"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η αντιμετώπισή τους



Οταν μία κυβέρνηση δείχνει έτοιμη να παραχωρήσει το όνομα, την Ιστορία και τον πολιτισμό της Μακεδονίας σε ένα μικρό, πολυεθνικό και εύθραυστο κράτος 2.200.000 κατοίκων, τότε είναι αναμενόμενο να αποθρασύνονται και να διεκδικούν ό,τι θέλουν οι ισχυρότεροι γείτονες. 


Βεβαίως, η τουρκική επιθετικότητα οφείλεται κυρίως στα εγγενή επεκτατικά στοιχεία της νεοοθωμανικής ιδεολογίας του Ερντογάν, μπορούμε όμως να την αναστείλουμε, αν ακολουθήσουμε μια πιο δυναμική στάση σε όλα τα εθνικά θέματα.


Απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα είναι ανάγκη να λάβουμε αποφασιστικά και πειστικά μέτρα, όπως:
 

Να διακηρύξουμε ότι δεν πρόκειται από τούδε και στο εξής να υποστηρίξουμε την ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Αλλωστε, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι εταίροι μας θεωρούν αντιδημοκρατικό και καταπιεστικό το καθεστώς που έχει επιβάλει ο Ερντογάν.
 

Να ενισχύσουμε το ηθικό και τον εξοπλισμό των Ενόπλων Δυνάμεων.
 

Να αρχίσουμε τη συζήτηση για τον καθορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με την Ιταλία και την Κύπρο (ως πρώτο βήμα).
 

Να καταστήσουμε σαφές ότι τα θέματα της μουσουλμανικής μειονότητος στη Θράκη αποτελούν εσωτερικό ζήτημα της Ελλάδος και η Αγκυρα δεν έχει κανένα δικαίωμα να παρεμβαίνει.

 
Στο Κυπριακό καλόν είναι να ενισχύσουμε την αμυντική, την εκπαιδευτική και την πολιτιστική συνεργασία με τον Ελληνισμό της Μεγαλονήσου. Και να στηρίξουμε σε όλα τα ευρωπαϊκά και τα διεθνή βήματα τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στα οποία περιλαμβάνεται και η εκμετάλλευση της ΑΟΖ.

 
Στις ελληνοαλβανικές σχέσεις οφείλουμε να καταγγείλουμε διεθνώς την προπαγάνδα των Τιράνων περί Τσάμηδων. Δεν είναι δυνατόν μία χώρα, η οποία θέλει να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση, να δικαιώνει τους συνεργάτες των Ιταλών και των Γερμανών κατακτητών κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οπως, επίσης, πρέπει να γίνουμε περισσότερο πειστικοί στο θέμα της προστασίας των δικαιωμάτων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι βλαχόφωνοι Ελληνες.

 
Οσον αφορά τη νέα συζήτηση με την Αλβανία για τη χάραξη θαλάσσιων ζωνών, βλέπουμε ότι η γείτων προωθεί μία ρύθμιση δυσμενή για τα ελληνικά συμφέροντα. Δύο θαλάσσια οικόπεδα (ορθότερον: αλίπεδα), τα οποία είχαμε κερδίσει με τη συμφωνία Κώστα Καραμανλή - Σαλί Μπερίσα, θέλει τώρα ο Ράμα να τα υπαγάγει υπό αλβανικό έλεγχο.

 
Στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, η στάση μας πρέπει να είναι μαχητική και όχι υποχωρητική. Να μην παραχωρήσουμε το όνομα Μακεδονία, ούτε ως σύνθετο ή παράγωγο, σε ένα κράτος που δεν το δικαιούται. Και να ζητήσουμε να πραγματοποιηθεί μια αντικειμενική απογραφή του πληθυσμού, υπό την αιγίδα διεθνών οργανισμών, για να μάθουμε πόσοι πραγματικά δηλώνουν Ελληνες, πόσοι Βούλγαροι, πόσοι ψευδομακεδόνες κ.λπ.  


Οταν υποχωρείς...

ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΙΛΙΑΣ: Ο πεφιλημένος του Λόγιου Ερμή, μα και του Άρη

Tου Χρίστου Στεργ. Μπελλέ

Στις 12 Φεβρουαρίου άνοιξε πανιά για το στερνό ταξίδι, το αμετάκλητο, στη γειτονιά των Αγγέλων, στο δικό του αστέρι, ο Καθηγητής, Βασίλης Φίλιας. Άφατη η απώλεια, τα λόγια φτωχά να συμπυκνώσουν το μέγεθος της επιστημονικής, πνευματικής και αγωνιστικής του εμβέλειας και προσφοράς. Τούτο το άρθρο ας εκληφθεί κερί τιμής, μνήμης, συλλογικής ευγνωμοσύνης, για τούτο τον πνευματικό γίγαντα, τον ασπέδιστο επαναστάτη. 
 
Ο Βασίλης Φίλιας του Ιωάννη και της Αλεξάνδρας, υπήρξε – μέχρι τελευταίας ρανίδας της ζωής του – εμβληματική φυσιογνωμία, γενναίος, αγέρωχος, ασυμβίβαστος, ανυπότακτος, σε αρχές, αξίες, ιδεώδη και «πιστεύω», ένας αληθινός επαναστάτης τόσο στο Ακαδημαϊκό όσο και το Κοινωνικο-πολιτικό Μέτωπο.
 
Εξ Αθηνών ορμώμενος σπούδασε Νομικά στο ομώνυμο Πανεπιστήμιο, συνέχισε τις σπουδές του στα Θεωρητικά Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και στην Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, απ’ όπου και η διδακτορική διατριβή του με θέμα: «Η σχέση των κοινωνικά σημαντικών παραγόντων στην Κοινωνιολογία του Μαξ Βέμπερ». Στο Πανεπιστήμιο του London School of Economics, μετεκπαιδεύεται στα Οικονομικά της Ανάπτυξης.

Το 1975, αναγορεύθηκε Υφηγητής Κοινωνιολογίας στην Πάντειο Ανώτατη Σχολή Πολιτικών Επιστημών (ΠΑΣΠΕ) και, το 1977, Καθηγητής Κοινωνιολογίας. Υπήρξε θεμελιωτής της σύγχρονης Κοινωνιολογίας στην Ελλάδα, κοινά αποδεκτός ως «Πατριάρχης της Κοινωνιολογίας». Κατά τα έτη 1981 και 1982, διετέλεσε Πρύτανης της ΠΑΣΠΕ και, αργότερα, κατά την περίοδο 1985-1989, υπήρξε Ιδρυτής και Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνιολογίας του μετονομασθέντος, Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Αναμφίβολα, όμως, κατά την περίοδο 1975-1989 μαζί με τον αείμνηστο, Σάκη Καράγιωργα και άλλους διωχθέντες απ’ τη Χούντα Καθηγητές, ανύψωσαν το κύρος της Σχολής στο υψηλότερο επιστημονικό επίπεδο, με πρωτεύουσα θέση στα ΑΕΙ της χώρας. 

Υπήρξε επί σειρά ετών Καθηγητής στη Σχολή Εθνικής Άμυνας και τη Σχολή Πολέμου της Πολεμικής Αεροπορίας, διευθυντής σύνταξης στην «Αεροπορική Επιθεώρηση» του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, καθώς και Αντιπρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Παιδείας και Πολιτισμού «Ιωνία», τα δύο τελευταία χρόνια.

Πολυπράγμων, πολυσχιδής, πολύπλαγκτος, με ασύλληπτο φάσμα γνώσεων – για όσους τον γνώρισαν – παραπέμπει στους πλατωνικούς «Πανεπιστήμονες» και τούτο δεν αποτελεί σχήμα λόγου, αν προστεθεί στα υπόψη η αποστεωμένη μονοθεματική επιστημονική εξειδίκευση, που έχει η συντριπτική πλειοψηφία των ποικιλώνυμων δασκάλων. Υπήρξε μαρξιστής, που πίστευε στην ανανέωση της μαρξιστικής σκέψης, γι’ αυτό και ως παράλληλος μελετητής του Μαξ Βέμπερ πρότεινε στα συγγράμματά του συγκερασμό των κοινωνιολογικών προσεγγίσεων των δύο αυτών μεγάλων κοινωνιολόγων. 

Υπήρξε βιωματικός δάσκαλος (του άρεσε ιδιαίτερα το πρόσημο του δασκάλου), με την έννοια ότι η διδασκαλία του ήταν συμβατή με τη στάση ζωής του, με τον κώδικα αξιών του. Τούτο το φαινόμενο δασκάλου είναι δυσεύρετο, σπάνιο και παραπέμπει στο Σωκράτη, το Χριστό.
 
Έγραψε περισσότερα από 33 βιβλία, καθώς και αλογάριαστες σπουδαίες μελέτες και άρθρα. Το βιβλίο του, χάριν παραδείγματος, «ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, η νόθα αστικοποίηση 1800-1864» – που έγραψε φυλακισμένος ων και με παντελή έλλειψη συνέργων έρευνας, συνιστά βιβλίο-εργαλείο sine qua non για την κατανόηση και ενδελεχή μελέτη της Νεότερης Ιστορίας μας. Με το τεράστιο πνευματικό έργο και τη στάση ζωής του σπέρνει αΐδιους σπόρους (όχι υβρίδια) Άνοιξης, στους λειμώνες της Πατρίδας, της Ύπαρξης, μα και στις καρδιές περιλειπομένων και επιγενομένων.

Αντιστασιακός εξ απαλών ονύχων, μαθητής ων, οργανώθηκε στην «Ιερά Ταξιαρχία» (νεολαιίστικο παράρτημα της ΠΕΑΝ του Κώστα Περρίκου) και αντιστάθηκε θαρραλέα στους Γερμανούς συμμετέχοντας σε πλέον των 20 πολύνεκρων διαδηλώσεων, όπου σε νυκτερινή δράση τραυματίστηκε σοβαρά στην παλάμη από σφαίρα γερμανού στρατιώτη. «Τα βλέπεις αυτά, είναι τα μεγαλύτερα εύσημά μου», μου εκμυστηρευόταν κάθε φορά που έβλεπα τους τύπους των επαναστατικών ήλων του… και δεν ήταν λίγοι…

Υπήρξε από τους πρωτεργάτες των αγώνων για την ανατροπή της επτάχρονης δικτατορίας Παπαδόπουλου – Ιωαννίδη, όντας επικεφαλής, μαζί με τον αείμνηστο Σάκη Καράγιωργα, της «Δημοκρατικής Άμυνας», της πιο ισχυρής αντιστασιακής οργάνωσης στο εσωτερικό της χώρας. Συνελήφθη τον Ιούνιο του 1968 και καταδικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο σε 18,5 χρόνια φυλάκιση και αφέθηκε ελεύθερος τον Αύγουστο του 1973, στο πλαίσιο της γενική αμνηστίας. Ακόμα κι απ’ την φυλακή έστελνε αντιδικτατορικά άρθρα, σε εφημερίδες του εξωτερικού. Συγκλονίζει η επιτιμητική του προειδοποίηση στους άνδρες που τον συνέλαβαν, καθώς διαπίστωσε προπηλακιστικές διαθέσεις. Αποτεινόμενος στον επικεφαλής, με βλοσυρό ύφος τον κεραυνοβόλησε: «Προσέξτε, δεν είμαι ελεήμων προλετάριος, είμαι ένας φανατισμένος αστός». Και αρκούσαν μόνο οκτώ λέξεις για να αυτοβιογραφηθεί και να ταυτοποιηθεί επαναστατικά και ανυπότακτα…

Σε πρόσφατη συζήτησή μας, μου εκμυστηρεύτηκε τον ανείπωτο θαυμασμό, την αγάπη, το σεβασμό που περιέβαλλαν το Σάκη και εκείνον οι ποινικοί κρατούμενοι στις φυλακές Καλαμίου (φυλακές Ιτζεβίν) και Αλικαρνασσού. Ήταν και οι δύο τους, ως γνωστόν, τρόφιμοι των φυλακών, ύστερα από απόφαση του Στρατοδικείου της Χούντας, για αντίσταση κατά της Αρχής. «Αυτή η αποδοχή υπήρξε το λαμπρότερο φωτοστέφανό μας» μου εξομολογήθηκε..

Δάσκαλε, συναγωνιστή, συμπαραστάτη, συνοδοιπόρε, Αντιπρόεδρε (στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο «Ιωνία»), φίλε μου αγαπημένε. 

Ξέρω πως...

ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο "ΙΩΝΙΑ" ως όαση Παιδείας και Πολιτισμού αλλά και ανάχωμα στην επέλαση της ΤσιπροΚαρανίκειας αγραμματοσύνης και σουργελοκρατίας - Δείτε το πρόγραμμα του 3ου κύκλου εκπαίδευσης και... "όσοι πιστοί προσέλθετε"















Εθνική ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητη κωμωδία



Σαν σήμερα (21/2/ΧΧΧΧ)

1848: Οι Μαρξ και Ένγκελς δημοσιεύουν το «Κομουνιστικό Μανιφέστο», γνωστό και ως  "βίβλος" του Κομουνισμού.

1913: Ο Ελληνικός Στρατος παίρνει τα Ιωαννινα απ τους Τούρκους

1915: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος παραιτείται από πρωθυπουργός,  λογω διαφωνίας του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο για τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχή εθνικού διχασμού.

1916: Αρχίζει η Μάχη του Βερντέν στη Γαλλία

1958: Ο άγγλος Τζέραλντ Χόλτομ σχεδιάζει το σύμβολο της ειρήνης.

1893: Γεννιέται ο Αντρές Σεγκόβια, ισπανός κλασσικός κιθαρίστας. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 2014 Φευγει απο τη ζωή  ο ηθοποιός  Σάκης Μπουλάς, σε ηλικία 60 ετών, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Αλέξης ο καλύτερος πελάτης των Βαλκανίων

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλοι -μα, όλοι- θέλουν να διαπραγματευτούν μαζί του






Τον περασμένο Οκτώβριο, η αλβανική κυβέρνηση αποφάσισε να κατεδαφίσει 19 σπίτια ομογενών μας στη Χειμάρρα. Hταν η συνέχεια άλλων κατεδαφίσεων που είχαν ήδη αρχίσει από τον Ιούλιο.  


Η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης ήταν... σκληρή και άμεση: μερικούς μήνες μετά, άρχισε να διδάσκεται σε σχολεία ανά την Ελλάδα η αλβανική γλώσσα. Οπως μετέδωσαν τα αλβανικά ΜΜΕ για το γεγονός της εκμάθησης των αλβανικών σε ελληνικά σχολεία, «το να αγαπάς τη γλώσσα σου δεν είναι μόνο προστασία του πολιτισμού και των αξιών του λαού σου, αλλά σεβασμός στην ταυτότητα της καταγωγής σου από γενιά σε γενιά». 


Αυτή η «σκληρή» στάση της ελληνικής κυβέρνησης έφερε τους Αλβανούς σε πολύ δύσκολη θέση κι έτσι ο πρωθυπουργός της Αλβανίας σε συνέντευξή του αποφάσισε να θέσει εκ νέου και το θέμα των Τσάμηδων. Οπως δήλωσε: «Ειλικρινά δεν πιστεύω ότι οποιοσδήποτε νουνεχής άνθρωπος θα διαφωνήσει με τη θέση ότι αυτοί οι άνθρωποι (σ.σ.: Τσάμηδες) έχουν το δικαίωμα να ταξιδέψουν και να επισκεφθούν την Ελλάδα ή ότι αυτοί και τα παιδιά τους πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν περιουσιακά δικαιώματα διά της δικαστικής οδού, όπως κανονικά μπορεί κάθε Ευρωπαίος πολίτης». 
 

Ο Αλέξης Τσίπρας οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι έχει μετατραπεί στον καλύτερο πελάτη των Βαλκανίων. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλοι -μα, όλοι- θέλουν να διαπραγματευτούν μαζί του. Η διαπραγμάτευση με τον Τσίπρα είναι η μόνη κερδοφόρος δραστηριότητα που μπορεί να πραγματοποιηθεί στην ελληνική επικράτεια. Ολα τα άλλα έχουν φορολογηθεί σε σημείο μαζικής και αμετάκλητης εξαφάνισης. 

 
Τις εξαιρετικές ικανότητες Τσίπρα επιβεβαίωσαν πρώτοι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, οι οποίοι είχαν την τύχη να διαπραγματευτούν με τον κ. Τσίπρα το νέο Μνημόνιο, που θα έσκιζε με έναν νόμο και ένα άρθρο. Προσφάτως, ο κ. Βίζερ, επικεφαλής του Euro Working Group, είπε ότι καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν «αγκάλιασε» τα Μνημόνια όσο η σημερινή. Ενώ ο γνωστός κύριος Ντάισελμπλουμ δήλωσε ότι με Τσίπρα και Τσακαλώτο «τα πάντα έγιναν πιο εύκολα». 

 
Το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ έχει δώσει στον κ. Τσίπρα τον τίτλο του χειρότερου διαπραγματευτή παγκοσμίως σε βάζει σε υποψίες ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Κούγκι» στο Αιγαίο;



Σε αντίθεση με τις γελοιότητες για το όνομα, που είναι η ψυχή μας, η τουρκική απειλή είναι πραγματική, μεγάλη και διαρκής. Ενισχύεται δε από την τρέχουσα διεθνοπολιτική συγκυρία. Στην παγκόσμια σκακιέρα υπάρχει κενό ισχύος που πολλοί τρέχουν να καλύψουν, μετά την καταστροφική επιλογή των Αμερικανών να εκλέξουν τον κ. Ντόναλντ Τραμπ.


Η γείτων κυβερνάται από έναν ηγεμόνα με κρίση μεγαλείου και ανασφάλειας, εξ ου και οι ιταμές απαιτήσεις να εκδώσει η Ελλάδα τους Τούρκους αξιωματικούς σε αντίθεση με κάθε κανόνα δικαίου. Στην τουρκική οικονομία οι αριθμοί ευημερούν, αλλά οι πολίτες νιώθουν ότι πένονται. Η μεγαλύτερη εταιρεία δημοσκοπήσεων της Τουρκίας, Konsensus, διαπίστωσε ότι το 65% του Τούρκων βρίσκει ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι «κακή» και 80% έχουν προσωπικές οικονομικές δυσκολίες. Αυτό μπορεί να οδηγήσει τα ποσοστά του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ κάτω από το 40% στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019.


Αυτά και άλλα πολλά φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα, το οποίο η Ελλάδα πρέπει να χειριστεί με ιδιαίτερη προσοχή.  


Αντ’ αυτής, στην πολιτική ηγεσία της χώρας περισσεύει η ελαφρότητα.  


Ο «κύριος Μολών λαβέ» και υπουργός Εθνικής Αμυνας τριγυρνά για χάρη της κάμερας πέριξ των Ιμίων για να δείξει πόσο πιο «πατριώτης» είναι από τους κ. Σημίτη, Πάγκαλο και Αρσένη. Περιέργως πως, ο πρωθυπουργός δεν επισκέφθηκε πρώτα τον Αρχιεπίσκοπο για να τον ενημερώσει· ίσως να σκέφτηκε ότι –αν ο μη γένοιτο– οι ιερείς απαλλάσσονται της ένοπλης υπηρεσίας. Οι υπουργοί σκιαμαχούν για το σκάνδαλο Novartis και δεν υπάρχει πουθενά κάποιος Πατούλης να βροντοφωνάξει στις πλατείες τα εθνικά μας δίκια.


Οι πολλαπλές αναταράξεις στα ανατολικά της χώρας επισημαίνουν την ανάγκη ανανέωσης και ενίσχυσης του βασικού αμυντικού δόγματος της χώρας, αυτό που είχε διατυπώσει με έξι λέξεις ο Κωνσταντίνος Καραμανλής: «Η Ελλάς ανήκει εις την Δύση».  


Οταν αναφερόμαστε σε «πολλαπλές αναταράξεις» δεν εννοούμε μόνο τα θερμά επεισόδια στο Αιγαίο, αλλά και τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, οι επιπτώσεις των οποίων φτάνουν ως κύματα προσφύγων στα ακτές μας. Αναρωτιέται κανείς πώς θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε την προσφυγική κρίση χωρίς την οικονομική βοήθεια των εταίρων;


Ευτυχώς που το παλαιό κομματικό σύστημα προνόησε να εντάξει τη χώρα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, αυτούς που με περισσή ελαφρότητα τούτη η κυβέρνηση έπαιξε στα ζάρια κι ευτυχώς έχασε· η ίδια και όχι η χώρα.


Το ερώτημα, όμως, τώρα είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Γκουντ ντιπλόμασι ε;»

Πρoέδρου της Δράσης.


Το χαμόγελο είναι προσόν. Κρατά τους ανθρώπους αισιόδοξους και ευδιάθετους. Το χασκόγελο [1] πάλι όχι. Δείχνει αμηχανία, έλλειψη σοβαρότητας, αδυναμία κατανόησης της θέσης και των συνθηκών.  


Οι κ.κ. Τσίπρας και Κοτζιάς στις σχέσεις της Ελλάδας με το εξωτερικό νομίζουν εδώ και πολύ καιρό ότι μοιράζοντας χαμόγελα προς όλες τις κατευθύνσεις γοητεύουν τους συνομιλητές τους και προωθούν την πολιτική τους ατζέντα. Κάθε τόσο προσγειώνονται απότομα και μαζί τους (δυστυχώς) και τα ελληνικά συμφέροντα.


Η διπλωματική καριέρα του κ. Τσίπρα ξεκίνησε μαζί με αυτή του άλλου χαμογελαστού γίγαντα των διαπραγματεύσεων, του Γιάν(ν)η Βαρουφάκη. Έχει μείνει αξέχαστη η στιγμή στην οποία ο κ. Βαρουφάκης χαμογελαστός εκδίωξε (νόμιζε) την τρόικα από την Ελλάδα στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τον κ. Dijsselbloem. Έτσι με χαμόγελα και χαρές, που κορυφώθηκαν στο αλήστου μνήμης δημοψήφισμα, πέρασε το πρώτο εξάμηνο του 2015. Το αποτέλεσμα;  


Οι Ευρωπαίοι υπολογίζουν αναίτιο φέσι εις βάρος της Ελλάδας από 100 (Klaus Regling) εως 200 (Thomas Wieser) δισ. ευρώ. 


Οι ίδιοι οι Συριζαίοι λένε λιγότερα, μόλις 30 με 35 δισ. μας φόρτωσαν τα γελαστά παιδιά…


Η διαπραγμάτευση όμως δεν τελείωσε εκεί. Συνεχίστηκε με τη δεύτερη αξιολόγηση, στην οποία ο Αλέξης Τσίπρας μας φόρεσε -πέραν των όσων είχαν συμφωνηθεί στο τρίτο μνημόνιο- ένα «αόρατο» τέταρτο μνημόνιο, με μείωση συντάξεων και αφορολόγητου το 2019-20. Όσο για μείωση του χρέους. «Τα νέα είναι τόσο θετικά που δυσκολευόμαστε να τα πιστέψουμε... Θα με αναγκάσουν να φορέσω και γραβάτα», είχε δηλώσει τότε χαμογελαστά. Τα χαμόγελα έμειναν και πάλι στη μέση και η γραβάτα στο ντουλάπι.


Μετά ακολούθησαν οι συναντήσεις Τσίπρα με D. Trump και T. Erdogan, που οργάνωσε το άλλο αστέρι της χαμογελαστής διπλωματίας ο κ. Κοτζιάς. Στην πρώτη δεν έφτανε που ο κ. Trump έσπευσε να εξαγγείλει στον αμήχανο κ. Τσίπρα ότι η Ελλάδα θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ, πληρώνοντας 2,4 διs. δολάρια για την αναβάθμιση των F-16. Aκολούθησε η ταπεινωτική υπενθύμιση (από το φιλικό στον Trump Fox News), των δηλώσεων Τσίπρα για «το κακό που θα μας βρει» σε περίπτωση εκλογής Trump. Υπενθύμιση στην οποία ο μεν Αμερικανός Πρόεδρος απάντησε δεικτικά ότι «δεν θα έλεγε όσα είπε αν ήξερε γι’ αυτές τις δηλώσεις» κι ο κ. Τσίπρας -χαμογελώντας πάντα- ότι ο κ. Trump μοιάζει διαβολικός, αλλά είναι «για καλό»… Αποτέλεσμα της επίσκεψης; Μηδέν εις το πηλίκο.


Κορύφωση της διπλωματίας του χαμόγελου η επίσκεψη Erdogan. Εκεί ο κ. Κοτζιάς ξεκίνησε με την περίφημη διπλωματία της γραβάτας, όταν επιδεικνύοντας στο αεροδρόμιο την κόκκινη γραβάτα που του είχε χαρίσει η τουρκική πλευρά αναφώνησε το ιστορικό «Γκουντ ντιπλόμασι ε!». Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο κ. Erdogan έμεινε αδιάφορος στη γοητεία Κοτζιά. Αφού πήρε όσα ήθελε από την επίσκεψη σε επίπεδο διεθνούς συμβολισμού, οι τουρκικές προκλήσεις ακολούθησαν η μία την άλλη για να κορυφωθούν με τον εμβολισμό ελληνικού πλοίου πριν λίγες μέρες στα ύδατα των Ιμίων.


Η διπλωματία απαιτεί σοβαρή προετοιμασία, γνώση της διεθνούς πραγματικότητας, ρεαλιστική αντίληψη των δικών σου δυνάμεων και των αδυναμιών και συμφερόντων του συνομιλητή. Οι σκηνές στις οποίες οι ηγέτες χαμογελαστοί επισφραγίζουν συμφωνίες και συνεννοήσεις είναι το τέλος όχι η αρχή των διπλωματικών προσπαθειών. 


 Επί ΣΥΡΙΖΑ...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ο Σημίτης έκανε γκρίζα τα Ιμια και ο Τσίπρας, με τον κ. Καρανίκα, τα έκανε κόκκινα, δηλαδή τουρκικά. Τί δεν καταλαβαίνεις???



Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές  η νέα κρίση των Ιμίων είναι σε μία στατική φάση.  


Ενώ από το 1996 στην περιοχή υπήρχε «ισορροπία δυνάμεων», τις τελευταίες εβδομάδες τα σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής είχαν σχεδόν αποκλείσει τα Ιμια, μη επιτρέποντας την προσέγγιση ελληνικών πλωτών μέσων, κάτι που είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει και ο ίδιος ο Ελληνας υπουργός Αμυνας, όταν επιχείρησε να ρίξει στεφάνι στη μνήμη των τριών ηρώων αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, που έχασαν τη ζωή τους τη νύχτα της κρίσης των Ιμίων.


Με άλλα λόγια, αυτές τις εβδομάδες η Τουρκία απέκλεισε τα Ιμια, επιχειρώντας μία κατά κάποιο τρόπο ντε φάκτο προσάρτησή τους.

 
Η κατάσταση και το κλίμα έντασης στο Αιγαίο και στα Ιμια άρχισε να επηρεάζεται από την απόφαση της Τουρκίας να αποκλείσει τον πλου του πλοίου-εξέδρας Saipem 12000 της ιταλικής ΕΝΙ προς το κοίτασμα «Στούπα», στο Οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ.
 

Εκεί η Τουρκία έστειλε 11 πλοία του πολεμικού ναυτικού της για να παρεμποδίσουν την πορεία του Saipem 12000 στον προορισμό του, το οποίο παραμένει ακινητοποιημένο εν αναμονή οδηγιών.

 
Να σημειώσουμε ότι της επιχείρησης αποκλεισμού του Οικοπέδου 3 της κυπριακής ΑΟΖ προηγήθηκε επίσκεψη του αρχηγού του τουρκικού γενικού επιτελείου στη Στρατιά Αιγαίου, ο οποίος, αφού υπογράμμισε ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις (ΤΕΔ) έχουν αποκτήσει τη δυνατότητα να διοικούν τρεις επιχειρήσεις με σύγχρονες μεθόδους σε ένα κέντρο διοίκησης και αφού τόνισε ότι θα μπορούσαν να ελέγξουν όλη την ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο με τη χρήση υψηλής τεχνολογίας, κατέληξε ως εξής: «Μπορούμε να καλύψουμε ολόκληρο το Αιγαίο, όχι μόνο τα Καρντάκ (Ιμια), έχουμε την εξουσία να λειτουργούμε στο Αφρίν και να ελέγξουμε ταυτόχρονα την ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο».
 

Αρα, μπορούμε να εικάσουμε ότι, προτού αρχίσει ο αποκλεισμός του Οικοπέδου 3 της κυπριακής ΑΟΖ, το τουρκικό γενικό επιτελείο κατέστρωσε ένα πλήρες σχέδιο, το οποίο είχε διάφορα σενάρια, ένα από τα οποίαπροέβλεπε την εμπλοκή της Ελλάδας και την επέκταση της κρίσης στο Αιγαίο, εξ ου και οι δηλώσεις Ακάρ.

 
Πάμε τώρα στον εμβολισμό της ναυαρχίδας του Λιμενικού Σώματος.
 

Δεν έχει διευκρινιστεί κάτω από ποιες συνθήκες και για ποιον λόγο έπλευσε εκείνο το βράδυ στην περιοχή. Το πώς και το γιατί αξίζει να διευκρινιστεί, όπως αξίζει να διευκρινιστεί αν είχε προηγηθεί προειδοποίηση της ελληνικής κυβέρνησης σε πολιτικό επίπεδο, καθώς και γιατί αυτό το σοβαρό γεγονός που ακολούθησε την προειδοποίηση δεν αναφέρθηκε άμεσα στο Γραφείο του Πρωθυπουργού και στον... κ. Καρανίκα, όπως και στο ΥΠΕΞ, οι οποίοι φέρεται ότι ενημερώθηκαν από ιστοσελίδες για το γεγονός.
 

Πάντως, το τουρκικό ΥΠΕΞ αναφέρει σε ανακοίνωση που εξέδωσε την επομένη του επεισοδίου:
 

«Σε ανακοίνωση που εξέδωσε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών στις 13 Φεβρουαρίου υποστηρίζεται ότι ο γ.γ. του ελληνικού ΥΠΕΞ προχώρησε σε έντονο διάβημα διαμαρτυρίας σε σχέση με ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στην περιοχή των Ιμίων. Δυστυχώς η ελληνική πλευρά ως συνήθως παραπληροφορεί και διαστρεβλώνει τα γεγονότα... Η αλήθεια είναι πως ο γ.γ. του υπουργείου μας χθες το βράδυ κάλεσε τον γ.γ. του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών και τον ενημέρωσε πως στα (Καρντάκ) Ιμια, τα οποία ανήκουν στη χώρα μας, υπάρχει έντονη παρουσία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στον αέρα και στη θάλασσα.

Του ανέφερε πως δεν θα ανεχθούμε τέτοιες συμπεριφορές, πως δεν συμφέρει η ένταση τις δύο χώρες και ζήτησε να σταματήσει αυτή η επικίνδυνη στάση».

 

Δεν υιοθετούμε την ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ, αλλά σημειώνουμε ότι, αν έγινε η προειδοποίηση, ακολούθησε ο πλους της ναυαρχίδας του Λιμενικού Σώματος στην περιοχή και ο εν ψυχρώ εμβολισμός του.
 

Αρα, το μήνυμα που δόθηκε στην Ελλάδα με την πράξη αυτή είναι ξεκάθαρο και είναι το εξής: 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Αδύναμος επαίτης



Τα συμβάντα το τελευταίο διάστημα στο Αιγαίο, και ειδικότερα το πρόσφατο των Ιμίων, δεν συνιστούν μία ακόμη πρόκληση στον μακρύ και εξοργιστικό κατάλογο των προκλήσεων εκ μέρους της Τουρκίας. Αποτελούν την επιβεβαίωση ότι η ένταση των προκλήσεων, η «ποιοτική» αναβάθμισή τους, και κυρίως η ποικιλότητα που τις χαρακτηρίζει, είναι ευθέως ανάλογη του «ειδικού» βάρους της ελληνικής κυβέρνησης.

 
Αυτά που κάποτε σταματούσαν εν τη γενέσει τους, και έκαναν την Αγκυρα να σκεφθεί πολύ και εν τέλει την αποθάρρυναν από το να επιχειρήσει το επόμενο βήμα της, σήμερα είναι καθημερινή πρακτική.

 
Η πτήση λ.χ. ενός ή δύο οπλισμένων τουρκικών αεροσκαφών στο Αιγαίο, έστω για να δοκιμαστούν τα ανακλαστικά της ελληνικής πλευράς, αποτελούσε λόγο για να προκληθούν αλυσιδωτές αντιδράσεις που ξέφευγαν από το στενό πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Προσλάμβαναν διαστάσεις σοβαρού διεθνούς διπλωματικού ζητήματος. Σημερα, αυτός είναι ο κανόνας.

 
Και αν ανατρέξει κανείς πρόχειρα στο πρόσφατο παρελθόν, θα διαπιστώσει ότι το 1987 οι σεισμικές έρευνες στο Αιγαίο που επιχείρησε η Τουρκία σταμάτησαν μπροστά στην άκαμπτη, σθεναρή και αποφασιστική στάση της τότε ελληνικής κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου.

 
Η σύγκριση του τότε με το σήμερα είναι απογοητευτική. Η κυβέρνηση μονίμως «παρακολουθεί», «προβληματίζεται», «τηρεί στάση αναμονής», «κρατάει χαμηλούς τόνους», «αποφεύγει να οξύνει την κατάσταση», «διαβουλεύεται», «συσκέπτεται», «εξετάζει τις παραμέτρους» - κάνει δηλαδή ό,τι πρέπει για να αποδείξει στους απέναντι ότι είναι αδύναμη.

 
Εχοντας διαιρέσει προς ίδιον πολιτικό όφελος την απαιτούμενη εθνική συναίνεση, κατάντησε ουραγός των εξελίξεων και επαίτης κάποιας παρέμβασης του ξένου παράγοντα, προκειμένου να αμβλυνθεί η τουρκική επιθετικότητα.

 
Το ζητούμενο τώρα πλέον δεν είναι να ρίξει τους τόνους η Αγκυρα, και αν αυτό θα το κάνει με δική της πρωτοβουλία επί τη βάσει των στρατηγικών της σχεδιασμών ή γιατί θα εξαναγκαστεί.  
 
 
Το ζητούμενο είναι πώς θα ακυρωθούν τα τετελεσμένα που φαίνεται ότι δημιούργησε στο Αιγαίο εκμεταλλευόμενη την αδυναμία της κυβέρνησης των Αθηνών.

 
Διότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Μπορούμε να συμβιώσουμε με τους Τούρκους;



Η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου είναι: θέλουμε δεν θέλουμε θα συμβιώσουμε. Ούτε να τους διώξουμε μπορούμε, ούτε και αυτοί εμάς. Το ζητούμενο είναι να βρούμε τρόπους συμβίωσης.


Δυστυχώς, η ηγεσία της γειτονικής χώρας, που καθοδηγεί εύκολα την κοινωνία, επιλέγει τους παραδοσιακούς δρόμους. Οι Τούρκοι ποτέ δεν εγκατέλειψαν τον παλιό τρόπο με τον οποίο εμφανίστηκαν στην περιοχή. Πόλεμος, πλιάτσικο, υποδούλωση. Απλώς, τον εκσυγχρόνισαν. Ο πολιτικός τους πολιτισμός απέχει από την Δυτική αντίληψη.


Όπως, όμως, και να έχουν τα πράγματα θα πρέπει να αναζητήσουμε και να βρούμε τρόπους συμβίωσης που δεν θα είναι πολεμικές αναμετρήσεις.


Σε προηγούμενο σχόλιό μας αναφέραμε πως υπάρχουν τρία ήδη ισχύος: 


Η ήπια ισχύς (θεσμοί, επιρροή), 


η οξεία ισχύς  (σύγχρονες τεχνολογίες) και 


η σκληρή ισχύς (στρατιωτική δύναμη).


Ας δούμε, σήμερα, την ήπια ισχύ. Δεν σημαίνει ότι με την άσκησή της θα ξεπεράσουμε τα προβλήματα. Αλλά, με καμιά εκ των τριών μορφών δεν πρόκειται να έχουμε απόλυτα και ολοκληρωτικά αποτελέσματα. Ένας συνδυασμός τους μπορεί να έχει θετικές επιπτώσεις.


Είναι εντυπωσιακή η απήχηση που συναντά στο κομματικό του ακροατήριο ο Ερντογάν όταν καταφέρεται κατά της Ελλάδας. Αν και το δείγμα της τουρκικής κοινωνίας με το οποίο θα μπορούσαμε να έρθουμε σε επαφή και συνεννόηση δεν είναι το ισλαμικό, δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους.


Δεν είναι, όμως, ούτε και το κεμαλικό το τμήμα των τούρκων με το οποίο θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε, αν και αναφέρεται ως πιο δυτικόστροφο.


Η κεμαλική ιδεολογία μπορεί να συνιστά στους τούρκους να στρέψουν τα βλέμματα προς την Δύση, δεν έχει, όμως, ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά πολιτικής κουλτούρας και συμπεριφοράς. Είναι μια εθνικιστική ιδεολογία που περιλαμβάνει και φασιστικά χαρακτηριστικά. Η εθνοκάθαρση και η ομοιογενοποίηση δια της βίας είναι τα πιο συνηθισμένα.


Έχει διαμορφωθεί, ωστόσο, και ένα τμήμα της τουρκικής κοινωνίας που δεν είναι ούτε ισλαμιστικό ούτε κεμαλικό. Έχει ήπια χαρακτηριστικά και ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Με το τμήμα αυτό θα μπορούσε η Ελλάδα σε επίπεδο κοινωνικών φορέων να έρθει σε επαφή και συνεννόηση. Και αυτή η προσπάθεια θα έπρεπε να είχε ενθαρρυνθεί.


Είναι εντυπωσιακό το πόσο λίγο γνωρίζουμε και πόσο λίγο μας γνωρίζει η τουρκική κοινωνία.


Ένας ολιγάριθμος πόλος επαφής μπορεί να αποδειχθούν οι τούρκοι που κατέφυγαν στην Ελλάδα διωκόμενοι από το καθεστώς Ερντογάν. Με όρους ανθρώπινης αξιοπρέπειας θα πρέπει να προσεγγισθούν από κοινωνικούς φορείς και να βοηθηθούν στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στη χώρα μας.


Είναι μοναδική ευκαιρία και θα αποτελέσει υπολογίσιμο καταλύτη να αναπτυχθεί, έστω και μεσοπρόθεσμα  η επαφή και η γνωριμία μεταξύ των δύο λαών. Στον βαθμό που μπορεί να επιτευχθεί.


Η επιτυχία της πρότασης αυτής θα καταδειχθεί από τις αντιδράσεις που θα συναντήσει σε κρατικό, τουρκικό επίπεδο. Την αποξένωση των δύο λαών την επιδιώκει σφόδρα το τουρκικό κατεστημένο. Και με διάφορους τρόπους την επιβάλλει.


Ένας άλλος τρόπος ήπιας προσέγγισης είναι η αξιοποίηση των Μέσων Ενημέρωσης. Όσο και αν φαίνεται δύσκολο θα πρέπει να επιδιώξουμε το μέρος της μειονότητας που μιλά τουρκικά να αποτελέσει γέφυρα μεταξύ των δύο λαών.


Στην κατεύθυνση αυτή καταλυτικός θα μπορούσε να ήταν ο ρόλος της...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οι Τούρκοι θέλουν πόλεμο. Τί δεν καταλαβαίνεις?

ΑΡΘΡΟ - ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ...
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ


Μένει κανείς άναυδος κάθε φορά που αποκαλύπτεται το ελληνικό έλλειμμα μνήμης και κρίσης.  


Τα γεγονότα στα Ιμια κάθε άλλο παρά θα έπρεπε να αφήσουν έκπληκτη την Ελλάδα: ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν τα έχει προαναγγείλει εδώ και πολύ καιρό, τουλάχιστον από τα τέλη του φθινοπώρου 2016, όταν προέβη σε μπαράζ δηλώσεων σκληρής, συστηματικής και καθολικής αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάννης, κάτι που επανέλαβε και στην Αθήνα. Για πλάκα;  


Στην Ελλάδα επικράτησε η άποψη ότι η αμφισβήτηση αυτή έχει στόχο το εσωτερικό του ακροατήριο. 


Μπορεί, αλλά τριτογενώς, ουδεμία σχέση έχει με το κεντρικό πρόβλημα. Η ουσία είναι ότι η αναθεωρητική Τουρκία θέλει και αισθάνεται πλέον ισχυρή να επιβάλει νέα σύνορα.



Οι Τούρκοι θέλουν πόλεμο. Το φωνάζουν καιρό τώρα οι ίδιοι ανοιχτά και επίσημα:  


Το έκανε ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων προ ημερών στο Αιγαίο χωρίς περιστροφές, το είπε με το όνομά του ρητά και ξεκάθαρα. 


Το κάνουν συστηματικά οι αρμόδιοι υπουργοί, το κάνει ακόμα περισσότερο η ηγεσία της αντιπολίτευσης στην Αγκυρα.  


Και, πάνω απ' όλα, το πιστοποιεί πλήρως η πραγματικότητα: τα εξοπλιστικά τους προγράμματα με έμφαση στην οικοδόμηση ισχυρότατου στόλου - για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία υπερτερούν ήδη σήμερα της Ελλάδας σε ναυτικές δυνάμεις - η αποφασιστικότητά τους που απεδείχθη δεδομένη ακόμα και έναντι των ΗΠΑ στη Συρία, η στάση τους στην κυπριακή ΑΟΖ όπου πρακτικά έχουν ήδη επιβάλει ναυτικό αποκλεισμό στο ιταλικό γεωτρύπανο, η μετατόπιση και αναθέρμανση των εντάσεων, όσο ποτέ, στα Ιμια και στη συνέχεια στο κρίσιμο Καστελλόριζο, η ρητορική Ερντογάν στη Θράκη.  


Κι όμως, ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, εμείς κάνουμε συστηματικά πως δεν ακούμε και δεν βλέπουμε. Οποιος μιλά για αυτά είναι δήθεν "ακραίος εθνικιστής", ενώ η επίσημη Ελλάδα περιμένει ως μάννα εξ ουρανού μια "συμπαράσταση" από την ΕΕ, η οποία, όμως, ξεκίνησε σε επίπεδο twitter του προέδρου Τουσκ και το πολύ πολύ να φτάσει και στο facebook - γιατί παραπέρα δεν πρόκειται να πάει, τουλάχιστον στον κρίσιμο χρόνο.




Ο εμβολισμός του σκάφους του Λιμενικού πρέπει να εκληφθεί από την Ελλάδα ως το τελευταίο στάδιο "προειδοποίησης" του ξεσπάσματος μιας πραγματικά σοβαρής επιθετικής στρατιωτικής ενέργειας της Τουρκίας.  


Οι επιτελείς στην Αθήνα το γνωρίζουν αυτό καλά και δεν έχουν αμφιβολίες για το πού θα πάνε τα πράγματα.


  Πρέπει όμως...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Bρισκόμαστε στο χείλος ενός επικίνδυνου γκρεμού, καθώς γλιστράμε προς τον πόλεμο

Υποναυάρχου ε.α., ΠΝ.

 
Πριν από κάθε πόλεμο, η κατάσταση ξεκινά πάντα με μια αλλόκοτη εκστρατεία δαιμονοποίησης του στόχου στα μάτια του λαού. Ένα λογικό συμπέρασμα που συνάγεται από την αδιάκοπη σειρά ανθελληνικής προπαγάνδας που έχει επικυρωθεί από το σύνολο της Τουρκικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια, έχει σχεδιαστεί για να ενσταλάξει στη συνείδηση του τουρκικού κοινού ότι ο Ελληνισμός είναι ο εχθρός, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για ένα μελλοντικό πόλεμο. Τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει γίνει όλο και πιο ασταθής στο Αιγαίο και στην νοτιοανατολική Μεσόγειο. Οι εντάσεις μεταξύ της Τουρκίας και ελληνισμού έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο που δεν έχει παρατηρηθεί από το 1996, ενώ αρκετοί υποστηρίζουν ότι έχει ξεπεραστεί το σημείο αυτό μέχρι τώρα.

 
Μετά το τελευταίο μείζον ναυτικό ατύχημα που προκάλεσε το τουρκικό πλοίο ακτοφυλακής στην περιοχή των Ιμίων, η αδιανόητη προοπτική ενός θερμού επεισοδίου που θα κλιμακωθεί σε μια άμεση σύγκρουση μεταξύ τουρκικών και ελληνικών ενόπλων δυνάμεων έχει γίνει ανησυχητικά πραγματική. Οι συνεχείς απειλές της Τουρκίας και η εν γένει συμπεριφορά της με τις παραβιάσεις του εναερίου και θαλασσίου χώρου, ενάντια του ελληνισμού, είναι αρκετά αποσταθεροποιητικές. Αλλά ο πραγματικός κίνδυνος θα προκύψει εάν ο Τούρκος πρόεδρος, Tayyip Erdogan, ακολουθήσει τις επανειλημμένες απειλές του να πιέσει για την παύση εργασιών εξάντλησης κοιτασμάτων στην Κυπριακή ΑΟΖ.  


Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί μια σύγκρουση είναι μια υπεύθυνη χάραξη πολιτικής όλων των εμπλεκομένων ώστε να υιοθετήσουν μια σαφή και σκληρή προσέγγιση απέναντι στην Τουρκία τώρα, προτού τα πράγματα επιδεινωθούν ακόμη περισσότερο.

 
Απειλώντας «Θεούς και Δαίμονες», ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε ότι θα αναγκαστεί να «επιδείξει την τουρκική σκληρή ισχύ» και προειδοποίησε ότι η Τουρκία έχει τη δυνατότητα να πολεμάει στη Συρία και παράλληλα να ανοίξει μέτωπα στην Ελλάδα και Κύπρο, ακόμη και να «χαστουκίσει οθωμανικά τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις στη Συρία». Αυτές οι απειλές θα μπορούσαν να προκαλέσουν αμετάκλητες ζημιές στη συμμαχία στη Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, η οποία συμμαχία, ήδη βρίσκεται υπό αμφισβήτηση λόγω του συνδυασμού του αυξανόμενου αυταρχισμού του Erdogan, του αναπτυσσόμενου φλερτ με τη Ρωσία και των συγκρουόμενων συμφερόντων στη Συρία. Στην παρούσα φάση μια σαφής δήλωση των ΗΠΑ ότι αυτό θα ήταν απαράδεκτο, υποστηριζόμενη ταυτόχρονα από μια αποτελεσματική αποτρεπτική στάση, είναι απαραίτητο να εφαρμοστεί για να αποφευχθεί η άμεση εμπλοκή σε εχθροπραξίες και να διατηρηθεί κάθε ελπίδα για μια λειτουργική σχέση που θα συνεχίσει ομαλά μέσα στη συμμαχία.

 
Δυστυχώς, μέχρι στιγμής μια ασθενική αντίδραση έως κακοφωνία μικτών αμερικανικών μηνυμάτων, σε συνδυασμό με μια μακροχρόνια τάση να αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ την Τουρκία ως τον άσωτο υιό που πάντα μετά από αταξίες επιστρέφει, έπεισε τον Ερντογάν ότι η Ουάσιγκτον βλέπει τη σχέση της με την Άγκυρα πολύ σημαντική για να αποτύχει. Αυτό αυξάνει μόνο την όρεξή του για κίνδυνο και συνεπώς το ενδεχόμενο σύγκρουσης. Η Άγκυρα πρέπει να κατανοήσει τις καταστρεπτικές συνέπειες της συνεχιζόμενης προκλητικότητας και όχι μόνο η Ουάσιγκτον, αλλά και οι υπόλοιποι δρώντες πρέπει να είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν.

 
Από τη δικιά μας πλευρά, ο στόχος των Αθηνών δεν πρέπει να είναι μόνο η στείρα αντιπαράθεση με την Άγκυρα για χάρη της αντιπαράθεσης, ή απλά επειδή έχουμε να αντιμετωπίσουμε το «κακομαθημένο παιδί» στο πρόσωπο του Erdogan. Αντίθετα, ο στόχος πρέπει να είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Στο βάθος Χάγη (!) μετά την ένταση στα Ιμια



Στην ευρύτερη περιοχή μας υπάρχουν δύο σοβαρές εστίες έντασης, τουλάχιστον όπως τις αντιλαμβάνεται η Αγκυρα. 


Η μία, που είναι και η σοβαρότερη, είναι αυτή της Βόρειας Συρίας, όπου οι ΗΠΑ φαίνεται ότι είναι αποφασισμένες να συμβάλουν αποφασιστικά στη δημιουργία ενός αυτόνομου κράτους στις περιοχές που εκτείνονται ανατολικά του ρου του Ευφράτη, όπου και τα κυριότερα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της Συρίας.


Πέραν του ότι το επισήμανε και ο ΥΠΕΞ της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ σε προχθεσινές δηλώσεις του, είναι σχεδόν σίγουρο ότι το κράτος αυτό θα γίνει, από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι θα εξοπλίσουν και θα εκπαιδεύσουν έναν στρατό 30.000 ανδρών και γυναικών, ο οποίος θα αναλάβει την προστασία των συνόρων με το Ιράκ και την Τουρκία και την εσωτερική τάξη και ασφάλεια. Μάλιστα, για τον σκοπό αυτόν ενέγραψαν στον φετινό προϋπολογισμό κονδύλιο της τάξης των 560.000.000 δολαρίων, μόνο για το 2018. Αρα, όταν φτιάχνεις έναν στρατό, φτιάχνεις τη ραχοκοκαλιά του κράτους.


Η απόφαση αυτή των ΗΠΑ ώθησε τον Ερντογάν στο να αιτηθεί από τον Πούτιν την άδεια να εισβάλει στην Αφρίν, για να κινηθεί στη συνέχεια ακόμα και εναντίον των ΗΠΑ, στην Ιεράπολη / Μένπετζ και στις άλλες περιοχές ανατολικά του Ευφράτη, διαλύοντας έτσι τις δομές που επιχειρεί να οικοδομήσει η Ουάσινγκτον.

 
Ο Ερντογάν, παίρνοντας την απόφαση να τα βάλει ακόμα και με τις ΗΠΑ, για να αποτρέψει στη συνέχεια τη δημιουργία του τρίτου κουρδικού κράτος στο έδαφος της Τουρκίας, οδήγησε σε τέτοιον βαθμό τη ριζοσπαστικοποίηση της πολιτικής της χώρας του, ώστε τα περιστατικά στο Οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ και στα Ιμια να φαίνονται ήσσονος σημασίας. Και γι’ αυτό έχει τεράστιο ενδιαφέρον η επίσκεψη Τίλερσον στην Αγκυρα, όπου οι Τούρκοι αξιωματούχοι, αρχής γενομένης από τον Ερντογάν, κάθε άλλο παρά τον περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες.
 

Οι δηλώσεις επισήμων και τα δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο τις τελευταίες μέρες είναι δηλητηριώδη και τοξικά, ενδεικτικά του κλίματος που επικρατεί στην Αγκυρα για τον υψηλό προσκεκλημένο. Πάντως, εντύπωση προκαλεί το γεγονός της παρουσίας του πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, του κ. Πάιατ, ο οποίος πέταξε για την Αγκυρα για να συναντηθεί με τον πολιτικό προϊστάμενό του.

 
Αν και είναι παρακινδυνευμένο να κάνει κανείς προβλέψεις, δεν μπορούμε παρά να υπογραμμίσουμε ότι και το θέμα του Οικοπέδου 3 της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και αυτό των Ιμίων εμπίπτουν στα ενδιαφέροντα των ΗΠΑ, υπό την έννοια ότι η Ουάσινγκτον επιθυμεί την επίλυση του Κυπριακού αλλά και του ζητήματος των Ιμίων και των «λοιπών γεωγραφικών σχηματισμών» στο Αιγαίο για έναν εξαιρετικά σοβαρό λόγο. Αν λυθεί το Κυπριακό και αν, για παράδειγμα, Ελλάδα και Τουρκία οδηγηθούν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για να καθοριστεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς των νησίδων και των βραχονησίδων στο Αιγαίο, που δεν έχουν περιέλθει ονομαστικά στην ελληνική κυριαρχία με βάση κάποια συμφωνία, τότε θα έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο.

 
Τι εννοούμε;  


Οτι αν «λυθεί» το Κυπριακό και πέσουν οι υπογραφές της Αγκυρας στην όποια συμφωνία και αν το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφασίσει τι ανήκει σε ποιον στο Αιγαίο, τότε, αφενός, θα επικρατήσει ηρεμία στη ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ, που ταλαιπωρείται από τις «ελληνοτουρκικές διενέξεις», και, αφετέρου, θα μπορεί να συνεχιστεί απρόσκοπτα η διαδικασία εκμετάλλευσης των ενεργειακών αποθεμάτων στην ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο, πάντα υπό την υψηλή εποπτεία της Ουάσινγκτον.


Υπό την έννοια αυτή, τα επεισόδια στο Οικόπεδο 3 και στα Ιμια ή η συνέχεια αυτών των επεισοδίων στο εγγύς μέλλον μπορεί να λειτουργήσουν ως επιταχυντές των διαδικασιών για την επίλυση του Κυπριακού και την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αν σκεφτεί κανείς ότι μια τέτοια «διευθέτηση» σημαίνει ότι...