"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: "Καλόγεροι" και ο "θρησκευόμενοι πορνοστάρς"!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


Η σχέση του Παναγιώτη Λαφαζάνη με τον Γιάνη Βαρουφάκη είναι η σχέση του καλόγερου με τον θρησκευόμενο πορνοστάρ.  


Το μόνο που τους ενώνει είναι ότι στην ταυτότητά τους αναγράφεται το ίδιο θρήσκευμα.  


Καθηλωμένος στα παλαιά συναξάρια του αντικαπιταλισμού, ο Λαφαζάνης δεν θα μπορούσε ποτέ να μιλήσει τη γλώσσα του πολιτικού πορνό χάρη στην οποία ο Βαρουφάκης σταδιοδρομεί ως πανελίστας και μπεστσελερίστας, στύβοντας και ξαναστύβοντας τη μικρή του υπουργική θητεία για νέους κάθε φορά σκανδαλιστικούς χυμούς.


Η επικοινωνιακή ασυμμετρία μεταξύ των δύο συσκοτίζει και το πραγματικό τους αποτύπωμα στην πρώιμη φάση του συριζαϊκού εγχειρήματος. Αυτά που υποτίθεται ότι ο Βαρουφάκης «αποκαλύπτει» –οι μαγικές χρηματοοικονομικές τρόμπες με τις οποίες θα ανέπνεε η αποκομμένη από το ευρώ ελληνική οικονομία, τα σχέδια με τα αποκρυφιστικά ονόματα– ο Λαφαζάνης τα προπαγάνδιζε απλά, σε παλαιοκομμουνιστική γλώσσα, ήδη από το ξέσπασμα της κρίσης.


Ως οργανικό μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, η κεκοιμημένη πλέον Αριστερή του Πλατφόρμα κήρυττε τον δραχμισμό όχι μόνο θεωρητικά, αλλά τον είχε, ας πούμε, καταστρώσει και επιχειρησιακά: Δεν πληρώνουμε, εθνικοποιούμε τις τράπεζες, πάμε Ρωσία, παίρνουμε κάποια δισεκατομμυριάκια για τον δρόμο, πάμε Καράκας, παίρνουμε πετρέλαιο, πάμε BRICS, παίρνουμε δάνειο, και τα λοιπά, και τα λοιπά.


Το ότι ο Τσίπρας δεν ήρθε σε ρήξη με τη λαφαζανική μειοψηφία παρά μόνον αφότου εκείνη απέσυρε ουσιαστικά την εμπιστοσύνη της από την κυβέρνησή του, τον Ιούλιο του 2015, δεν ήταν προϊόν μόνο εσωκομματικού τακτικισμού. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διατηρούσε τον λώρο με τη δραχμική του πτέρυγα επειδή διατηρούσε ζωντανό στο μυαλό του και το ενδεχόμενο της ρήξης. Δεν περίμενε να στρατολογήσει τον Βαρουφάκη για να σκεφτεί τα «άλλα λιμάνια» εκτός Ευρωζώνης.


Τίποτε από όλα αυτά δεν ήταν κρυφό. Ολα –ακόμη και η στοχοποίηση του Στουρνάρα, ακόμη και η ενδοσυριζαϊκή φαγούρα με τον Δραγασάκη– είχαν εκδηλωθεί πριν καν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει την εξουσία. Ολα εκτυλίχθηκαν κατόπιν στο φως, ως σχοινοβατικοί πειραματισμοί. Η βαρουφάκεια αφήγηση τους προσθέτει μόνο το ηδονοβλεπτικό δέλεαρ – την εντύπωση της κρυφής κάμερας μέσα στο δωμάτιο εκείνης της καθ’ ομολογίαν ανίδεης εξουσίας.


Ο Βαρουφάκης υποδαυλίζει τον αποτροπιασμό αυτών που ήταν ήδη φρικαρισμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ – αυτών που, ούτως ή άλλως, δεν τον ψήφισαν, όχι επειδή είχε «κατά λάθος» υπουργό τον Γιάνη, αλλά επειδή είχε ως «σωστό» και αναντικατάστατο υπουργό τον Λαφαζάνη· επειδή, ρητά και άρρητα, είχε διατρανώσει την εχθρότητά του προς το ευρωπαϊκό πεπρωμένο της χώρας.


Ξέραμε πώς εκδηλώθηκε και πώς εκτονώθηκε αυτή η εχθρότητα. Σε αυτό που δεν έχουμε ακόμη οριστικά απαντήσει είναι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο Λαφαζάνης, ο Βαρουφάκης και το κακό συναπάντημα: Η Ελλάδα χάνεται και αυτοί …χτενίζονται



Ο βόρβορος που έχει αμοληθεί τις τελευταίες ημέρες είναι ανεπανάληπτος


Μόνο διεστραμμένος νους θα μπορούσε να φανταστεί ό,τι έχουν εξεμέσει πρώην υπουργοί και επί χρόνια πολιτικά πρόσωπα. Συγχρόνως, προκαλούν τρόμο οι αποκαλύψεις. Και το περιεχόμενό τους, αλλά και οι προοπτικές ανομίας και κατάλυσης της Δημοκρατίας


Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης σε πρόσφατη συνέντευξή του αποκαλύπτει ότι το σχέδιο που κατάστρωνε η Πρώτη Φορά Αριστερά βασιζόταν σε τρεις πυλώνες. Στην εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδος, σε χρήματα που υποτίθεται θα λάμβανε η χώρα από τη Ρωσία ως προκαταβολή για την κατασκευή αγωγού και στην προμήθεια πετρελαίου από τη Βενεζουέλα. Μάλιστα, ο ίδιος ο Λαφαζάνης τα δήλωσε αυτά με χαρακτηριστική ευκολία, προφανώς θεωρώντας ότι θα τον αποθεώσουν τα καταπονημένα και απογοητευμένα «πλήθη». Ούτε καν του έχει περάσει από το μυαλό, πως αυτά που αποκάλυψε κάλλιστα επιβεβαιώνουν υπόνοιες για σχεδιασμό και οργάνωση πραξικοπήματος. Εξέλιξη, την οποία ούτε η αντιπολίτευση, αξιωματική και ελάσσονα, φαίνεται να αντιλαμβάνεται.  


Διότι, εάν εθνικοποιούσαν την Τράπεζα της Ελλάδος, ποιός θα μεριμνούσε για την καταβολή μισθών, συντάξεων και αμυντικών δαπανών; 


 Το νέο νόμισμα που θα έκοβαν; 


Αυτό το νόμισμα που δεν θα είχε καμία απολύτως αξία; Ή για την ακρίβεια, θα είχε την αξία του αέρα, όπως και τα περίφημα IOU; 


Και τις κοινωνικές διαμαρτυρίες πώς θα τις καθυπέτασσαν; Με την Αστυνομία και τον Στρατό; 


Επίσης, για να λάβουν το ποσό των 5 δις από τη Ρωσία, πιστεύει κάποιος ότι αυτό δεν θα συνδεόταν με μιας άλλης μορφής Μνημόνιο με τη Μόσχα, η οποία έτσι θα «έδενε τον γάϊδαρό της»;  


Υπάρχει λογικός άνθρωπος, ο οποίος να νομίζει ότι η Ρωσία θα έδινε 5 δις στην Ελλάδα, ως προκαταβολή, για ένα έργο, του οποίου η αποπεράτωση θα ήταν τόσο αμφίβολη, όσο και η διαπραγμάτευση του Τσίπρα;  


Αλήθεια, υπάρχει κάποιος που δεν φαντάζεται πόσο χειροπόδαρα θα έδεναν τη χώρα, αποπειρώμενοι συγχρόνως και γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό; 


Η Ελλάδα, χώρα μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, θα άλλαζε μονομιάς γεωπολιτικό στρατόπεδο αζημίως; 


Έπειτα, ποιά ακριβώς Βενεζουέλα θα μας προμήθευε πετρέλαιο; Η χώρα, η οποία μαστίζεται από τη φτώχεια και τις αναταραχές του λαού της εναντίον ενός τυράννου; Και εντάξει, ας υποθέσουμε ότι η Βενεζουέλα είχε συμφωνήσει – πιστή στα ιδεώδη του κομμουνισμού και της ενίσχυσης των χρήσιμων ηλίθιων – να στέλνει πετρέλαιο στην Ελλάδα, ουδείς εκ των κυβερνώντων δεν είχε δει τις Συμπληγάδες, τις οποίες θα περνούσε η Βενεζουέλα;  


Και όλοι αυτοί διεκδίκησαν και θα συνεχίσουν να διεκδικούν τη ψήφο του λαού; Χωρίς να ντρέπονται


Από την άλλη μεριά, ο Γιάννης Βαρουφάκης (να με συμπαθά, αλλά καταντά πληκτική η αναγραφή του ονόματός του με ένα ν) έχει θέσει στο στόχαστρό του την κυβέρνηση και προσωπικά κάποια επιφανή μέλη της. Η λογική λέει, πως Τσίπρας, Παππάς, Φλαμπουράρης κ.λπ. δεν πρέπει να κοιμούνται τα βράδυα. Η πιθανότητα να ξημερώνει κάθε ημέρα με νέες αποκαλύψεις που να τους αφορούν πρέπει να τους εμποδίζει


Ο Βαρουφάκης, λοιπόν, ήδη από την εισαγωγή του βιβλίου του προειδοποιεί απειλητικά όποιον τολμήσει να τον αμφισβητήσει, πως έχει καταγραφές με το κινητό του, σημειώσεις και δι’ άλλων τρόπων διατηρημένες μνήμες. Επί της ουσίας, οι σχολαστικοί τρόποι με τους οποίους ο ίδιος ισχυρίζεται ότι διαφυλάσσει την ακρίβεια των όσων γράφει είναι ανατριχιαστικοί, εάν σκεφτούμε ότι το καθήκον του δεν ήταν…κατασκοπικό, αλλά να διαχειρίζεται τα οικονομικά της χώρας μας. Σημειωτέον εν προκειμένω, ότι οι καταγραφές που υπαινίσσεται ότι έχει κάνει και αφορούν δημόσια πρόσωπα δεν απαγορεύονται!  


Όμως, ο Βαρουφάκης που έχει ξεμπροστιάσει Τσίπρα, Παππά και Φλαμπουράρη και τους εμφανίζει ούτε λίγο ούτε πολύ, συμμο(ή -ω-)ρία, δεν θα σταματήσει:

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ένα …sorry δεν φθάνει για να καλυφθούν 100 δις. ευρώ



Πως το λένε οι πιτσιρικάδες, πολλές φορές με την αγένεια που τους επιτρέπει η ηλικία τους; «Ουπς, sorry ρε μεγάλε».
 

Δεν μπορεί. Μια τέτοια φράση όλοι θα έχετε ακούσει από τα χείλη των παιδιών σας ή των παιδιών φίλων σας.

 
Κι εντάξει. Όταν κάποιος είναι 15, 18 άντε 20 ετών, δέχεσαι την αγένεια του κι ας έχει «σπάσει το βάζο». Κατανοείς αυτό το αργόσυρτο και κλανομαγκίτικο εν πολλοίς «ντάξειειει ρε φίλε, δεν έγινε και τίποτα». Όταν όμως μιλάμε για έναν πρωθυπουργό χώρας ευρισκόμενης σε πρωτοφανή κρίση, το πράγμα αλλάζει. Δικαιολογίες και ένα απλό “sorry” δεν χωράνε με τις ζωές των ανθρώπων.

 
Ιδιαίτερα από έναν πολιτικό όπως ο Αλέξης Τσίπρας που εξακολουθεί  να πολιτεύεται με «λάθη».  


Που συνεχίζει να διχάζει έναν λαό με ροπή στη διαίρεση. Που συνεχίζει να απειλεί με εξεταστικές δια πάσαν νόσο και πάσα μαλακία. Που προσπαθεί ανερυθρίαστα να πείσει πως «καλύτεροι οι ψεύτες από τους κλέφτες» και που φυσικά δεν απαντά το μείζον: εξεταστική για το πώς χάθηκαν 100 δις. Ευρώ από τις τσέπες του ελληνικού λαού πότε θα κάνει;  


Δηλαδή τι είναι πιο κρίσιμο; Να μάθουμε για το «περίφημο» σκάνδαλο του ΚΕΕΛΠΝΟ για το οποίο ουδέν σημαντικό μέχρι στιγμής έχει ακουστεί πέραν του βόθρου Πολάκη ή για το πώς κάποιοι έπαιξαν τη χώρα κορώνα γράμματα το καλοκαίρι του 2015;

 
Είναι αλήθεια πως τη συγγνώμη του πρωθυπουργού πριν από καιρό πολλοί θα την έκαναν δεκτή και δεν θα συνέχιζαν τον πολιτικό καβγά. Αυτό θα συνέβαινε εάν σταματούσε την πόλωση, αν συνέχιζε κυβερνητικά σε έναν δρόμο συνετό κι αν δεν επιδίωκε την ποδηγέτηση άλλων θεσμών κι εξουσιών, χρήσιμων για τον τόπο. Όμως δυστυχώς η συγγνώμη του δεν μπορεί να γίνει δεκτή όταν επιδιώκει να αλώσει τη Δικαιοσύνη. Όταν καλύπτει σκάνδαλα του πολιτικού του συνεταίρου. Όταν θέλει να βάλει με κάθε τρόπο φρένο στην πληροφόρηση των πολιτών.


 Το «γηράσκω αεί διδασκόμενος» στην περίπτωση ενός εμμονικού και ιδεοληπτικά κολλημένου πρωθυπουργού δεν λειτουργεί.

 
Και μήπως τελικά ο πρωθυπουργός με το sorry του επιδιώκει και κάτι άλλο; 


Να είναι τυχαία άραγε η επίθεση που εδώ και καιρό κάνει στη Δικαιοσύνη; 


Μήπως η συγγνώμη του στον Guardian χθες αποτελεί ένα πρώτο βήμα αθώωσης της κυβέρνησης του για την εθνική ζημιά που η χώρα υπέστη, με δεύτερο βήμα τη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης, για να απωθηθούν πιθανές ποινικές ευθύνες της κυβέρνησης του; 


Γιατί στον ποινικό κώδικα της χώρας μας και ειδικότερα στα άρθρα 207 και 215 ξεκάθαρα ορίζεται πως «όποιος παραποιεί ή νοθεύει μεταλλικό νόμισμα ή χαρτονόμισμα οποιουδήποτε κράτους ή εκδοτικής αρχής, είτε κατά είτε πριν από το χρόνο νόμιμης κυκλοφορίας του είτε κατά το διάστημα κατά το οποίο γίνεται δεκτό προς ανταλλαγή από τους αρμόδιους φορείς, με σκοπό να το θέσει σε κυκλοφορία σαν γνήσιο, τιμωρείται με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών και χρηματική ποινή…».

 
Επίσης το άρθρο 215 ορίζει για περιπτώσεις σαν του κ. Βαρουφάκη και της τότε συνυπεύθυνης κυβέρνησης πως:  

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Πότε θα ζητήσουν συγγνώμη;



Εγεύθημεν του αγίου δισκοπότηρου των αγορών χθες. Η κυβέρνηση παιανίζει περί επιτυχίας, ο μαρξιστής Τσακαλώτος, πάλαι ποτέ ανυποχώρητος αντίπαλος των δυναστικών αγορών που πίνουν το αίμα των λαών, προσπαθεί να πείσει ότι υπερέβημεν εαυτόν ως οικονομία και ως χώρα, αλλά οι επαΐοντες οικονομολόγοι, μεταξύ των οποίων οι κ. Τσακλόγλου και Μασουράκης, χθες στο liberal, τοποθετούν τα αποτελέσματα της εξόδου στις αγορές στη σωστή τους βάση.


Η έξοδος, το κόστος της οποίας υπολογίζεται βάσει της διαφοράς του γερμανικού επιτοκίου, ήταν ακριβότερη από εκείνη των Σαμαροβενιζέλων. Άρα ούτε καν στο 2014 δεν επιστρέψαμε. Ασθμαίνουμε για να το ζυγώσουμε, όσο και αν η έξοδος - όντως – εμπεριέχει  τα σπέρματα μιας αμυδράς επιστροφής στην κανονικότητα.


Επιστροφής που είναι υπό αίρεση, την οποία διατύπωσε πέραν του κακού Schaeuble, και των γκρίζων κουστουμιών της Capital Economics («Η Ελλάδα οδεύει σε τέταρτο μνημόνιο»), ο Draghi («η εμπιστοσύνη των αγορών εξαρτάται από την ολοκλήρωση του προγράμματος») αλλά και ο πάντα φιλικός μας, λαϊκιστής Moscovici, ο οποίος μεταξύ των προϋποθέσεων που έθεσε για απαλλαγή από τα μνημόνια, ήταν, «να συνεχιστεί  ο δρόμος  του προγράμματος και να υπάρχουν αποτελέσματα στο τέλος του».


Τρία χρόνια χαμένα, όταν ο Ιανουάριος του '15 ανέκοψε τη δειλή πορεία ανασύνταξης της Οικονομίας, με τις ατέρμονες καθυστερήσεις των αξιολογήσεων (όπου κάθε πέρυσι - αν τις κλείναμε - ήταν και καλύτερα), με ανώριμους τσαμπουκάδες και καταγγελίες των άκαρδων δανειστών που δεν τηρούν τον λόγο τους


Καθυστερήσεις οι οποίες παρέτειναν την κρίση και καθυστερούσαν την ανάκαμψη. Όλα αυτά είχαν επιπτώσεις στις ζωές των πολιτών, στην οικονομική τους απίσχνανση, δημιουργώντας όπως δείχνουν οι έρευνες, απογοήτευση, κατήφεια, και φόβο ενός ζοφερότερου μέλλοντος.


Τρία χρόνια χαμένα, για να ενηλικιωθεί το εφηβικό καραβάνι του Μαξίμου, που κάθε προειδοποίηση των πεπειραμένων και σοφότερων - απ' ό,τι θα μπορούσαν ποτέ να είναι οι ίδιοι -  τη θεωρούσαν ως αλύχτισμα σκυλιών που γαυγίζουν, ενώ αυτοί οδηγούσαν την ερημωμένη Οικονομία στην Όαση της σταθερότητας και της Ανάπτυξης.


Βέβαια, επειδή από το διαδίκτυο τίποτα δεν χάνεται,  ο νυν πρωθυπουργός, το Δεκέμβρη του '14 (δηλαδή όχι το '11, το '12, το '13, που ήταν φλογερός κήρυκας της αντιμνημονιακότητας, αλλά δυο μήνες πριν γίνει πρωθυπουργός), έλεγε στην Αλεξανδρούπολη, «κηρύσσουμε σήμερα έναν απλό κανόνα: Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη, τα τοκοχρεολύσια, τα spreads και τις αγορές». Ενώ στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στις Βρυξέλλες, έλεγε πως με την έξοδο στις Αγορές πυροβολούμε τα πόδια μας, και αυτό αν μη τι άλλο, είναι «πολιτικό έγκλημα»!


Τώρα υπερηφανεύεται που βγήκε στις αγορές, αν και το ακριβότερο των Σαμαροβενιζέλων επιτόκιο, χαμήλωσε τις ιαχές.


Πότε θα ζητήσουν συγγνώμη για όλα αυτά; 


 Ήδη κυκλοφορεί η άποψη, την οποία προωθούν φιλοκυβερνητικές γραφίδες και την αποδέχονται καλοπροαίρετοι ανεξάρτητοι αναλυτές, ότι ο κ. Τσίπρας ζήτησε συγγνώμη με τις πράξεις του: Με το να παραδέχεται στη Βουλή ότι είχε ψευδαισθήσεις, να εκμυστηρεύεται στον Guardian ότι έκανε λάθη στην επιλογή συνεργατών, ή - το σοβαρότερο -  ότι δεν είχε αίσθηση πόσο μεγάλες θα ήταν οι δυσκολίες στη θέση του πρωθυπουργού, με την έξοδο στις αγορές.


Όχι, αυτό δεν είναι συγγνώμη. Το είχαμε αυταπάτες στη Βουλή το είχε πει με την συνήθη εριστικότητά του, σα να ζητούσε και το λόγο - ωραία τι θέλετε τώρα - ενώ οι παραδοχές στον Guardian αποτελούν προσπάθεια να σμιλέψει τη νέα εικόνα του, συνυφασμένη… με το αγγλικό δίκαιο στο οποίο υπάγεται και το δικό του ομόλογο - αλλά κάποτε σε αγγλικό δίκαιο υπέγραφαν μόνο οι προδότες.


Η συγγνώμη σε όσους κανιβάλησε ο ίδιος ως «λιγότερο έλληνες», «Πινοσέτ» κ.α., και τα στελέχη του κόμματός του, ειδικά στο διαδίκτυο, δεν θα αποκαθαρθούν με αυτά.


Η λέξη συγγνώμη δεν ακούστηκε από το στόμα του.  


Ώσπου να ακουστεί, κοιτώντας το λαό στα μάτια (που έλεγε και ένα παλιό προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ), θα υπάρχει μια ανεξόφλητη υποχρέωση: 

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: «Οι τσάμπα μαγκιές στοιχίζουν πόνο, αίμα, βάρη», έλεγε προφητικά ο Αλέξης



«Αφού ήταν άπειροι και δεν ήξεραν πως να κυβερνήσουν, γιατί δεν έβρισκαν μια χώρα με λιγότερα προβλήματα;», αναρωτιόταν ένα σκίτσο του Αρκά. 


Ήταν η εποχή που με κάθε σκίτσο του γινόταν σεισμός στο διαδίκτυο. 


Τα συριζαίικα τρολ τον κατήγγειλαν με απύθμενη  κακεντρέχεια, επιθετικότητα και μίσος – όπως συνήθιζαν για όποιον δεν συντασσόταν μετ' αυτών.


Το μένος τους δεν κόπασε ούτε όταν ο πρωθυπουργός άρχισε να αποδέχεται το αδήριτο της αποτυχίας, και δήλωσε στη Βουλή ότι ως κόμμα, δεν κορόιδεψαν, απλώς είχαν ψευδαισθήσεις. Όμως όταν είσαι ηγέτης χώρας, το να λες ψέμματα είναι απρεπές, τυχοδιωκτικό, αλλά τουλάχιστον δείχνει ότι έχεις επίγνωση της κατάστασης, έχεις κάποιο σκοπό και τον υπηρετείς ανήθικα αλλά μεθοδευμένα. Ξέρεις πού θες να φτάσεις, πώς και γιατί. Το να έχεις ψευδαισθήσεις ως ηγέτης χώρας, είναι χειρότερο. Άσχετος και ανυποψίαστος, μπορείς να οδηγήσεις  στην καταστροφή.


Ο κ. Τσίπρας προέταξε ως δικαιολογία τις ψευδαισθήσεις, χωρίς να ζητήσει στοιχειώδη συγνώμη γι αυτές. Παρεμπιπτόντως στο ίδιο μοτίβο περί ψευδαισθήσεων, για το 2015, '16 και '17(!), μίλησε ο Νίκος Φίλης. Του ξέφυγε μόνο το 2014 και το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Μιλάνε με ασύγγνωστη οίηση και επιθετικότητα, λες και η προβολή των ψευδαισθήσεων τους απαλλάσσει των ευθυνών τους.


Τώρα στον Guardian ο πρωθυπουργός μεγαλούργησε πάλι. Δήλωσε ότι έκανε λάθη... μεγάλα λάθη... και τα μεγαλύτερα από αυτά μπορεί να ήταν η επιλογή ανθρώπων σε θέσεις κλειδιά!  


Η αναφορά σκιαγραφούσε τον Γιάνη Βαρουφάκη, του οποίου το εναλλακτικό σχέδιο ήταν, όπως το χαρακτηρίζει  «τόσο ασαφές, που δεν αξίζει καν να μιλάμε».


Αναφέρεται στον άνθρωπο τον οποίο είχε χαρακτηρίσει ως «asset». Τον άνθρωπο με τα εξωτικά πουκάμισα και τις εξωτικές ιδέες, που τόσο τον ήλκυσαν, ώστε του παρέδωσε εν λευκώ τα ηνία της διαπραγμάτευσης και της Οικονομίας, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα. Και φυσικά, αμ έπος, ήρθε η απάντηση του Γιάνη, που τον κατηγόρησε για ασυνέπεια (όχι ότι δεν έχει δίκιο).


Κάνει και άλλη παραδοχή ο πρωθυπουργός. Παραδέχεται ότι δεν είχε εμπειρία όταν πρωτοπήγε στο πρωθυπουργικό γραφείο - δικαιώνοντας φυσικά όσους το είχαν διαπιστώσει και γράψει, αλλά είχαν κατασυκοφαντηθεί, υποστεί δολοφονίες χαρακτήρα, στις οποίες επιδόθηκαν ανήθικα και μαζικά οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ακόμα και εκείνους που δεν είχαν πρόβλημα με τις έννοιες Αριστερά και ριζοσπαστικότητα, αλλά συνειδητοποιούσαν ότι στις ομιλίες του Αλέξη και του στελεχικού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ, δεν αποτυπώνονταν αυτές οι ιδιότητες, αλλά μια, σχεδόν εφηβική ανωριμότητα, που ακτινοβολούσε εντυπωσιακή άγνοια της πραγματικότητας, και των επερχόμενων κινδύνων που προείκαζε η στάση τους.


Ο πρωθυπουργός στον Guardian, αναφερόμενος στο ενδεχόμενο εξόδου από την ΕΕ, διερωτήθη εν είδει αυτονόητης αλήθειας: «Να αφήσουμε την Ευρώπη και να πάμε πού... σε άλλο γαλαξία;»


Μα φυσικά, αυτό είναι αδύνατον. Άλλωστε ο ίδιος δεν έχει δηλώσει… αστροναύτης. Εκείνο που δήλωσε, ενώπιον του Putin, που τον ατένιζε με το τζοκόντειο χαμόγελό του, ήταν ότι είμαστε ναυτικός λαός που ξέρει να βρίσκει ασφαλή λιμάνια.


Οπότε δεν ήταν πάντα τόσο αυτονόητη αλήθεια , όπως το παρουσιάζει τώρα, το «να  πάμε που;»  


Για τότε λέμε που ρωτούσε τον Putin - όπως ο ρώσος ηγέτης τον κάρφωσε στον Hollande -  αν θα μπορούσε να τυπώσει δραχμές στη Ρωσία! 


Ήταν τότε που τα BRICS μας περίμεναν με ανοιχτές αγκάλες, πρόθυμα, όχι μόνο να  ανοίξουν για μας τους άτοκους κρουνούς του δανεισμού – τι δανεισμού, χάρισμα θα ήταν - αλλά και να μας κάνουν συνιδρυτικά μέλη της νέας τράπεζάς τους, χωρίς να μετέχουμε στο κεφάλαιο – γιατί είμαστε ωραίοι, αριστεροί και ριζοσπάστες προφανώς.


Αλλά όπως έλεγε ο ίδιος στους Σαμαροβενιζέλους, οι τσάμπα μαγκές στοιχίζουν   πόνο, αίμα, βάρη, χαράτσια. Και αυτά τα έφερε με την πρωτόλεια συμπεριφορά ενός καραβανιού που δεν ειχε την αίσθηση της ευθύνης του, και του πόσο δραματικά αντανακλούσαν οι πράξεις τους στις ζωές των ανθρώπων.


Χθες, βεβιασμένα κατά πολλούς, βγήκαμε στις αγορές. Νταούλια δεν ακούστηκαν. 


Πέντε τράπεζες, από αυτές που όπως θυμίζει το Ποτάμι, τις ονομάζαμε “κοράκια”  ανέλαβαν την έκδοση του ομολόγου.


Η κυβέρνηση θριαμβολογεί, αλλά ως ηχητική υπόκρουση θα συνοδεύουν την έκδοση του ομολόγου...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ε, όχι και «λάθος πρόσωπα», Πρωθυπουργέ!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


Μιλώντας στον Guardian, ο Πρωθυπουργός, είπε ότι ένα από τα βασικά λάθη του έγινε στην επιλογή προσώπων για την κυβέρνηση του. Εντάξει συμβαίνουν αυτά. Εδώ παντρεύεσαι και μετά από είκοσι χρόνια καταλαβαίνεις ότι ζούσες με τον λάθος άνθρωπο.


Ομως όταν επιλέγεις υπουργούς, δεν σε τυφλώνει το πάθος του έρωτα. Οταν φτιάχνεις κυβέρνηση οφείλεις να είσαι ψυχρός, μεθοδικός, ακριβής. Αλλά, μισό λεπτό, να θυμηθούμε μερικά από τα «λάθη» του Αλέξη Τσίπρα:

Ο Γιάνης Βαρουφάκης που, κατά την εκδοχή Μαξίμου, επεξεργάστηκε ένα αφελές, ως ηλίθιο σχέδιο για τη σύγκρουση της κυβέρνησης με τους δανειστές. Ο κ. Τσίπρας χρειάστηκε έξι μήνες για να καταλάβει ότι ήταν ακατάλληλος για τη δουλειά.


Η Ζωή Κωνσταντοπούλου που, ως Πρόεδρος της Βουλής, εξευτέλισε την κοινοβουλευτική διαδικασία, αμαυρώνοντας το κύρος του θεσμού με το προσωπικό της θυμικό και την ιδεοληψία της. Ηταν για χρόνια συνεργάτιδα του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, προφανώς, δεν κατάλαβε σε τι άνθρωπο παραδίδει το τρίτο τη τάξει πολιτειακό αξίωμα. Δεν απομακρύνθηκε. Εφυγε μόνη της.


Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης που είχε ως στόχο/φαντασίωση/ονείρωξη την έξοδο της χώρας από το ευρώ και τη μετατροπή της σε Δημοκρατία μπολιβαριανού τύπου. Σε αυτόν είχε ανατεθεί το υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης και Ενέργειας -αν έχεις το Θεό σου, Πρωθυπουργέ. Δεν απομακρύνθηκε. Εφυγε μόνος του.


Από δίπλα είναι και άλλοι: ο Στρατούλης που επρόκειτο να αναδιατάξει τα εργασιακά και τα ασφαλιστικά. Η Βαλαβάνη που, ενώ ήταν στο υπουργείο Οικονομικών, μοιραζόταν με τον Λαφαζάνη το όνειρο για έξοδο της χώρας από το ευρώ. Και αν κατέβεις λίγο πιο κάτω, θα βρεις και τη Ραχήλ τη Μακρή που, αν θυμάστε, εντάχθηκε το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ μετά από προσωπική παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα.


Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα λάθος σε αυτές τις επιλογές. Ολες τους εξυπηρέτησαν συγκεκριμένα σχέδια

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο «ατρόμητος» Τσίπρας του 2015 έπεσε θύμα… αποπλάνησης;



Ο Αλέξης Τσίπρας και οι σύντροφοί του, πρώην και νυν, πιάστηκαν με «το σχέδιο εξόδου από το ευρώ» στην… πλάτη. 


Ο σχεδιασμός τους ήταν εξαιρετικά απλός και συγχρόνως εξαιρετικά βλακώδης.  


Επαιξαν πόκερ με το μέλλον της χώρας, αν και γνώριζαν πως οι «τσέπες» του κράτους ήταν άδειες.


ΣΚΕΦΤΗΚΑΝ, «θα εκβιάσουμε την Ευρώπη με το Grexit, θα φοβηθούν την αναταραχή, θα υποχωρήσουν. Αν δεν υποχωρήσουν κανένα πρόβλημα! Θα ετοιμάσουμε και ένα plan b με κουπόνια αντί ευρώ μέχρι να τυπωθούν δραχμές και θα ζητήσουμε λεφτά από τον Πούτιν και την Κίνα και πετρέλαιο από τον Μαδούρο». Ολα αυτά ήταν αστεία, επικίνδυνα και παρανοϊκά από το 2015, δεν έγιναν τώρα.


ΟΛΟΙ αυτοί που βγαίνουν και αντιμετωπίζουν τον Βαρουφάκη, την Κωνσταντοπούλου και τον Λαφαζάνη ως γραφικές περιπτώσεις, τότε… βάραγαν προσοχή σε κάθε τους πρόσταγμα. 


Ο Αλέξης Τσίπρας αποκαλούσε τον Γιάνη asset για τη χώρα, ο σοβιετολάτρης Παναγιώτης ήταν υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης και η Ζωή ξενυχτούσε βουλευτές και πολίτες στο Κοινοβούλιο, αφού πρώτα όλοι μαζί είχαν «διαγράψει» το χρέος στην περιβόητη επιτροπή.


ΓΡΑΦΙΚΗ και επικίνδυνη ήταν αυτή η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή. Τώρα, ο είρωνας Νίκος Παππάς δηλώνει ότι «ο ελληνικός λαός είναι παγερά αδιάφορος από το θέατρο παραλόγου του Βαρουφάκη». Προφανώς και θυμάται ότι ήταν και εκείνος συμπρωταγωνιστής στο θέατρο του παραλόγου που βίωσε όλη η κοινωνία το 2015. Τότε που τουίταρε πως δεν θα κάνει κωλοτούμπες και τη νύχτα του ψευδοδημοψηφίσματος και των capital controls που έλεγε πως ξημερώνει μια καλή μέρα για τη χώρα.


ΚΑΙ βγήκε, χθες, ο Αλέξης Τσίπρας -αφού άκουσε τη συμβουλή του Γιάνη και έμαθε αγγλικά- και έδωσε συνέντευξη στον «Guardian». Επιχείρησε με ένα… σβηστό mea culpa για μια ακόμη φορά να θυματοποιήσει τον εαυτό του. Ο πολιτικός που πριν από το 2015 το έπαιζε ατρόμητος, που φώναζε «γκόου μπακ, μάνταμ Μέρκελ», που θα γκρέμιζε τις αγορές και θα έσκιζε τα Μνημόνια, ξαφνικά δήλωσε λίγο-πολύ ότι έπεσε θύμα… αποπλάνησης από τη «γοητεία» του σταρ… μπαρουφολόγου Βαρουφάκη. 


«Το μεγαλύτερο λάθος ήταν η επιλογή ανθρώπων σε θέσεις-κλειδιά». Ας το κρατήσουμε αυτό, γιατί κάποια στιγμή θα πει τα ίδια και για πολλούς νυν συντρόφους, όπως π.χ. ο Πάνος Καμμένος. 


 Μεγαλύτερη αξία έχει, όμως, η ατάκα του πρωθυπουργού ότι «το σχέδιο Β’ του Βαρουφάκη ήταν αδύναμο, αναποτελεσματικό, τόσο αόριστο».  


Τι λέει στον ελληνικό λαό, δηλαδή, ο Αλέξης Τσίπρας; 


 Πως αν ο Βαρουφάκης είχε φτιάξει ένα σχέδιο δυνατό, αποτελεσματικό και συγκεκριμένο, τότε θα είχε συμφωνήσει στην έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη.


Η ΚΟΡΟΪΔΙΑ του Αλέξη Τσίπρα προς τους πολίτες, δυστυχώς, δεν σταμάτησε το πρώτο εξάμηνο του 2015. Αν και ομολόγησε πως τότε δεν είχε αίσθηση των δυσκολιών και εμπειρία, αυτό δεν τον εμπόδισε να πάρει τη χώρα στο λαιμό του. Και έτσι συνεχίζει να πολιτεύεται ακόμα. Απλά τώρα...

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"







Σαν σήμερα (26/7/ΧΧΧΧ)

1822: Καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενακια απο τον Θ. Κολοκοτρωνη

1953: Αρχίζει η επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα.

1953: Υπογράφεται η Συνθήκη της Κορέας που έδωσε τέλος στον τρίχρονο πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου σκοτώθηκαν 1,6 εκατομμύρια Βορειοκορεάτες και Κινέζοι και 118.000 άνδρες των στρατευμάτων των Ηνωμένων Εθνών.

1974: Σχηματίζεται από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας». Δεν μετέχουν ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και εκπρόσωποι της Αριστεράς.

1856: Γεννιέται ο ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας Τζορτζ Μπέρναρντ Σο

1940: Γεννιέται ο Τόλης Βοσκόπουλος

1943: Γεννιέται ο Μικ Τζάγκερ

1953: Πεθαίνει ο Νικόλαος Πλαστήρας, στρατιωτικός και πολιτικός, πρωθυπουργός της Ελλάδας το 1945 και από το 1950 έως το 1952.

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο «ανυποψίαστος» και η Κατίνα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


Μου το είχε πει ένας παλιός: «Να θυμάσαι, ότι όταν τσακώνεται μια κυρία με μια πουτάνα, κερδισμένη βγαίνει πάντα η πουτάνα»


Αναζητώντας το γιατί, πιθανολογώ τον λόγο.


 Ενώ η πρώτη κολώνει, αμήχανη και έντρομη, μπροστά σε μια ξεδιάντροπα θεατρική συμπεριφορά και  μοιραία πέφτουν τα αντανακλαστικά «δράσης» της, ότι δεν θα τα βγάλει πέρα με δαύτη, η άλλη θεριεύει για το δήθεν «δίκιο» της και «οχλαγωγεί» αξιοθαύμαστα. Κάνει σαματά.


Εντάξει, λοιπόν, αναγνώστες, με την κυρία και την πουτάνα; 


Με την «Κατίνα», τι γίνεται;  


Με τη μονομαχία, «Παρθένα στα πίσω πίσω» με «Κατίνα»; 


Να! Όπως, ας πούμε, Τσίπρας με Βαρουφάκη. Που βγαίνει στις ρούγες και οχλαγωγεί, «θριαμβολογώντας» την αποτυχία! Σκέψου να είχε επιτυχία! Μια Κατινούλα που μαγνητοφωνούσε στοιχεία, που «κατασκόπευε», που μάζευε για να έχει να λέει και που, μετά την αποχώρηση του, πληρωνόταν τις εμφανίσεις του ζητώντας την κατάθεση της αμοιβής του σε ξένη εταιρεία. Κάτι πατριώτες!


Αναρωτιέται κανείς, αξιολογώντας τον χρόνο εξουσίας του και το πώς τον διέθεσε, αν δούλεψε ποτέ για τη θέση που κατείχε ή για την μπάζα του; 


Εξι μήνες, όλοι κι όλοι! Και στα μάτια του  Πρωθυπουργού, «asset».  


Μη βγάλεις, φιλαράκο, θυμό αυτόματα για τον Τσίπρα. Οχι, τέτοιες ευκολίες! Τόσα ήξερε, τόσα έκανε, τόσα του επέτρεψες. Με τα δικά σου ενθαρρυντικά παλαμάκια στα αφτιά του πορεύτηκε!


Ο Τσίπρας, δεν θα κουραστώ να το μετράω, μας έκανε ένα μεγάλο καλό. Μας τερμάτισε ψευδαισθήσεις. Μας εξανάγκασε να μετρηθούμε. Οι μεν από τους δε. Στο ΝΑΙ-ΟΧΙ είχαμε την ευκαιρία της ζωής μας. 


38% όσοι κατανοούν τους νόμους της σύγχρονης κοινωνίας, όσοι αντέχουν αυτοκριτική, όσοι αναζητούν το εφικτό από την πολιτική και όχι, «τα πάντα όλα».


Οι λοιποί; Εις αγωνιώδη αναζήτηση του επόμενου, έστω και «ολιγότερον» ψεύτη. Γουστάρουν αυταπάτη. Κι ας ψελλίζουν δήθεν, σαν μικρά: «Εγώ ψήφισα Τσίπρα; Πας καλά;». Ακόμα και τώρα προσμένουν μια γαμημένη ψευδαισθησούλα. Ενα κλείσιμο του ματιού για νταραβεράκι.


Και ο Τσίπρας; 


Με ενδιαφέρει, ως συγγραφέα, το «μετά του» -από τη μοιραία προσγείωση. Σαν το παιδί που φεύγει από το «αιδοίο» της μάνας του και τρώει τα κύματα με το κουτάλι. Ή σαν τη μιξοπαρθένα, που κάτι αρθρώνει για να γλυτώσει. (Και τα δυο παίζουν). Και δηλώνει πια «εμπιστεύτηκα λάθος ανθρώπους» και συνεχίζει «Να φύγουμε από την Ευρώπη να πάμε πού; Σε άλλον γαλαξία; Η Ελλάδα είναι συστατικό μέρος της Ευρώπης. Πώς θα έμοιαζε η Ευρώπη χωρίς αυτήν; Θα έχανε ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας και της κληρονομιάς της». Και λέει και για τον συμβιβασμό, που τον παρομοιάζει μάλιστα με απαίσιο φάρμακο, που πρέπει να πάρεις, όταν η ζωή σου είναι σε κίνδυνο: «Κλείνεις τη μύτη και το παίρνεις. Ξέρεις ότι δεν υπάρχει άλλη λύση για να επιβιώσεις, να κρατηθείς στη ζωή». Και καταλήγει: «Δεν είχα εμπειρία ή συναίσθηση πόσο μεγάλες θα ήταν οι καθημερινές δυσκολίες. Τώρα, νομίζω ότι έχω διαφορετική εικόνα από αυτήν που είχα αρχικά».


Οχι, μη ρίξεις όλον το θυμό σου πάνω στον Τσίπρα, τώρα πια που όλοι είμαστε στο ταμείο. Και πονάει κατάσαρκα το άδικο, τους έντιμους… Πώς διάολο χαράμισαν τόσους έντιμους! Ταξιδιώτες σε μια τραγική, φρικτά αναγκαία διαδρομή. Και τώρα… Ερχεται η ώρα, ακόμα μιας συνειδητοποίησης για τον Τσίπρα, αλλά και για τους «Εγώ ψήφισα Τσίπρα; Πας καλά;».


Ο Τσίπρας, ό,τι κι αν είναι, εγκληματικά ανυποψίαστος ή μιξοπαρθένα, είναι εν τέλει...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ρουφιάνοι



Οπως οι  ρουφιάνοι. Οπως  οι χαφιέδες. Οπως οι  «κοριοί». Μαγνητοφωνούσε   τα πάντα.
 

Ακόμα και  τις πορδές που αμολούσαν οι «σύντροφοι». Ακόμα και το πέταγμα της μύγας. 


Οπου  πήγαινε, σε όποιο γραφείο, σε όποιο στέκι, σε όποια ταβέρνα, παρέα με το  μαγνητόφωνο του κινητού του. Τα  κατέγραψε όλα με το νι και με το σίγμα!

 
 Αυτή  η  αχόρταγη και εμμονική «κοριομανία» αποδεικνύει  τρία πράγματα. 


 Το  πρώτο  ότι δεν υπήρχε  ίχνος εμπιστοσύνης.  Ανάμεσα στον Γιάννη και τους «συντρόφους». Τίποτα. Αλλιώτικα  δεν εξηγείται αυτή  η κοριομανία.  Αντιθέτως μάλιστα. Μόνο όταν κάποιος  αισθάνεται πως απειλείται, μόνο αυτός καταφεύγει στον κοριό. Μόνο ο ζηλιάρης  σύζυγος  χτυπάει την πόρτα  ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ. Μόνο αυτός που εκβιάζεται.  Μόνο αυτός που  αισθάνεται περικυκλωμένος από   εχθρούς. Μόνο  αυτός που εκλαμβάνει  τους συνεργάτες του  ως εκβιαστές,  ως συνωμότες,  ως   συμμορίτες και  γενικώς  ως  κακοποιούς του κοινού ποινικού δικαίου.  Τους «βισματώνω»,  τους  μαγνητοφωνώ  ώστε αύριο  να τους ¨δώσω¨ κι έτσι εγώ να γλιτώσω!

 
Επομένως αυτός  ο κορυφαίος  συνεργάτης του Τσίπρα,  Αυτό το «φαινόμενο» των  Οικονομικών,  αυτός ο λαμπερός, ο  αστεράτος, ο κοσμοπολίτης, αυτός  ο  καθηγητής,  όχι  μόνο  είχε  συνείδηση των πράξεών του, αλλά   ταυτόχρονα  φακέλωνε  τον ευεργέτη του επειδή αισθανόταν  ότι αυτά που  σχεδιάζανε πίσω από την πλάτη του ελληνικού λαού είναι  όχι μόνο αντικανονικά και αντισυνταγματικά, αλλά και  εγκληματικά.  Υπάρχουν πλήθος  αμερικανικών ταινιών όπου  ο  μαφιόζος  μαγνητοφωνεί και καρφώνει τους άλλους μαφιόζους, προκειμένου εκείνος να εξασφαλίσει μια  καλύτερη μεταχείριση από  το FBI!  Σας  τους «δίνω» με αντάλλαγμα εγώ να «διαφύγω».  Το λένε «πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων»

 
Το δεύτερο κρατούμενο  είναι ακόμα  χειρότερο


Γιατί  μαγνητοφωνώ και  στη  συνέχεια καρφώνω;  


Μα επειδή...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Οι πολλοί συν-συγγραφείς του βιβλίου του Γιαν(ν)η Βαρουφάκη… Δεν ήξερες, δεν ρώταγες Αλέξη;

Όπως γίνεται συνήθως η έκδοση ενός βιβλίου και μάλιστα βιβλίου ντοκουμέντου για μια εξαιρετικά κρίσιμη φάση της πολύ πρόσφατης ιστορίας της χώρας κινδυνεύει να οδηγήσει σε μια συζήτηση για την σοβαρότητα ή μη του προσώπου του συγγραφέα, Γιάνη Βαρουφάκη.

 
Η αντιπολίτευση από την αρχή του 2015, από την πρώτη στιγμή στηλίτευσε τα καραγκιοζιλίκια του Γιάνη που δεν εξαντλούνταν φυσικά στα λουλουδάτα πουκάμισα, τα δερμάτινα ημιπαλτά και τις εκκεντρικές εμφανίσεις, την αρρωστημένη αλαζονεία, τις τρελές θεωρίες και τον αντιαισθητικό ναρκισισμό.

 
Όμως είναι θλιβερή η προσπάθεια σήμερα των πρώην συντρόφων και συνοδοιπόρων του να ακυρώσουν τα όσα υποστηρίζει στο βιβλίο του, γελοιοποιώντας τον. Οι ίδιοι που με γραπτά τους (που μένουν), υποστήριζαν τον Γιάνη με κάθε τρόπο από τις επιθέσεις του “κατεστημένου” της Δεξιάς, των «συμφερόντων, των υπερκόσμιων δυνάμεων κλπ.

 
Ετσι πλέον τίθενται δυο κορυφαία ζητήματα:


Πρώτο: Ποιος έβαλε τον Γιάννη να παίζει με τις τύχες της Ελλάδας το 2015. 


Δεύτερο και πιο σημαντικό: εάν τα σχέδια του Γιάννη και του Λαφαζάνη ,δεν τα είχε αποδεχθεί ο πρωθυπουργός ,τότε με ποιο σχέδιο σκόπευε να σκίσει τα Μνημονια;

 
Είναι προφανες ότι την ευθύνη για την επιλογή του προσώπου που πρωταγωνίστησε στην τραγωδία του Α΄ Εξάμηνου του 2015, την είχε αποκλειστικά ένα πρόσωπο. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας που τον επέλεξε και τον στήριξε. 


Οι αποφάσεις εξάλλου ηταν συλλογικές, ο κ. Βαρουφάκης έκανε το καλύτερο που μπορούσε να κάνει στις 20 Φεβρουαρίου 2015 όταν το Eurogroup εδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για μια αθόρυβη κολοτουμπα, την οποία απέρριψε ο κ. Τσίπρας και το επιτελείο του. Από κει και πέρα οι κινήσεις όλες έγιναν εν γνώση και με σχεδιασμό του Μεγάρου Μαξίμου. 


Ο κ. Βαρουφάκης λέει κάτι απλό: όταν πείσθηκαν όλοι ότι όσες φορές και να φταρνισθεί ο κ. Τσίπρας δεν θα πουντιάσει ποτέ η κ. Μέρκελ και οι αγορές, και ότι τελικά υπήρχαν παραπάνω από μια στο εκατομμύριο πιθανότητες να του πει η κ. Μέρκελ «Όχι», έπρεπε κάτι να κάνουν…

 
Είτε υπήρχε το Σχέδιο Λαφαζάνη (ρούβλια, πετρέλαιο εκ Βενεζουέλας και ντου στο Νομισματοκοπείο)  


Είτε υπήρχε το Σχέδιο Βαρουφάκη (ντου στα αποθεματικά της ΤτΕ, ATM’s και πληρωμή με χαρτάκια IOU). 


‘Η τελικά δεν υπήρχε κανένα απολύτως σχέδιο, έγινε ρεσάλτο στην εξουσία και τελικά οργανώθηκε με τον χειρότερο τρόπο η παράδοση στο μοναδικό σχέδιο που υπήρχε, αυτό του Σόιμπλε (Γ΄ Μνημόνιο μέσα από κλεισιμο Τράπεζων, capital controls και χωρίς κούρεμα του χρέους)..

 
Ποια ηταν η διαφορά με τα δυο προηγούμενα; Ότι εξασφάλιζαν με την κολοτουμπα, και τα καραγκιοζιλίκια του δημοψηφίσματος, την παραμονή τους στην Εξουσία. Ελέω Σόιμπλε.
 
Αν έχετε αντιληφθεί την ύπαρξη κάποιου άλλου Σχεδίου που είχε η κυβέρνηση και υλοποιούσε το Α΄ Εξάμηνο του 2015, ευχαρίστως να το κουβεντιάσουμε!

 
Ακούω με ενδιαφέρον το επιχείρημα ότι ο κ. Τσίπρας είναι αυτός που υπερασπίσθηκε την παραμονή στην ευρωζώνη και δεν ασχολήθηκε με τέτοια Σχέδια. Ξέχασαν, τις δηλώσεις περί «εναλλακτικής πηγής χρηματοδότησης», την άρνηση δέσμευσης στο «πάση θυσία ευρώ», τα δυο ταξίδια στην Ρωσια απ’ όπου ο Παναγιωτης θα έφερνε τα 5 δις..

 
Λέει ο Φιλης ότι η κυβέρνηση ηταν υπερ της παραμονής στην Ευρωζώνη, απλώς μπορεί να είχαμε …παράλληλο νόμισμα… Πολύ εξυπνο αυτό. Το ειχε προτείνει και ο Σόιμπλε, με την διαφορά ότι προέβλεπε «διάλειμμα» από την συμμέτοχη της χώρας στην Ευρωζώνη…

 
Όσο για τις προθέσεις του πρωθυπουργού έναντι της Ευρώπης...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Τι έχεις Γιάνη; Τι είχα πάντα!



Παλιό είναι το σεναριακό μοτίβο σε ταινίες τρόμου όπου -ως από μηχανής θεός- εμφανίζεται εκείνος ο οποίος θα λύσει το μυστήριο, θα αποτρέψει την καταστροφή, θα σώσει την ηρωίδα, καθώς ωστόσο η δράση προχωράει, αποδεικνύεται ότι πρόκειται για μανιακό δολοφόνο υπό μεταμφίεση, δραπέτη φυλακής ή -συνηθέστερα- ψυχιατρείου. Τόσο παλιό, ώστε οι ψημένοι σινεφίλ παίρνουν τον τρελό χαμπάρι από τη δεύτερη κιόλας ή την τρίτη σκηνή του και το ενδιαφέρον τους περιορίζεται στο πώς ο σκηνοθέτης θα αφηγηθεί τη χιλιοειπωμένη ιστορία.


Ο Γιάνης Βαρουφάκης εισέβαλε στον δημόσιο βίο μεσούντος του 2010, λίγο πριν ή λίγο μετά από την ψήφιση του πρώτου μνημονίου. Άρχισε να αρθρογραφεί συχνά-πυκνά στο Protagon, που διευθυνόταν τότε από τον Σταύρο Θεοδωράκη, με την ιδιότητα του καθηγητή πανεπιστημίου, στο πεδίο των οικονομικών ή της θεωρίας των παιγνίων. 


Τα κείμενά του ήταν γλαφυρά και επιμελώς εκλαϊκευμένα - μπορούσε δηλαδή να τα κατανοήσει ο κάθε αναγνώστης δίχως όμως και να έχει την αίσθηση ότι τού δίνεται μασημένη τροφή. 


Κυρίως δε, σε μια περίοδο που η κοινή γνώμη είχε εντελώς μουδιάσει και οι διαμορφωτές της ψέλλιζαν μισόλογα σχετικά με τη φύση, το βάθος και την προβλεπόμενη διάρκεια της κρίσης, ο Γιάνης Βαρουφάκης εισήγε δύο καινά και ανακουφιστικά δαιμόνια: 


Ισχυριζόταν, αφενός, πως το κακό που είχε βρει τη χώρα μας αποτελούσε μια έκφανση απλώς ενός διεθνούς Αρμαγεδδώνα, ο οποίος θα σάρωνε τις αγορές, θα διέλυε τις τράπεζες -τις "τράπεζες ζόμπι" όπως τις χαρακτήριζε- θα μεταμόρφωνε άρδην το διεθνές οικονομικό τοπίο. Δεν έφεραν άρα οι Έλληνες την ευθύνη για ό,τι τους είχε συμβεί και γιά ό,τι προσεχώς θα τους συνέβαινε. 


Πρότεινε αφετέρου ο Γιάνης λύσεις που μπορεί να μην γίνονταν ακριβώς κατανοητές από τους άσχετους περί τα οικονομικά, τούς ανακούφιζαν εντούτοις απερίγραπτα. Δεν χρειαζόταν τον λογαριασμό να τον πληρώσουν οι Έλληνες. Υπήρχε δρόμος εναλλακτικός, τολμηρός, πονηρός, ο οποίος θα μάς επέτρεπε και την πίτα να διατηρήσουμε άθικτη και τον σκύλο μας να έχουμε χορτάτο. Αρκεί να αφηνόμασταν στην καθοδήγηση του πολυταξιδεμένου, πολύπειρου και ιδιοφυούς -όπως άφηνε ο ίδιος να εννοηθεί- εαυτού του...


Είχα, εκείνο το φεγγάρι, καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο του Αντέννα. Ερεθισμένος -το ομολογώ- από την αρθρογραφία του καθηγητή Βαρουφάκη, πρότεινα στον εξαιρετικό δημοσιογράφο, συμπαρουσιαστή μου, Βασίλη Αδαμόπουλο, να τον καλέσουμε στο στούντιο. Αποδέχθηκε στο φτερό την πρόσκλησή μας και αρριβάρισε σαν σίφουνας. 


Τα όσα πολυβοληδόν μάς ξεφούρνισε μέσα σε ένα δίωρο, η αναμφισβήτητη επικοινωνιακή του ευχέρεια, εντυπωσίασαν τόσο εμάς, όσο και τους ακροατές μας. Τον βγάζαμε έκτοτε άπαξ τουλάχιστον της εβδομάδας στον αέρα για να αναπτύσσει τις "αιρετικές" του απόψεις. 


Είχα αντιληφθεί το ποιόν του ανδρός;  


Δεν θα πω ψέμματα. Είχα πέσει θύμα τής γοητείας του, την οποίαν σκόρπιζε προσώρας δωρεάν, δίχως να μάς ζητάει να του εμπιστευτούμε το πορτοφόλι μας, οπότε προφανώς θα το ξανασκεφτόμασταν. Εάν κάτι μέσα μου εξ αρχής κλωτσούσε, ήταν ότι στο σύντομο βιογραφικό του υπογράμμιζε πως τον είχαν -με κυβερνητική παρέμβαση- απολύσει από το ραδιόφωνο της Αυστραλίας. "Τι έκανες, Γιάνη;" τον ρώτησα ευθέως. Η απάντησή του υπήρξε μια επίδειξη λεκτικών πυροτεχνημάτων, από εκείνες που σε ζαλίζουν και σε ωθούν να προχωρήσεις σε άλλο θέμα.


Οι σχέσεις μου με τον Γιάνη κατά το μοιραίο έτος 2010 συνεσφίχθησαν τόσο, που βγήκαμε συν γυναιξί για φαγητό. Εκείνο και αν αποτέλεσε για μένα εμπειρία! Μπροστά σε δυό ζευγάρια γυναικεία μάτια, ο Γιάνης ξεδίπλωσε πλήρως τα φανταχτερά φτερά του. Κάθε του φράση, κάθε του χειρονομία -κι ο τρόπος ακόμα που παράγγελνε ή τύλιγε στο πηρούνι τα μακαρόνια του- φάνταζε προβαρισμένος στην εντέλεια. Φαντασιωνόταν -ήταν φανερό- πως τον κύκλωναν προβολείς και κάμερες, οι οποίες κατέγραφαν και την παραμικρή σύσπαση του προσώπου του. Γευματίζαμε, στην πραγματικότητα, σε μια σχεδόν άδεια ταβέρνα...


Η κουβέντα ήρθε στον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και τότε ο Γιάνης, χαμηλώνοντας ελάχιστα τον τόνο της φωνής, μάς αποκάλυψε πάνω-κάτω το εξής: Ότι είχε, λίγα χρόνια πριν, στείλει βαρυσήμαντη επιστολή στον ΓΑΠ -ή σε κάποιο απ'τα αδέλφια του-, η οποία διαβάστηκε μεγαλοφώνως σε οικογενειακό συμβούλιο στο Καστρί και ξεσήκωσε θύελλα. "Παρά τρίχα θα σφάζονταν μεταξύ τους!" κατέληξε και έγλειψε αυτάρεσκα από τα χείλη του μισή σταγόνα κόκκινο κρασί. 


Δεν μπορώ να αποδείξω ό,τι μόλις έγραψα καθώς δεν συνηθίζω να μαγνητοφωνώ τούς συνομιλητές μου. Σάς ορκίζομαι πάντως ότι τότε, για πρώτη φορά, πέρασε απ'τον νου μου η σκέψη: "Ο άνθρωπος αυτός είναι ανισόρροπος."


Η σχέση μου με τον κύριο Βαρουφάκη τερματίστηκε άδοξα όταν -σε παρουσίαση βιβλίου του το 2011- ο Αλέκος Παπαδόπουλος αναφώνησε παιγνιωδώς "ο θεός να μάς φυλάει και να σε φυλάει, Γιάνη μου, μη τυχόν κληθείς ποτέ να εφαρμόσεις όσα επαγγέλλεσαι..."  


Το γεγονός ότι γέλασα μού στέρησε ακαριαία και διά παντός την εύνοιά του.


Επιτρέψτε μου...