρες που είναι, οφείλουμε να περιβάλλουμε με συμπάθεια τους δοκιμαζόμενους συμπολίτες μας.





Και δυστυχώς οι πλέον δοκιμαζόμενοι σήμερα είναι οι αριστεροί.



Οχι εκείνοι που διορίστηκαν σε μυστήριες γραμματείες, υπουργικά γραφεία και στην ΕΡΤ.  


Ούτε όσοι προσλήφθηκαν για trolls στο Διαδίκτυο προς 0,60 ευρώ το tweet.  


Ούτε φυσικά διάφοροι Πασόκοι (πολιτικοί και δημοσιογράφοι) που ανακάλυψαν ότι η καρδιά τους που χτυπούσε για τον Ακη ήταν τελικά αριστερή. 





Εννοώ τους κανονικούς αριστερούς που έστω και στο μυαλό τους ανατράφηκαν με έννοιες όπως «αριστερή ηθική», «αγωνιστική ανιδιοτέλεια», «κοινωνική αξιοπρέπεια» ή «δημοκρατικό ήθος».



Εκείνους που πίστεψαν στις ιδέες και στις παραδόσεις μιας Αριστεράς που ακόμα κι αν αποδεικνύονται σήμερα ατελέσφορες ή ξεπερασμένες, σίγουρα δεν ντρέπεσαι για αυτές.



Αυτοί την πάτησαν.




Διότι χρειάστηκε να έλθουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία για να καταρριφθεί όλη η μυθολογία της μετεμφυλιακής και μεταπολιτευτικής Αριστεράς με την οποία ανατράφηκαν. 



Μια βολική (ενδεχομένως) μυθολογία την οποία η ίδια η Αριστερά κατασκεύασε για να επιζήσει μετά τις ήττες της και για να καταφεύγει τις στιγμές της δοκιμασίας.





Αποδείχθηκε έτσι ότι η «αριστερή διακυβέρνηση» δεν ήταν τελικά παρά κάποια μοχθηρά ανθρωπάκια που τρεις σκασίλες έχουν για τα πανανθρώπινα προοδευτικά ιδεώδη αλλά φθονούν βαθύτατα το πορτοφόλι, το σπίτι, την επιτυχία ή τη ζωή του διπλανού τους.





 Που επιζητούν τόσο φανατικά και παθιασμένα την εξουσία ώστε θεωρούν πως η κυβέρνηση δεν αρκεί και υπάρχει κάτι άλλο, βαθύτερο και ισχυρότερο, για να κυριεύσουν.

Ολη η συσσωρευμένη μνησικακία της Μεταπολίτευσης και της κρίσης αποτέλεσε την κοινωνική πλατφόρμα που εκτόξευσε την παράξενη συμμαχία που μας κυβερνάει. «Η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού» (που θα έλεγαν και οι Pink Floyd) πήρε τα πράγματα στα χέρια της.




Και ούτε είναι τυχαίο ότι η κοινωνική θεώρησή τους παραμένει βαθιά στρεβλή και σκονισμένη.



Νομίζουν ότι ζουν σε έναν κόσμο που αποτελείται από «θαλασσοδάνεια», λίστες, offshore, φορολογικούς παραδείσους, τιμωρούς Ρουβίκωνες, «άρρωστους δικαστές» (Παπαγγελόπουλος) και εξαγορασμένους δημοσιογράφους.  



Αυτή η σκοτεινή πλευρά τους ταίριαξε με τον Καμμένο ή τον Λαζόπουλο που θεωρούν ότι «διώκονται» από «συμμορίες», «μαφίες» ή «χούντες».



Μια ευρεία συμμαχία διαταραγμένων μυαλών, κυνικών επιδιώξεων και παράνοιας, που βλέπει τον κόσμο μόνο μέσα από διάφορους «εχθρούς».





Αλλά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αφήστε τον να κυβερνήσει άλλα 4 χρόνια. Ή και 40...

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Γράφει ο Ηλίας Ψυχογιός 
(Εχει σπουδάσει Διοίκηση Επιχειρήσεων στην Ελλάδα και Τεχνολογίες Διαδικτύου στη Σκωτία. Έχει εργαστεί σε πολυεθνικές εταιρείες του τουρισμού και την πληροφορικής.)



1949 – 1989: Σαράντα χρόνια ιστορίας μεσολαβούν ανάμεσα στην ήττα της αριστεράς στον ελληνικό εμφύλιο και την ήττα της αριστεράς σε παγκόσμιο επίπεδο.

 
Από το 1989 και μετά, οι χώρες των οποίων οι πολίτες βίωσαν στην καθημερινότητά τους την κομμουνιστική διακυβέρνηση έχουν αποκηρύξει τον κομμουνισμό (σε ορισμένες απ’ αυτές μάλιστα, τα κομμουνιστικά κόμματα έχουν κηρυχθεί εκτός νόμου) και κινούνται με ταχύτατους ρυθμούς προς την κατεύθυνση χωρών όπου οι πολίτες απολαμβάνουν εδώ και δεκαετίες όλα τα αυτονόητα δημοκρατικά δικαιώματα: ελευθερία, δικαιοσύνη, ελευθερία έκφρασης, ελευθερία επαγγελματικής δραστηριοποίησης κ.ά.

 
Αυτά τα προφανή δικαιώματα απολαμβάνουν και οι πολίτες της χώρας μας -τουλάχιστον κατά τα τελευταία 43 έτη. Κατά τα έτη της μεταπολίτευσης. Της ίδιας μεταπολίτευσης που με τα λάθη της μας οδήγησε στην οικονομική χρεοκοπία, της μεταπολίτευσης που παραταύτα -μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες- εξασφάλισε για όλους τα προαναφερθέντα πρωταρχικά δικαιώματα.

 
Η αναπτυξιακή πορεία όμως των υπολοίπων ελεύθερων κρατών της Δύσης ελάχιστους χλωμούς αντικατοπτρισμούς είχε και καμία ουσιαστική αντανάκλαση στη διαδρομή μας ως χώρας. Σε μία χώρα όπου ο εμφύλιος μεταξύ δεξιάς και αριστεράς κερδήθηκε από τη δεξιά, η πορεία της πολιτικής χειραφέτησης και της σταθερής δημοκρατικής αντίληψης μεταβίβασης της διακυβέρνησης ακολούθησε αντιστρόφως ανάλογη διαδρομή από τις υπόλοιπες χώρες του δυτικού κόσμου.

 
Ενώ στις υπόλοιπες δυτικές χώρες όλες οι εκφάνσεις της προσωπικής και κοινωνικής ζωής βελτιώνονταν (παιδεία, υγεία, πολιτισμός, εργασιακά δικαιώματα, οικονομική ανάπτυξη κ.ά) με αστραπιαίους ρυθμούς αποδυναμώνοντας τις όποιες αντιδημοκρατικές δυνάμεις (κόκκινες ή μαύρες), στην Ελλάδα απλώς πετύχαμε να καταστήσουμε «αδικημένους ήρωες» τους θιασώτες των στυγνών κομμουνιστικών δικτατοριών και να αναπτύξουμε μία ομαδική ενοχική αντίληψη επειδή το 1949 αποτρέψαμε την εγκαθίδρυση ενός κομμουνιστικού καθεστώτος.

 
Και είναι ένα πολύ περίεργο ενοχικό σύνδρομο αυτό: κάτι σαν να αισθάνεται ενοχή αυτός που απέτρεψε ένα βιασμό επειδή παρεμπόδισε το βιαστή! Και να του ζητά και συγγνώμη!

 
Βέβαια, εμείς, ως Έλληνες που πρωτοπορούσαν ανέκαθεν, το πήγαμε λίγο παραπέρα: ξεγυμνώσαμε το δυνητικό θύμα και καλέσαμε «με κορυβαντισμούς και τυμπανοκρουσίες» το βιαστή να ολοκληρώσει το «έργο» του! Ψηφίσαμε να μας κυβερνήσουν οι θιασώτες της ηττημένης (απαρχαιωμένης και καθηλωτικής προς τις σύγχρονες τάσεις), όπως αποδεικνύει η πορεία της παγκόσμιας ιστορίας, ιδεολογίας της αριστεράς του 1949!

 
Βάλαμε δηλαδή το κλειδί κάτω από το χαλάκι και ενημερώσαμε τον κλέφτη μ’ ένα σημείωμα κολλημένο στην πόρτα!
 

Λες και δεν γνωρίζαμε τι ήταν αυτό που ψηφίζαμε. Λες και δεν μας είχε αποκαλυφθεί το ιδεολογικό προφίλ της διακυβέρνησης που θα είχαμε. Λες και δεν είχαμε πάρει μυρωδιά τού τι είχε συμβεί στις χώρες που είχαν την ατυχία να κυβερνηθούν από την αριστερά.

 
Κι όμως! Ακολουθήσαμε τη συγκεκριμένη ρότα σαν υπνοβάτες λεμβούχοι που σπάνε το πηδάλιο.

 
Κυριότεροι, κατά την άποψή μου, λόγοι αυτής της εν υπνώσει μαζικής παράκρουσης είναι πιθανότατα η κυριαρχία της αριστερής διανόησης στην εκπαίδευση και η πρωτοκαθεδρία της αριστερής καλλιτεχνικής δημιουργίας. Καμία σημασία δεν έχει αν οι βραβευμένοι με Νόμπελ συγγραφείς μας, αν η πλειοψηφία των καταξιωμένων και πολυβραβευμένων Ελλήνων καλλιτεχνών στο εξωτερικό δεν ήταν αριστεροί. Στο εσωτερικό της ελληνικής λέμβου δεν κυκλοφορούν αυτά! Η ιδεολογική μάχη κερδίζεται από την αριστερά στα αμφιθέατρα, στις σχολικές τάξεις, στις συναυλίες και στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Κερδίζεται στη θεωρία!

 
Στην πράξη, βέβαια, όχι μόνο μας αρέσει να βλέπουμε τα επιτεύγματα των δυτικών χωρών, όχι μόνο επικροτούμε την πρόοδο και την σε κάθε τομέα ανάπτυξη, αλλά η συμπόρευσή μας τόσο με τα οικονομικά όσο και με τα ανθρωπιστικά ιδεώδη της Δύσης είναι, θεωρητικά πάλι, πρωταρχικό μέλημά μας.

 
Κατάφεραν όμως να μας πείσουν ότι αυτά τα επιτεύγματα μπορούν να πραγματοποιηθούν με τις πρακτικές του κομμουνισμού.  


Τι σημασία έχει αν, όπου εφαρμόστηκαν οι ιδέες αυτές, έφεραν δυστυχία, πόνο, δικτατορία και φτώχεια; 


 Εδώ, στο μικρό γαλατικό μας χωριό, μας έπεισαν ότι «υπάρχει και άλλος δρόμος για το σοσιαλισμό».

 
Δυστυχώς, κακά τα ψέματα, άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη. Γι’ αυτό άλλωστε και σε επιστήμες όπως η ιατρική υπάρχει το «αγροτικό» και η ειδικότητα. Γι’ αυτό και υποθέτω πως κανείς από εμάς δεν θα εμπιστευόταν τη ζωή του σ’ έναν γιατρό που έχει μάθει από ένα βιβλίο, έστω κι αν το έχει αποστηθίσει αυτολεξεί, πώς γίνεται η επέμβαση ανοιχτής καρδιάς και θα επέλεγε αυτόν που έχει και κάποια πρακτική εμπειρία...

 
Πιθανώς λοιπόν, για τον ίδιο λόγο, θελήσαμε κι εμείς, οι πολυμήχανοι Οδυσσείς, να βιώσουμε τη δική μας «σοσιαλιστική επανάσταση»: Εφόσον δεν κάναμε το «αγροτικό» μας το 1949, αποφασίσαμε, ως άλλοι αιώνιοι φοιτητές, να πάρουμε το πτυχίο μας το 2015.

 
Μόνο που, αγαπητοί φίλοι, δεν θα πρέπει να αφήσουμε ξανά στη μέση αυτό το «αγροτικό». Ας το πάμε μέχρι το τέλος. Ας βιώσουμε στην πράξη την «κατάκτηση της εξουσίας», την οποία, σύμφωνα με τη συντρόφισσα Μπαζιάνα, δεν έχει ακόμα πάρει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

 
Τι σημασία έχει αν, όπως τουλάχιστον η ιστορία καταδεικνύει, στο τέλος αυτής της διαδρομής δεν θα είμαστε όλοι εδώ; 


Tι σημασία έχει αν χρειαστεί κάποιοι να «ποτίσουν» το δέντρο της «εν τοις πράγμασι» απόκτησης εμπειρίας για το ύφος της διακυβέρνησης από την «κυβερνώσα αριστερά».  


Ίσως αυτή να είναι η μοίρα μας. Ίσως πρέπει, για πολλοστή φορά, να πάθουμε για να μάθουμε.

 
‘Ίσως και να είναι αυτός ο μόνος τρόπος να φτιάξουμε ξανά τη χώρα: